SpikyBlue schreef:Wat betreft de tranquigel en de spierverslappende eigenschap... Het haalt de scherpe randjes er een beetje vanaf, zodat het paard niet constant met volle spanning in de spieren staat. Ook kan je je voorstellen dat het risico op een evt. kanteling 'verminderd' wordt; de diepe buigpees zit immers ook aan een spier vast. Ik heb iig wel vaker gehoord dat er tranquigel (of vroegah sedalin) werd toegediend in dit geval. Paarden kunnen er inderdaad wat 'depri' door lijken.
Zelf vind ik het dus wel logisch dat de DA dit scala aan medicatie heeft voorgeschreven en ik denk dat hij heel goed gekeken heeft hoe en wat.
Sterkte vandaag!
JP zegt dat de DA het gaf om de mogelijke klontjes die loskomen op de ascal af te laten voeren. Maar dat is ook gevaarlijk, want dan komen ze uiteindelijk ik het kleine vaatbed van de longen terecht en komen daar alsnog vast te zitten. Dan had hij beter een trombolyticum kunnen geven ipv ascal. Maar hij weet vast wat hij doet hoor, hij kent Pauli al langer ook. Ik wil gewoon graag de motivaties weten
. Hoe was het vandaag verder gegaan met 'r JP?
Het is zoals omschreven een vaatverwijderaar|spierontspanner.
Mijnheer Harri die dus niet kan springen, is over het draad gesprongen naar het nieuw ingezaaide grasland. De mafketel. Deze heer van stand laat zich niet door iedereen pakken om weer teruggezet te worden , flikt ie het in het donker en tsja dan kan ik hem niet pakken want dan ben ik stekeblind. Gelukkig is Björk toch minder in staat om hetzelfde geintje uit te halen. Goed geluk dat het in ieder geval nog wel jong gras was, maar niet gestrest en al een paar keer gemaaid. Door het draad weg te halen is ie weer waar ie hoort, op de starvation paddock!
) niet aan te raden omdat het cortisol gehalte sowieso verhoogd is door de pijn en je dan afwijkende waarden krijgt.