De meeste paarden worden ingereden op gebroken bitje. Toch hangt er later bij veel paarden een scherper bit in. Ik zou graag willen weten waarom je bent overgestapt en of het effect had. Ik ben absoluut niet tegen het rijden met bit, doe ik zelf ook maar vraag dit me al een tijdje af.
Sommige paarden nemen een dik bitje niet zo fijn aan, andere paarden nemen een enkel gebroken bitje niet zo fijn aan. Met het inrijden merk je dat bij lang niet alle paarden meteen, omdat het "niet aannemen" heel subtiel kan liggen. Meestal merk je pas bij opleren (scala der africhting) dat het bitje niet zo goed past bij je paard, meestal bij het punt ontspanning en aanleuning. Dan ga je dus kijken naar een ander bitje. Als je dan met "scherper" dunner bedoelt, daar valt over te discusieren: een paard met een klein mondje zal een dik bit veel onaangenamer ervaren dan een dun bitje in een goede zachte hand.
In principe zijn de bitten met hefboomwerking voor de verfijning, maar vaak worden ze daar niet voor gebruikt, maar omdat het paard "te sterk" is geworden. Te sterk worden is de consequentie van onkunde van de ruiter. In principe is elk paard op een trensbitje te rijden.
bij mijn pony heeft er eerst altijd een hele dikke enkel gebroken bit in. die heb ik verwisseld met een gewone dikte omdat ik die wel erg dik vond, ook een enkel gebroken. toen ging ze wel eens aan de wandel met mij en had ik met mijn enkelgebroken bit vrij weinig te zeggen. toen ben in naar de ruitersportzaak gegaan, en heb daar voor informatie gevraagt, en kreeg ik een heel dun dubbel gebroken augentan bit mee.
bij mijn paard hangt nu de het zelfde bit er in ( die hele dikke enkel gebroken bit), maar die ga ik er uithalen omdat hij gewoon niet reageert, wat ik er presies in ga doen weet ik nog niet, maar ik ga het proberen met een normale dikte, en dan een dubbelgebroken kopere.
Dikte heeft in mijn ogen niet zoveel te maken met scherpte, de ene heeft een kleiner mondje dan de andere.. Bedoel je kwa scherptes bijvoorbeeld een pessoa of pelham?
Anoniem
Geplaatst: 11-03-12 19:04
Omdat een scherper bit niet altijd persé wil zeggen dat je er ook scherper mee gaat werken.
Heb nu een tinker staan (kruiging met hafje) die niet zo best is beleerd vorig jaar. Kon de eigenaar niks aan doen, die had 'm op pension gezet daarvoor. Heel leuk dier maar met een dubbelgebroken trens heb je dus NIKS in de pap te brokken. Pony hangt loodzwaar op je handen, wil je vertragen of stoppen of zelfs maar sturen moet je echt met je hele gewicht aan dat bit gaan hangen voor maar minste reactie... Pony is ook absoluut niet in staat om op benen, zit of stem gereden te worden, met andere woorden, een echte tank.
In overleg met andere ervaren mensen heb ik beslist om er een zwaarder/scherper bitje in te hangen. Waarom? Om dat ik een bloedhekel heb aan trekken en sleuren met een trensje. Leert het dier niks van en ik vecht alleen maar tegen mezelf en zijn zware hoofd.
Bedoeling met dat zwaardere bitje is dat ik dan net veel kleinere en fijnere hulpen kan gaan geven die dan toch de gevraagde reactie tot gevolg moeten hebben. Als ik nu been geef gaat hij wel doortanken, maar laat zich voorin absoluut niet netjes naar de hand toe rijden. Hij voelt het gewoon niet. Zo kan ik dan met slechts licht openen van de arm bijvoorbeeld een wending vragen ipv met arm heel wijd en loeihard sleuren.
Als dat allemaal beter op punt staat ga ik ook weer afbouwen naar een gewone trens, want in principe moet elk paard daarop te rijden zijn