Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73


al vond ik t zelf op dat moment nooit eng). Ik liet toen wel altijd weten wanneer ik weg ging en hoe lang ik ong. weg zou blijven + telefoon mee.
Smotz schreef:Inderdaad, zgeen probleem olang je goed beseft wat de risico's kunnen zijn.
Ik ben mijn jonge paard toen ook op een gegeven moment alleen gegaan. Moest eerst over een 80 weg met geen/weinig berm voordat we de polder in konden. Deed wel twee keer zo lang over de route als met iemand erbij, dus ik zeg, neem je tijd!! Vooral laten kijken.
Nu laat ik altijd iemand weten als ik wegga, meestal is dit de aanwezige staleigenaar. Anders iemand die aan het rijden is. Die weten ook welk bos en routes er meestal gereden worden.
Via het internet heb ik een stel stalen naamplaatjes (ID Tags) besteld, voor ruim 10 euro, 1 hangt altijd aan mijn zadel. Staat de naam van mijn paard, mijn telefoonnr op (die ik altijd in mijn jas zit, niet op paard!) en adres stal, plus - heel belangrijk - een ICE nr.
Dat ICE nr wordt gebeld als ik zelf in de kreukels lig. Mijn vader is altijd bereikbaar, dus die staat erop.
Ik zeg, als je verder wilt met dit paard moet je eraan geloven, dus doen.
Maar bereid je goed voor en neem de tijd.
Verder zou ik de "thuisblijver" vertellen waar ik heen ga, hoe lang ik ongeveer onderweg denk te zijn en mijn telefoon meenemen. In mijn telefoon heb ik voor de naam van mijn vriend de code ICE (In Case of Emergency) geprogrammeerd, zo weten mensen/hulpdiensten wie ze kunnen bellen in geval van nood.