Geplaatst: 27-05-16 21:40 [***] is op trainingsgebied super leuk om mee te werken, maar daarbuiten lijkt hij altijd hyperalert en sociaal gezien chronisch gestresst in de omgang met de andere paarden. Dat is zo op deze plek (24/7 buiten met 3 pony's) en was ook zou op de vorige plek (overdags buiten met 2 pony's, 's nachts op stal binnen): hij is heel sociaal, speels, onderdanig en plakt zich bijna aan zijn vrienden vast als ze bijvoorbeeld samen grazen, maar als die ook maar 1 stap zijn kant op zetten dan schiet hij er meteen vandoor om maar ruim baan te maken. Op de wei is dat tot daar aan toe, maar op de stenen paddock paden betekent dat dat hij dat hij spins en rollbacks op de verharde paden maakt en bijna over de Shet heen draaft/galoppeert om maar ruim baan te geven aan de twee ranghogere ponyvrienden. Ook is hij op de paddock/in de wei continu om zich heen aan het kijken om maar te zien wie waar staat en welke kant op gaat en verstijft hij bij elk geluid. Op slechte dagen bijvoorbeeld bij elke fietser die 50 meter vanaf de wei over het fietspad voorbij komt.
Als hij valeriaan+kamille krijgt (nu om hem rustig te houden bij een schouderblessure) is hij niet meer aan het hyperreageren op elk geluidje en elke beweging. Als hij nu ergens op de stoep staat en een andere pony heeft genoeg ruimte om hem te passeren, dan blijft hij gewoon staan in plaats van weg te spurten. De andere pony's zijn daardoor veel vriendelijker naar hem en komen zelfs in de paddock met hem over de schoft kriebelen omdat hij niet meer zo'n ongeleid projectiel is.
Krijgt hij geen kruiden, dan hebben 2 van de 3 pony's een hekel aan hem omdat hij te druk is. De derde is zijn vriend & de kuddebaas en die negeert hem dan op de paddock. Met kruiden komen er 2 naar hem toe om te kriebelen en de derde negeert hem gewoon een beetje.
Nu komen we (hopelijk) ooit eens aan het einde van het schouderrevalidatietraject en nu sta ik ineens voor de vraag wat ik met de rustgevende kruiden doe als die rust niet meer strikt noodzakelijk zijn voor zijn lichaam: doorvoeren voor geestelijke rust of niet?
Mijn stalgenootje werkt veel met psychiatrisch gedrogeerde kinderen en haar opmerking was dat die kinderen met medicatie weliswaar ineens heel wenselijk gedrag laten zien, maar zich wel in zichzelf gevangen voelen/last van bijwerkingen hebben en zelf liever geen medicatie krijgen. Dus nee: niet doorvoeren aangezien je [***] niet kunt vragen hoe hij de doping vanbinnen ervaart.
Ik heb zelf/in mijn omgeving ook ervaring met kalmerende/stemmingsstabiliserende medicatie en daaruit komt juist de positieve kant naar voren; je wordt van buiten rustiger omdat je je vanbinnen ook rustiger voelt. Dus ja: wel doorvoeren als hij daardoor sociaal makkelijker naar zichzelf wordt want chronische stress is ook niet gezond.
[***] heeft al eens eerder kamille en valeriaan gekregen en daardoor weet ik: zodra ik stop (afbouw) met de kruiden dan verdwijnt de werking en raakt hij weer sociaal hyperalert. Dus drogeren of niet?
Is dat zijn karakter en hoort dat nou eenmaal bij zijn leven en laat je dat zo, of ga je hem 'levenslang' drogeren zodat hij eindelijk kan ontspannen en de andere paarden om hem heen daardoor ook ontspannender reageren op hem?
(Ter info: ij krijgt alleen hooi, gras en een vitaminebrokje en als hij dikker moet grasbrok, geen krachtvoer. Op de vorige stal vertoonde hij hetzelfde gedrag en vond hij in de box staan, zowel alleen als met zicht op de andere paarden verschrikkelijk)
Het is nogal een apart probleem, dus ik ben heel benieuwd naar alle zienswijzen!
maar iets beter te handelen 
Kinderen (mensen) hebben zelf bewust zijn... wij weten, voelen hoe het effect van het medicijn is en wij kunnen hierover doordenken en bedenken hoe wij dit anders zouden willen. Waardoor je de conclusie kan trekken je opgesloten te voelen. Paarden hebben dat zelf bewustzijn niet of niet echt (ligt een beetje aan welke studie of onderzoek je erbij haalt 
) Maar die schakeling kunnen zij niet maken. Wel zich onprettig voelen op het moment zelf... maar daarvoor moet je best wel wat toedienen. 
