
Het halthouden voor de sprong vind ik zelf niet zo'n fijne oefening, en ik combi met mijn paard en waarschijnlijk een ervaring uit haar verleden raad mn instructrice dit ook af. Maar wat je nu zegt vind ik wel een fijne tip!
Moderators: C_arola, balance, Essie73, Firelight, Neonlight, Sica, Coby, NadjaNadja, Dyonne

Anoniem schreef:maralyn schreef:En als je toch met verzamelen bezig kan, probeer dan ook, met hulp van de juiste instructie om van draf naar een sprongetje toe, en dan halthouden. en eens niet springen.
Bedoel je halthouden voor de sprong?
Joolien schreef:Idd, gewoon een overgang maken naar het halthouden. Niet vlak voor de sprong op de rem trekken oid, maar ong 5 meter voor de sprong stilstaan. Daarna weer wegdraaien. Paar keer herhalen, paard gaat dan vanzelf mee terug denken. Als het paard mee terug denkt kun je weer een hulp geven om rustig door te draven en de sprong te nemen. Zodra t paard weer te heet wordt, paar keer stilzetten en op jou laten wachten.
Zo leer je een paard neit te weigeren maar puur op jou te wachten en zo maak je je paard weer scherper aan de hulp.
Anoniem schreef:Ik wil het zeker proberen, maar het gewoon wegsturen (dus niet halthouden) vind ik wel een fijnere manier, even mijn paard kennende
Anoniem schreef:Wat bij die van mij het probleem geweest is is dat ze als de dood voor hindernissen was. Sloeg volledig dicht en op de rem, weigerde alles of maakte noodsprongen die mij meerdere keren het zand lieten voelen.
Met heel veel geduld, vertrouwen en les zijn we daar overheen gekomen en vind ze het nu dus erg leuk.
Vandaar dat ik dat geen fijne oefening vind, omdat ik d'r heb moeten leren te springen, heb moeten leren dat ze voor hindernissen niet volledig in de ankers hoefde te gaan. Met mijn sensibiele onzekere merrie ben ik bang dat dit haldhouden dus ook heel averechts kan gaan werken wat betref haar (en dan uiteindelijk ook mijn) vertrouwen, of denken jullie daar dan anders over?
Joolien schreef:Anoniem schreef:Wat bij die van mij het probleem geweest is is dat ze als de dood voor hindernissen was. Sloeg volledig dicht en op de rem, weigerde alles of maakte noodsprongen die mij meerdere keren het zand lieten voelen.
Met heel veel geduld, vertrouwen en les zijn we daar overheen gekomen en vind ze het nu dus erg leuk.
Vandaar dat ik dat geen fijne oefening vind, omdat ik d'r heb moeten leren te springen, heb moeten leren dat ze voor hindernissen niet volledig in de ankers hoefde te gaan. Met mijn sensibiele onzekere merrie ben ik bang dat dit haldhouden dus ook heel averechts kan gaan werken wat betref haar (en dan uiteindelijk ook mijn) vertrouwen, of denken jullie daar dan anders over?
Ik denk daar anders over, omdat je het halthpuden puur als oefening doet. Het staat los van wel of niet weigeren en zorgt ervoor dat een paard voor de sprong leert wachten. Bij het wegsturen mis je daarin juist de essentie, het gaat om het terugrijden, het tempo omlaag gooien.