Geplaatst Bokt Community
Laten we even samen rond tafel gaan zitten en met elkaar praten. Neem een drankje. Neem wat te knabbelen. Want we gaan het hebben over iets wat volgens mij elke ruiter wel overkomt maar waar we het zelden over hebben. Zit je comfortabel?
Want ik. Ik ga heel eerlijk schrijven over mijn falen. Over een inschattingsfout die me nu duur komt te staan. Niet omdat ik medelijden wil, maar omdat ik denk dat niet iedereen beseft hoe snel het kan gaan. En zelfs als je dat beseft, want ik was en ben me er echt bewust van, dan nog kan het je overvallen…
Vijf jaar geleden werd een prachtige hengst geboren. We doopten hem Yoyeux Coeur, Joy voor de vrienden en hij deed zijn naam dusdanig eer aan dat we besloten om te kijken of hij hengst kon blijven. Hij zat goed in elkaar, had zeer goede gangen en een heerlijk karakter.
Joy was een droom van een paard. Na Sam vond ik in Rêve niet helemaal een fijn wedstrijd paard maar Joy was echt mijn knul.
We maakten hem zadelmak, de vierde keer stapte ik hem zonder zadel uit. De vijfde keer gingen we het bos in. Op verplaatsing liep hij niet anders dan thuis. Wat wil een mens nog meer?
Joy mocht springen, een lesje, het bos in, hij kreeg op tijd rust en hij ontwikkelde fantastisch. Joy werd 4,5 en begon een beetje te protesteren. Niets groots maar ik liet hem voor de zekerheid RX’en. Joy was puntgaaf, dus we werkten rustig met hem door. We begonnen wel te praten over ruinen om praktische redenen. Uiteindelijk gingen wij nooit ‘plezier’ hebben van zijn sperma. In januari maakte ik een afspraak en kwam ik er achter dat hij liggend moest. De DA wilde er staand niet aan beginnen. Joy kon zijn ballen nl nog volledig op trekken en dat betekende mogelijk een breed lieskanaal en te veel risico’s om hem staand te doen…. En liggend betekende uitstel…
Dat uitstel zou veel meer betekenen dan ik ooit gedacht had… alles ging goed. Hij werd meer hengst maar hij was te rijden… tot hij vanuit het niets compleet om sloeg. We begonnen goed, hij liep zelfs erg fijn. Na 20 minuten vroeg ik een verruiming in draf, die ook steeds beter werd (dat knopje was ik een beetje kwijtgeraakt in de winter.) en ineens stond hij op zijn achterbenen… en niet een beetje hupsen maar steil overeind komen met zijn mannelijkheid uitgeschacht.
Ik ben geen bange ruiter maar ook geen idioot (al verschillen de meningen hierover
). Hij bleef in balans maar ik had niks meer te vertellen. Hulpen geven had totaal geen zin meer want niks kwam nog binnen. Ik was helemaal alleen op stal en het enige wat ik dacht was ‘als ik val, springt hij bovenop me.’Ik heb niet meer issues met vallen dan de gemiddeld ruiter, het is risico van het vak, maar in dat moment was ik 100% zeker dat als ik viel, hij bovenop me zou springen.
Na een paar pogingen om hem eruit te krijgen, leerde ik hem per ongeluk een trukje
na de derde reeks moest ik voor mijn gevoel besluiten dat ik dit niet alleen kon. Ik was niet meer met Joy bezig. Ik had iemand nodig die hem op zijn minst van me weg kon trekken als hij me er af werkte.Zodra hij me de kans gaf, ben ik afgestapt. Ik heb mijn man gebeld, die gelukkig kon komen, en hem aan de longe doen werken tot mijn man er was. Toen er terug op.
Let wel: ik was inmiddels al aan het wachten op de DA zijn telefoontje dat de ballen eraf konden, maar het was gewoon vreselijk druk.
In de wachtperiode heeft mijn man hem ook gereden omdat die net iets meer gewicht heeft om in de schaal te gooien en kwamen we tot de conclusie dat hoe meer we hem aan het werk zette, hoe erger hij werd… Hij kwam nog net niet klaar tijdens het werken.
En daar ben je dan…. Bijna 30 jaar gecorrigeerd en zadelmak gemaakt en plots zit je aan de longe op je paard….
want ik was vastbesloten om hem wel te rijden, al was het aan de longe.Inmiddels is Joy eerst chemisch gecastreerd omdat ik hoopte dat hij dan al van bijvoorbeeld 50% testosteron moest ‘af komen’ als de ballen gingen i.p.v. 100%. Ongeveer vier weken later kreeg ik telefoon dat de DA kon komen, heb ik letterlijk alles laten vallen en ben naar stal gereden om voor te bereiden.
En dan zijn ze gecastreerd en mogen ze aan het werk… en ik? Ik ben afgestapt toen hij steigerde. Sta ik wetende wat ik nu weet achter die keuze? Ja. 100%.
Besef ik dat die keuze maakt dat ik nu terug samen met mijn man train tot Joy de klik zet dat ik blijf rijden? 100%.
En laten we het over die keuze hebben… die keuze waarvan je weet dat ze je energie en tijd gaat kosten. Maar niet je leven…. Een keuze die bij ruiters toch intenser voor komt dan bij andere sporten…
Want hier ben ik dan…. Inmiddels is hij drie weken ruin (als ik dit schrijf). En heb ik hem vandaag voor het eerst weer voor 95% alleen gereden. Een moment waar hij ging hupsen, niet meer steil overeind maar wel nog even de ‘vooruit’ van mijn man/grondpersoon nodig hebben omdat ik even moet voelen dat hij bereikbaar blijft nu. Voelen dat hij niet meer kaarsrecht komt en dat hem vooruit drijven effect heeft. Terug reageren zoals ik normaal zou doen…
Mijn man die besefte hoe zeer mijn zelfvertrouwen een deuk gekregen had, veel meer dan ik zelf. Die nu helpt om ons terug naar elkaar toe te begeleiden want Joy voelt en reageert natuurlijk… vandaag had ik hem voor het eerst weer écht los in zijn lijf naar het einde toe…
Over een stap terug gesproken. Zes maanden geleden was ik hem zijgangen en verzameling aan het leren en vandaag zijn we terug op zoek naar ontspanning en samenwerking… in eerste instantie terug aan de longe….. inmiddels weer los maar nog niet alleen.
En een lieve lieve stalgenoot met een fantastische PRE die toen ik een beetje verloren rond liep ineens zei ‘heb je rijkleren bij? Dan kan je hem eens proberen!’
Die vorige week zei ‘anders neem je X nog een keer om te ontspannen!’
Een opkikker die ik zo nodig had om nu te kunnen slikken dat ik even terug bij af ben met het paard waar ik mee kon lezen en schrijven, tot testosteron hem doof en blind maakte….
Kunnen we het hebben over dat moment dat iets je zo overvalt dat dat dier dat je met je leven vertrouwde ineens… heel ver van je weg lijkt te staan en je je af vraagt wat je gemist hebt, waarom het zo geëscaleerd is? Dat je van zorgeloos alleen trainen ineens terug aan de longe hangt alsof ie net zadelmak is…
Komt het weer goed? Absoluut. Elke rit is een stapje vooruit zij het klein. En elk stapje vooruit is een stapje dichter naar elkaar toe…
Maar wat doet het pijn om ineens niet meer zorgeloos op een paard te stappen dat altijd zo dicht bij je stond, ook al weet je de oorzaak… wat stel je jezelf veel vragen… En hoe vaak staan we voor die beslissing waar je moet kiezen voor het minste van twee kwaden, wetende wat het gaat kosten…
Ter indicatie de filmpjes van toen het mis ging. Ik ben op een van de filmpjes al aan het bedenken wat ik kon doen, want toen ik hem probeerde om te trekken, leerde ie gewoon draaien op de achterbenen.
Aan de longe, hier nog hengst, net chemisch gecastreerd denk ik maar dat heeft ook tijd nodig.
En dan ook weer los, het probleem ontstond in eerste instantie vooral in galop of in de aansprong.
En dan ben je blij als een kind als je weer even ‘normaal’ kan rijden….
Na de castratie werd hij eerst aan de hand gewerkt natuurlijk. Hij bewoog zelf niet genoeg waardoor het terug open gemaakt moest worden en daarna moest hij op DA advies aan het werk. Longe, dubbele longe, hij moest i.i.g. draven en galopperen. Om het niet te saai te laten worden, werd manlief creatief.
Inmiddels rijd ik hem zelf weer. Nog niet alleen, want zoals gevreesd moet ik tol betalen… De hormonen zijn ook zeker nog niet geheel weg, wel al veel minder. Maar soms steken ze nog net genoeg de kop op dat hij zich herinnert dat hij er mee weg kwam…
Maar ik heb niet meer het gevoel dat hij agressief wordt. Ik kan hem nu bereiken.
Het is niet alleen bij mezelf het knopje omzetten en terug zelfzeker worden, want dat mijn Joy zo omsloeg zonder waarschuwing gaf mij een flinke knak. Joy waarmee ik kon lezen en schrijven en onbevangen elk avontuur aan ging…. Dus ook elkaar terugvinden…. Terug vertrouwen op mezelf en Joy. En Joy heeft ongetwijfeld ook een interne zoektocht aan de gang nu de hormoonhuishouding verandert… drie zoektochten parallel aan elkaar… Door één inschattingsfout… ik was overtuigd dat hij staand kon (ze hingen immers altijd goed.) en was hij in januari gedaan dan was het niet zo geëscaleerd…
Ik hoop dat het vandaag droog genoeg is dat ik terug kan filmen met de pivo, want momenteel is manlief te druk met Joy en mij in de gaten te houden. Indien gewenst, post ik die update dan in de berichten.
maar jullie zijn hard op weg om weer een de vertrouwde combinatie te worden… 
mijn man reed hem en hij liep wel maar wat… ingehouden…. Dus beugels korter en ik er op dat mijn man ook kon zien wat hij precies deed en omdat ik hem beter ken kwa gangen dus als ik er op zit ik vaak voelen waar de ‘ingehoudenheid’ zit.
daar ga ik letterlijk van ‘Joy? Wat scheelt?’
manlief speelt dan maar gewoon met de grote puppie. 
