Geplaatst Ik ga proberen het zo goed mogelijk uit te leggen, ik hoop heel erg dat iemand de gouden tip heeft voor een goede optoming voor Megan. Na haar zaterdag weer hebben zien lopen ben ik er wel achter dat het (weer) anders moet. Het is zo: mijn paard heeft een staalharde bek. Mijn schuld. Jarenlang verkeerd gedaan.
Toen ik Megan kocht, bijna 15 jaar geleden, had ze voornamelijk voor de wagen gelopen met een liverpool stang. Ze was toen negen jaar.
Thuis heb ik er een trens in gehangen en ben gaan rijden. Ik was een echte boscrosser (wist niet beter) en kon alleen gassen, sturen en 'remmen' (aan de teugels trekken). De trens bleef gevaarlijk: geen rem. Regelmatig vlogen we weer iets harder dan gewenst door de bossen.
Uit wanhoop heb ik, op aanraden van de stalhouder, een liverpoolstang gekocht. Wat een verschil, Megan was op twee pinken te rijden. De liverpool werd een pelhalm stang met kleine tongboog. Eerst met twee teugels, daarna (voor het gemak) met zo'n tussenstukje tussen de twee ringen.
Zo hebben we enkele jaren rondgereden, nog steeds enkel boscrossen. De rem was nog steeds niet altijd aanwezig, maar met flink zagen wisten we altijd wel een noodstop te forceren (*schaam*).
Op een gegeven moment kwam het 'bitloos' in en kocht ik een goedkope hackamore. Megan reageerde hier prima op, tot één middag waarop ze er in een zeer boze bui dwars doorheen rende. Gevolg: gebroken kinketting en paard op hol (is niet zonder kleerscheuren afgelopen). Daarna dus maar weer de pelhalm.
In de tussentijd heb ik wel regelmatig geprobeerd terug te gaan naar trensjes, een heel scala heb ik gekocht. Megan's reactie op alles wat geen kinketting heeft is 'kop in de lucht, mond open en negeren'.
Sinds zes jaar rijden we TREC wedstrijden waarvoor we ook trainen. Sinds drie jaar heb ik het 'licht' gezien en heb elke week dressuurles. Megan loopt beter, is veel gehoorzamer en ik kan nu ook meer op zit rijden. Buiten hoef ik ook niet meer te trekken en te sleuren, ze reageert goed en ik hoef bijna nooit meer in te grijpen, behalve op wedstrijd tijdens een PTV. Om tijdens de lessen meer afzonderlijk op links en rechts te kunnen rijden is het bit nu een enkel gebroken kimblewick (Thiedeman) met de teugels op de onderste sleuf.
Soms maken we polderritjes met een touwhalster of zelfs neckrope, maar dat is eigenlijk alleen stap, een beetje draf en zeker niet hard. Als ze 'chill' is reageert ze er wel op, maar zodra het knopje om gaat is de reactie op de touwtjes ver te zoeken. Echt rijden doen we dus gewoon met bit, no problem.
Mooi, zou je zeggen, maar nu komt het. Het verzet tegen dit bit wordt steeds groter. Tijdens de lessen neemt ze het wel aan, maar buiten en op TREC rijden we met een western hoofdstel, zonder neusriem.
Zodra ik de teugels iets aanneem gaat gelijk de mond open en komt er protest tegen het bit. En flink ook! Het is geen gezicht, maar ik wil ook niet de mond gaan dichtsnoeren ‘voor het plaatje’. Er is duidelijk een ongemak (pijn) wat getoond wordt en ik wil niet aan symptoombestrijding doen.
Megan is nu 24 jaar, de illusie dat het met les en tijd een zacht mondje zal worden ben ik inmiddels armer. In het heetst van de strijd zal het altijd hard-tegen-hard blijven en ik wil gewoon een noodrem hebben.
Nu is het de afweging: ga ik weer op zoek naar een ander bit? Welke dan? Tot nu toe is haar enige rem de kinketting geweest, maar dat lijkt inmiddels gewoon beschadigd na jarenlang trekken. Bitloos? Wat als ze er weer eens doorheen loopt en de boel weer breekt, of erger nog, de boel breekt niet en ik breek wat anders (neusbot)?
Ik weet het even niet meer. Ik heb iets gelezen over een combinatiebit, een gedeelte in de mond en een deel op de neus. Maar dat is me een apparaat zeg! Ik wil het beste voor Megan en weet nu echt even niet meer wat wijsheid is.
Ter illustratie: een foto van de wedstrijd van afgelopen zaterdag (andere ruiter, dus ik kon het erg goed zien…). Het protest (mond open, hoofd beetje scheef) is duidelijk.
. 
. 
