Geplaatst Bokt Community
De volgende die wat over haar paard wil vertellen is assie. Zij heeft 16 jaar met Tentsi samengevat in onderstaand verhaal, geïllustreerd met foto's.
In 2009, toen ik nog studeerde had ik het briljante idee om wat extra geld bij te verdienen door een beetje te gaan handelen in paarden. Niet gehinderd door enige kennis kocht ik een driejarige, onbeleerde, roodschimmel bonte merrie van ongeveer 150 hoog, zonder papier. Ze had wel bij de hengst gelopen, maar was waarschijnlijk niet drachtig.
Deze merrie gaf ik de naam Kunga.
Verkoopfoto van Kunga op marktplaats
Beleren was een fluitje van een cent, deze merrie leek wel zadelmak geboren, zo braaf. We maakten allerlei bosritjes, maar haar buik groeide toch wel behoorlijk. Een dekdatum had ik niet en ik wist ook niet wat voor hengst er bij haar had gelopen, dus afwachten maar. Dat verkopen moest dus maar even wachten. (Tot zover mijn handelskwaliteiten
). Op 3 april 2010 had ik in de ochtend nog een rustig zonder-zadel-stapritje met haar gemaakt, waarbij ze zelf nog een enorme sprong over een boom nam. "Die is nog lekker fit" dacht ik nog. "Voorlopig vast nog geen veulen". Toen ik in de avond op mijn werk was kreeg ik een telefoontje van mijn stalhouder. 'Er ligt ook een veulen'. En daar was ze dan, Tentsi. Mijn vriendinnetje.
Nouja, ik zeg wel mijn vriendinnetje. Maar in den beginne was ze dat echt niet. Pff, wat een dramaqueen. Ik was hiervoor ezels gewend. Als die iets niet willen, dan merk je het ook wel, maar dit... de eerste keer halster om: hysterisch drama. Gekriebeld worden: wegrennend drama. Haar moeder knuffelen: beledigd drama. Als ze niet mee wilde lopen: achterovervallend drama. Ik vond het echt een vreselijk beest. Bleh. Die ging verkocht worden.
Gelukkig trok ze hard bij. Ze werd een stuk meewerkender en kalmer. En samen een werkje doen vond ze eigenlijk ook heel leuk. Ik heb niet zo gek veel leuke foto's van haar als puppypaard, maar dit is er eentje waar ze tenminste haar oren naar voren heeft
Het knappe vossige kleurtje verdween al snel, want ze had het schimmel gen van haar moeder mee gekregen. Maar gelukkig voor mij deed ze wel haar uiterste best om het donkere kleurtje zoveel mogelijk te bewaren.
Ze rolt het liefst in de grootste, modderigste plas voor het maximale effect. Ze kan daar ook zo'n heerlijk trots hoofd bij trekken. Een groot contrast met haar moeder die echt om iedere plas heen loopt, want ieeeeh, je zou eens vieze voetjes krijgen.
Goed, tegen de tijd dat Tentsi 3 jaar was, leek het me wel een goed idee om haar eens te beleren onder het zadel. We hadden al regelmatig samen gewandeld, ze was ook wel mee geweest als handpaard, hoofdstel had ze al wel eens ingehad. Voor mijn doen vond ik dat een prima stappenplan. Op een goede zondagmiddag heb ik haar een paar keer in de longeercirkel rondgeslingerd, zadel erop geknoopt, nog een paar rondjes door de longeercirkel geslingerd en dat ging super braaf. Wat mij betreft zadelmak. De volgende stap was ruitermak. Ik had tijdens het longeren bedacht om dan de volgende keer eens te kijken hoe het zou zijn om erop te zitten. Ik was tenslotte maar alleen, had geen cap op en ik had bij Tentsi alleen een touwhalstertje om geknoopt. Het was niet heel verstandig om er dan voor de eerste keer op te gaan zitten. Maar ze was zo braaf... dus eh.. toen ben ik maar spontaan gaan zitten. Voorbereiding was een 1, uitvoering een 6, braafheid een 10+. Tentsi vond het alleen maar hartstikke gezellig dat ik ineens bovenop haar zat. Ze was zo zoet dat ik zelfs nog tijd had een foto te maken. Braaf paard.
Toen had ik dus 2 paarden onder het zadel. En zoals je in regel 1 van dit bericht kon lezen was het mijn idee om in paarden te gaan handelen. Dat idee had ik al redelijk losgelaten, want ik blijk uiterst slecht te zijn in het verkopen van paarden. Ik kon dan ook écht niet kiezen of ik Tentsi of Kunga moest gaan verkopen. Ik heb ze beiden op marktplaats te koop gezet, met het idee dat degene die als eerste verkocht was pech zou hebben (of mazzel, net hoe je het wilt zien). Er waren uiteraard veel meer reacties voor de brave beleerde 6 jarige, dan voor de net beleerde, heel groene 3 jarige. En dus was Kunga verkocht en had ik Tentsi nog. Achteraf was dat het beste wat kon gebeuren, want Tentsi bleek niet alleen maar mijn paard te zijn, maar ook mijn vriendinnetje, mijn hartjespaard.
Een vriend van me kwam nog langs om wat foto's te maken van de dames.
Voor Kunga, achter Tentsi. Foto Frank Scholten
Dressuur rijden is niet mijn sterkste punt. Ik zal het meteen maar eerlijk zeggen. Als ik met mijn handen en benen onafhankelijk van elkaar bewegingen moet maken, dan krijg ik een soort kortsluiting en gaan mijn ledematen gezellig iets anders doen dan wat ik wil. Dan steek ik mijn linkerbeen bijvoorbeeld samen met mijn linkerhand af om de bocht om te gaan. Drummen is ook zoiets wat me voor geen meter lukt. Ik ben verder relatief normaal hoor, maar dit is toch een dingetje haha. Samen met Tentsi hebben we gelest bij Kitty (via bokt). Kitty kon geweldig goed uitleggen, maar toch lukte het Tentsi en mij nooit om keurig netjes dressuur te rijden. Regelmatig stond ik met de slappe lach even op pauze in de bak. 'Momentje Kitty, even resetten'. We hielden het dus maar vooral bij bosritjes, want zitten blijven kan ik prima.
Ook via bokt, maar dan via Carola kwam ik in aanraking met mennen. En zo bedacht ik dat ik Tentsi dan ook maar voor de wagen zou moeten laten beleren. Zo gezegd, zo gedaan. Begin 2014 is Tentsi voor de wagen beleerd. En het rare is: toen ik voor het eerst achter Tentsi ging zitten viel er bij mij een kwartje. 'Oooh, dus zó moet het'. En ook Tentsi liep voor de wagen veel vrolijker dan onder het zadel. Blijkbaar is dat gewoon wat meer ons ding. Na het beleren heeft ze nog een zomer vooral in het land gestaan, ze was tenslotte pas 4. In september mochten we met Carola mee naar Texel voor de samengestelde menwedstrijd, Kanway als paard voor de wagen, Carola als menner, ik als groom. Tentsi mocht mee als medereiziger. Ik heb Tentsi ook meegenomen om eens een rondje over het strand te galopperen. Heel erg gaaf
. Een droom die uit kwam. 
foto Henri Nijboer
In oktober 2014 zijn we menlessen gaan volgen. Dat ging eigenlijk zo goed dat we al snel een dressuur- en vaardigheidswedstrijdje gingen rijden. Niet omdat ik zo graag wedstrijd wilde rijden, maar omdat je op wedstrijd tenminste in een mooie bak van minimaal 20x60 kunt rijden. Op stal hebben we alleen een 15x30 binnenbakje. Ik kan je vertellen... dat is met een wagen erachter héél krap. Op wedstrijd genoot ik dus vooral van de ruime bakken waar we in mochten rijden en als het dan ook nog eens leuk ging, dan was dat bonus. Ik ben wel eens heel chagrijnig van de bok gekomen omdat het voor geen meter ging. Dan hadden we wel gewonnen, maar het gevoel was bleh. Dan had ik liever het fijne gevoel op de bok en de laatste plaats. Dat gebeurde namelijk ook wel eens. In de dressuur gebeurde het daarnaast gelukkig óók wel eens dat het fijne gevoel matchte met de plaatsing
Onze eerste vaardigheidswedstrijden gingen nergens over en ik had nog nooit foutloos gereden, maar het ging wel leuk en Tentsi vond het spelletje erg leuk. Het was soms wel enigszins frustrerend dat ze in de dressuurbaan alleen een paar halve pasjes middendraf deed en er dan in de vaardigheid een fantastische ruime middendraf uitgooide, haha. Maar ja, dat spelletje vindt ze gewoon leuker.
Foto Joshua Keller
Op bovenstaande foto reden we in Leek op het districtkampioenschap. Dat is direct de selectiewedstrijd voor de Hippiade. Tot mijn verbazing selecteerden we ons voor zowel de dressuur als vaardigheid. Vooral die vaardigheid was een grote verrassing, want ik had in Leek 4(!) ballen gereden, dus had nergens op gerekend. Ter info: met 2 ballen heb je al geen winstpunten, dus met 4 ballen is het helemaal triest gesteld. Aangezien ik nog nooit foutloos had gereden in de vaardigheid vroeg ik me af of we ons wel moesten inschrijven voor de Hippiade vaardigheid, maar ach... er moet uiteraard ook altijd iemand laatste worden, dus hop, vooruit met de geit. En je gelooft het niet, maar eh... die fantastische merrie van mij, die werd gewoon eerste in de vaardigheid. Sta je daar ineens naar het Wilhelmus te luisteren. We menden nog geen jaar en dan al Nederlands Kampioen. Bizar.
Daarna ging het mis met ons. Of nouja, mis... In juni 2016 gingen we op onze kant in de vaardigheid, de kar viel om en ik werd gelanceerd. Niet omdat ik aan het racen was ofzo, maar gewoon domme pech. Ik zag het dus totaal niet aankomen, het enige wat ik dacht was: 'hou die leidsels vast en laat Tentsi stil staan'. Tentsi was super braaf, vertrouwde op mij en bleef keurig netjes stilstaan toen ik Ho riep. Ik kan niet beschrijven hoe ongelooflijk trots ik op haar was toen en hoe 'vereerd' ik me voelde dat ze me vertrouwde op zo'n moment.
Tentsi ontwikkelde daar flinke angst voor andere men combinaties én voor mensen die op haar af kwamen rennen. Ik brak mijn scheenbeen in de lengte op een nogal ingewikkelde manier. Schijnbaar vinden benen het niet tof om op de grond te landen en dan ook nog te draaien
. Maar erger nog: ik verloor al het vertrouwen in mijn eigen inschattingsvermogen en evenwichtsgevoel. Als ik het niet aan had zien komen, hoe kon ik dan voorkomen dat het nog een keer gebeurde? Als we in de auto een bocht naar links namen, dan was ik haast al bang dat we om zouden gaan. Angst is raar. Je kunt heus wel beredeneren dat iets niet eng is en niet mis kan gaan, maar als de angst regeert, dan doet zo'n redenering niets. Een jaar na het ongeluk kreeg ik te maken met wat heftige angstproblemen waarvoor ik bij een psychiater terechtkwam, inclusief EMDR. Dat werkte voor mij totaal niet, ik werd er alleen maar boos van. Uiteindelijk ben ik bij iemand terechtgekomen die me een soort therapie gaf, samen met Tentsi. Dat laatste stukje bleek de sleutel. Tentsi heeft me echt uit het dal getrokken en een hoop zelfkennis (en zelfvertrouwen) gegeven. Ik snap nog steeds niet precies hoe het werkte, maar de band tussen Tents en mij versterkte daar. Ze zat al in mijn hart, maar ze liet me daar zien dat zij er ook echt voor mij is. Het speciaalste moment was dat ze op een gegeven moment tussen mij en de coach kwam instaan (en daarvoor haar geliefde gras even in de steek liet), om mij af te schermen van de ingewikkelde vragen. Ik voelde me toen zo ongelofelijk beschermd en geliefd. Het is lastig om te beschrijven en ik word ook altijd een beetje emotioneel als ik het erover heb. Het feit dat zo'n geweldig paard als Tentsi ervoor kiest om mij lief te vinden en te beschermen, ik voel me daardoor heel klein en tegelijk heel blij.
Goed, tijd voor een luchtiger onderwerp: Schone paarden. Tentsi was inmiddels een heel stuk witter, maar vind zichzelf bruin toch nog steeds het mooiste. Als je dit snoetje toch ziet (dan denk je: ok... vandaag maar even niet rijden
). 
Omdat ik rechtuit mennen niet eng vond en ik Tentsi 100% vertrouwde zijn we veel op buitenrit gegaan. In het begin gingen we voor iedere bocht terug naar stap, want dan durfde ik wel de bocht door. Op rechte einden konden we lekker draven en zelfs galopperen. Ook ontstond in die tijd het idee voor een trektocht. Het doel? Van stal in Groningen naar mijn ouders in Limburg rijden. Limburg hebben we lang niet gehaald. Tentsi vond het toch best wel heftig om iedere dag alleen op pad te zijn en ik vond het wel pittig omdat ik geen routes had uitgestippeld en gewoon maar reed (plannen is niet mijn beste punt). De wens is er wel om het nog een keer af te maken. Maar dan in het tweespan. Ondanks dat we Limburg niet gehaald hebben was het wel een fantastische ervaring. Tents en ik samen. Je tempo gaat omlaag, je geniet meer van de omgeving. Heel fijn. En ik heb echt bij fantastische mensen mogen overnachten.
Dat tweespan... daarvoor had ik bedacht om zelf een veulen uit Tentsi te fokken. Liefst een merrieveulen, want dat is lekker makkelijk. En dan liefst ook een schimmel, want dat staat mooi in het tweespan met haar moeder. Met de dracht, opgroeien, beleren erbij gerekend kon ik dan in 2026 wel weer op trektocht. Had ik tenminste ook tijd om te sparen voor een tweespan wagen en tuig enzovoort, want geloof me: Mennen is niet goedkoop. Voor een veulen heb je naast een merrie ook een hengst nodig, dus die moest worden uitgezocht. Maar waar begin je? De keuze is reuze. En met mijn vuilnisbakkie-merrie ben ik ook niet gebonden aan een stamboek ofzo. Uiteindelijk heb ik het teruggebracht naar één voorwaarde: braaf. Een hele brave hengst. En dan moest ik hem ook nog wel leuk vinden. Daar werd de keuze niet minder reuze van, maar ik volgde Sjuimpje en haar fokkerij en was wel gecharmeerd van hun jonge hengst. In 2021 werd Tentsi dus geïnsemineerd met Next Pitch US. Tentsi was zowaar in één keer drachtig en daarna begon het lange wachten. Ik heb de bestelling bij Tentsi meerdere keren doorgegeven. Schimmelmerrie graag.
Na 11 lange maanden was daar dan eindelijk Nauia AvM. Tentsi was zo lief om te wachten tot ik er was, dus ik heb de hele bevalling live mogen meemaken
. En daar was ie. Niks geen schimmelmerrie. Nee, een zwarte hengst met 4 witte pootjes. Ik weet dat het genetisch gewoon kan, maar uit een vosgeboren schimmelmerrie en een bruine hengst had ik niet direct een zwarte verwacht. Maar kijk dit snoetje nou 
Dat hele drachtig zijn en moederen was niet zo Tentsi haar ding, dus ik denk niet dat er nog een keer een veulentje komt. Dat dan nog even los van mijn gebrek aan verkoopkwaliteiten en het feit dat ik 3 paarden écht niet kan betalen haha.
De jaren gingen verder. We menden wat, we stuurden wat, maar ergens kriebelde het wel om nog een keer te starten. Maar ja.. hoe? Ik was nog steeds toch wat angstig als we hard de bocht om gingen. Tentsi was nog steeds angstig met andere combinaties (ook als mijn instructeur haar mende en ik er niet bij was). Niet ideaal om dan op wedstrijd te gaan. Want de meeste menners zijn echt wel lief en meedenkend, maar ik vind dat ik het niet van ze kan vragen dat ze op een wedstrijd continue rekening met deze angsthaas moeten houden. Op wedstrijd mag je gewoon lekker met jezelf en je paard bezig zijn, niet met iedereen om je heen. Dat wedstrijdrijden, dat werd hem dus even niet.
Gelukkig heb ik heel veel lieve mensen om me heen. Zo mocht ik met het tweespan shetlanders van een bevriend menner een wedstrijdje rijden. Lekker laag bij de grond, dus minder eng. Mijn instructeur kwam bij me achterop zitten in de les en heeft fanatiek mee gehangen in iedere bocht. Dat was helemaal niet nodig, maar alleen dan was ik ervan overtuigd dat we niet zouden omvallen
. En een lieve vriendin ging met ons mee naar een men clinic van Melanie van de Bunt. Daar mocht ik met één andere combinatie in de baan rijden en diegene was zo lief om heel veel rekening met me te houden. En zo kwam het vertrouwen héél erg rustig weer terug. Ik hoefde niet meer in de bak in draf te gillen als we door de bocht gingen. En ik durfde zelfs kleine stukjes in de bak te galopperen. En uiteindelijk zelfs linksom, mijn enge kant. Toen bij mij de angst verdween kon ik ook Tentsi beter begeleiden in de dingen die zij eng vond. Als ik maar zei dat het goed was (en dat ook echt geloofde, want fake it till you make it, daar trapt Tentsi niet in), dan deed ze het voor me. Uiteindelijk heb ik in 2024, 8 jaar na ons ongeluk de stoute schoenen aangetrokken en ons ingeschreven voor een oefen-minimarathon in de paardenspeeltuin in Oosternieland. Degene bij wie ik altijd groom stond deze keer bij mij achterop. En daar gingen we. Ooh, wat was ik zenuwachtig van tevoren. Niet of we zouden winnen ofzo, dat boeide me helemaal niks. Nee, ik was bloed zenuwachtig dat Tentsi het eng zou vinden, of dat ik haar iets aandeed dat ze helemaal niet leuk vond. Maar het waren allemaal zenuwen voor niks, want wat deed ze het goed
. Ze zag de kegels, de poorten en dacht: Joepie joepie 
. In het losrijden was ze niet angstig en liep ze fijn. Wat mij betreft konden we toen al naar huis, want missie geslaagd. Maar we hebben toch nog even een rondje gereden door de baan. 
Foto Carolien Fischer, denk ik
Na de oefenmarathon hebben we alles even rustig laten bezinken. Mijn grote droom was om ooit eens Driezum-Walterswald te rijden. 11 hindernissen in het prachtige Friesland, machtig mooi aangekleed en met duizenden toeschouwers. Best wel een dingetje. Maar met alle stappen die we gemaakt hadden, waarom niet? We hoeven hem niet uit te rijden, als het na 1 hindernis niks is, dan stoppen we toch? Vorig jaar wilde mijn instructeur wel bij me groomen en dus hebben we het gewoon gedaan. En we hebben hem uitgereden. Ok... we gingen in stap/draf door de waterbak (Tentsi gaat er het liefst in liggen), maar de foto is geweldig. En het kan me niet schelen dat we laatste waren op deze hindernis. Je betaalt voor 5 minuten per hindernis, dan moet je daar ook gebruik van maken toch (al die mensen die zo snel gaan, die snappen er gewoon niks van
). Ergens tussen hindernis 7 en 8 kwamen bij mij de emoties los. Wij reden daar, op zo'n grote wedstrijd, zonder bang te zijn. Mijn geweldige merrie en ik. Daar moest ik wel even van huilen, van geluk. 
2025 was het jaar van de grote doelen. En na alle kleine persoonlijke overwinningen die we hadden behaald besloot ik last minute in te schrijven voor de marathon op Texel. Een winstpuntje in de SMW hadden we nog nooit gehaald en dat zou ik nog wel graag willen. We hadden ook pas 1x eerder een SMW gereden, in 2015, dus ja... laten we het maar gewoon proberen. Het enige punt was dat ik nog geen grooms had. Mijn ouders hebben beide geen ervaring met paarden, mijn moeder vindt ze zelfs hartstikke eng, maar ze wilden wel mee naar Texel. Dan zou mijn moeder de dressuur en vaardigheid groomen en mijn vader de marathon. Klein detail; mijn ouders zijn beide 70 jaar oud. Best dapper om dan je eerste SMW te groomen. Mijn doel was: plezier hebben en als het lukt dat ene winstpuntje halen.
Het was super speciaal om dit met mijn ouders te doen. Zaterdag de dressuur en vaardigheid. Mijn moeder zei nog: als ik achter op de kar zit, dan ben ik tenminste ver bij het paard vandaan, dat durf ik wel
. Tentsi liep heerlijk en alle ballen bleven liggen, dus in de tussenstand stonden we eerste. Zondag de marathon met daarin een waterbak. Ik maakte me geen enkele illusie want ik ging er al vanuit dat we weer in stap de waterbak zouden doen. Dat maakt de kans op een overwinning zowat nihil en er deden een aantal heel goede marathonrijders mee, maar een overwinning was het doel ook niet. Ik ben allang blij dat ze door de waterbak gaat, waarvan bewijs.
Tot mijn grote verbazing bleken we de wedstrijd te hebben gewonnen. De echte marathonrijders hadden een pechdag en wat fouten gereden in de marathon. Dat doel van een winstpuntje was dus ook gelukt. Ik was zoooo trots op mijn ouders en mijn merrie. Als ik kijk waar we 2 jaar geleden nog stonden, hoe angstig. En wat we nu gewoon doen. Zo blij dat ik niet heb opgegeven en gewoon door ben gegaan met de dingen doen die we wél durfden. Zo blij met alles wat Tentsi voor mij wil doen, wat we sámen doen. Mijn hartjespaard en ik.
Het is een flinke lap tekst geworden, 16 jaar Tentsi is niet in een paar woorden samen te vatten. Ik ben heel blij met waar we nu staan. En ik hoop nog jaren van haar te kunnen genieten. Voor dit jaar wil ik nog een keer Driezum en Texel rijden. We gaan wat waterbakken oefenen, dus wellicht dat we ze dit jaar in draf kunnen doen. Zoon Nauia staat inmiddels ook voor de wagen en is precies zo braaf als ik had gehoopt.
Bij hem ben ik nog niet zover dat ik alleen op pad wil/kan, dus ik ben wat afhankelijk van grooms om hem samen in te spannen. Dat geldt ook voor de volgende stap, tweespan rijden. Daar moet ik ook eerst nog even voor op zoek naar een groom.
Nouja, als ik dat allemaal braaf voor elkaar heb en ze samen braaf en betrouwbaar lopen: verder met onze trektocht. Wellicht in 2027 al? Dan doe ik bij deze vast een oproep: wie wil er in 2027 stukjes meerijden? En bij wie mag ik slapen
? Ga ik in de tussentijd nog even op zoek naar een leuke vent die ook iets met paarden heeft, dan heb ik meteen een groom. 
