Geplaatst eerste half jaar, teugeltjes los gehad, hij accepteerde het gewoon niet dat ik wat aan zijn mond vroeg.
we zijn M2, met bitje geworden, maar nu had hij toch weer een oud litteken in zijn mond open.
en van school (paardensport opleiding) mocht ik dan zo lang wel met een milde hackamore rijden.
en wat een openbaring~!
De "handrem" was weg, hij zat helemaal lekker in zijn vel, hij begon te briesen,
hij begon meer te ontspannen.
hij was in constante aanleuning
na jaren van gemuts met andere bitjes, werken aan die nageeflijkheid,
van achteren naar voren rijden, wiebelend paardenhoofd, te ver achter de teugel,
te hangend op de teugel noem maar op.... Puur alleen om zijn gangenwerk en het tonend beeld in die 10 minuten in de proef zijn we zo ver gekomen. écht rijden was het niet.
en nou in een ochtend, heb ik heel fijn gereden, hij bleef gewoon daar waar ik hem hebben wou,
hij ging niet elke pas toch weer proberen te onttrekken van die nageeflijkheid.
hij is nu alleen nog een beetje brutaal op de hackamore, dat hij zeg maar best door durft te drammen.
Maar dat is rijtechnisch goed af te leren door nog meer overgangen te maken aan mijn zit.
ik zie het helemaal zitten.
jammer dat he top wedstrijdjes niet mag he.
en met springen doe ik ook nog wel een bitje in, hackamore mag pas vanaf het Z springen, ik ga ervan uit dat dat met een reden is,
je moet ook niet met stang en trens dressuur rijden als je pas L bent toch?
hebben jullie ook zulke ervaring met de hackamore
of toch ook de mindere kant, waar je zo veel van hoort.
dat je het neusbeen er mee kan breken bijv.
Míts je de hack op de goede hoogte hebt hangen: twee vingers onder het jukbeen. 
