Dubbelgebroken bustrensje.
Hier loopt ze het prettigst op, het licht rustig in haar mond, en ze geeft er geen verzet tegen.
Ik heb de pony al 9 jaar, ik was toen eigelijk te klein en niet sterk genoeg voor haar, ik heb haar toen met een hefboomstang gereden (dit is het gedeelte waar ik heel bokt over me heen krijg
)
Dit had mijn instructrice me aangeraden, iedere week de teugels een ringetje dichter bij de mond.
En toen afbouwen terug naar enkelgebroken watertrensje, dit heeft enorm geholpen.
Ik weet zelf dat als we deze stap niet genomen hadden, we haar nu niet meer gehad hadden.
Ik was toen 8 en zij is een kruising tussen een welsh, arabier en new forest, redelijk pittig dus.
Ze loopt inmiddels zoals boven aan te zien is op een dubbelgebroken bitje.