De neusriem is ontwikkeld voor op het strijdveld. In het heetst van de strijd waren de hulpen niet altijd even subtiel en dan was het prettig als het paard zich er toch niet aan kon onttrekken (anders kon je het met de dood bekopen). Ook was het zo dat als het paard viel met zijn mond wijd open (i.v.m. vaak ook aan de teugels trekken op dat moment) hij zijn onderkaak brak en dat was toendertijd dodelijk vaak. Met een neusriem brak hij zijn neusbot en dat is pijnlijk, maar niet dodelijk over het algemeen.
De lage neusriem is ontwikkeld voor het stilhouden van het bit en de teugels die eraan bevestigd kunnen worden.
Weinig aan toe te voegen, behalve dan nog dat de neusriem ook dient als aankleding. Tegenwoordig zijn we zo aan de neusriem gewend dat een paardenhoofd er "kaal" uitziet zonder.
De neusriem houdt de mond geloten, zodat het bit rustig in de mond blijft liggen. Zonder neusriem openen sommige paarden de mond waardoor ze makkelijker de tong over het bit kunnen gooien.