Angela schreef:Ik zou dan voor een bit kiezen waarbij je 2 teugels kunt bevestigen. Dan kun je de onderste teugel (met de meeste inwerking) erbij pakken als je dat nodig denkt te hebben. Anders laat je hem lekker los en heeft je paard niet meer in de mond als anders.
Veel paarden die op een iets scherper bit gereden worden lopen ineens op een losse teugel. Een van mijn paarden liep altijd op een schenkeltrens buiten. Dat was altijd op een losse (echt boog) teugel, zelfs in volle galop en terug. Ging er echter een gewoon trensje in, dan had je de poppen (ehhh.. paard) aan het dansen. Kortom: prima op de zit te rijden, zolang hij maar wist dat hij met niet reageren ook niet weg zou komen.
Hier hetzelfde. Ik heb 5 jaar lopen tobben omdat ik persé een trensje buiten wilde. In de bak was hij doodsbraaf, buiten fokte hij zich enorm op. Op aanraden toch maar een shanks in gehangen (ik rij western), hij is 'm 2x tegen gekomen en inmiddels heb ik een doodsbraaf paard buiten. Nog wel kijkerig, maar niet meer opgefokt. Hij weet zijn grens en zoekt deze gewoon niet op. Dus kan ik met een lang teugeltje buiten rijden en heb wel een noodrem voor het geval dat...
Ben pas toevallig weer op mijn trensje naar buiten gegaan en dat ging ook goed. Ik had het echt veel eerder moeten doen.
Als je niet met 2 teugels wil rijden dan zou ik wel voor iets met een hefboomwerking gaan. Een pessoabit of bokkebitje bijvoorbeeld. Let er alleen op dat je dan niet constant contact hebt en dus eigenlijk met losse teugel rijdt. Alleen korter nemen wanneer het nodig is.
En meteen weer loslaten als het goed gaat. Loslaten is de beloning.