Geplaatst Sport
Tijdens The Dutch Masters – Indoor Brabant werd het KNHS Talententeam 2026 gepresenteerd: een selectie van twaalf veelbelovende ruiters en amazones (18 t/m 25 jaar) uit de olympische disciplines en para-dressuur, met de ambitie om door te groeien naar TeamNL.
Voor CHIO Rotterdam zijn deze talenten extra interessant, omdat ze de toekomst van de sport vertegenwoordigen. Ruiters die we de komende jaren steeds vaker op het hoogste podium zullen terugzien.
Para-dressuuramazone Aniek Verploegh uit Capelle aan den IJssel is de enige vertegenwoordiger uit de regio Zuid-Holland binnen het team. Zij is bovendien geen onbekende voor het CHIO, waar ze vorig jaar al in actie kwam. We spraken haar over haar ambities en haar ervaringen in Rotterdam.
Aniek is 23 jaar en geboren in Rotterdam. Ze studeert Farmacie aan de Universiteit Utrecht waar ze bezig is aan haar laatste jaar bachelor. Ze woont bij haar ouders en heeft twee broers en twee jachthondjes, Ceder en Tara. Ze vindt het leuk om gezellige dingen te doen met haar vrienden, maar naast haar paard en studie blijft daar weinig tijd voor over. Door haar studie hoopt ze zich te kunnen specialiseren in dieren om de dierengeneesmiddelenkunde te kunnen verbeteren.
Vanaf tweeëneenhalf jarige leeftijd te paard
Aniek: “Ik ben geboren met zuurstoftekort waardoor ik een hersenbeschadiging heb opgelopen met als gevolg dat ik een spastische romp en benen heb. Ik kan veel wel en veel niet, maar voor wat ik niet kan, vinden we altijd wel een oplossing. Door mijn moeder die fysiotherapeute was, kwam ik in contact met de paardensport. Normaal wordt op latere leeftijd pas bekeken welke sport het beste past bij iemand met een beperking, maar mijn moeder wilde daar niet op wachten en zette me toen ik slechts tweeëneenhalf jaar was op een pony. Volgens haar vond ik het meteen leuk en spelenderwijs leerde ik zo rijden. Ik ging op een manege rijden en toen ik ongeveer twaalf of dertien jaar was, kreeg ik een eigen pony. Het werd pas echt serieus toen ik op stal kwam bij Kirsten Teeuwen. Mijn huidige paard Corneille was, voor hij van mij werd, van haar. Van Kirsten kreeg ik op een hele andere manier dan ik gewend was begeleiding. Ik kreeg niet alleen les van haar, ze begeleidde me ook in alles daar omheen. Kirsten woonde eerst bij mij in de buurt, maar toen ze verhuisde naar België, is Corneille mee verhuisd. Sowieso in het weekend, maar zeker vijf keer in de week rijd ik 45 minuten om bij haar te trainen. Ik kan niet zonder haar, ze rijdt mijn paard ook bij. Niet op een manier dat Corneille zo goed mogelijk loopt, maar zo, dat ik hem zo makkelijk mogelijk, kan rijden.”
Corneille
“Corneille is een vosruin van vijftien jaar en meet 1.69 m. Hij loopt heel vlak en stabiel waardoor ik heel makkelijk kan zitten. Hij is werkwillig en helpt me goed. Zo kan ik bijvoorbeeld geen been geven en doe dus veel met mijn stem. Hij doet altijd zijn best om me te begrijpen en als hij me niet begrijpt, zoekt hij wat ik bedoel. Hij is super lief, maar hij heeft wel karakter. Soms speelt hij op een leuke manier ook een spelletje met me.”
Veel meer dan sport
“Paardrijden betekent veel voor me, het is veel meer dan een sport. Zo heb ik geen fysiotherapie meer sinds ik zo intensief rijd. Paardrijden geeft mijn lichaam bewegingen die anders niet zouden lukken. De bewegingen van een paard zijn voor mij het beste dat bestaat. Ik merk heel duidelijk dat mijn lichaam slechter wordt als ik minder rijd. Ook mentaal doet rijden veel voor mij. Ik zit beter in mijn vel en het is stress verminderend, echt heel bijzonder.”
Eerste keer tijdens EK 2019
“De eerste keer dat ik op het CHIO kwam was in 2019 op het Europees Kampioenschap met mijn moeder, ik was toen zestien jaar. Ik weet nog dat ik toen echt geïnteresseerd raakte en hier veel motivatie uit haalde. Ik bedacht me dat ik dit ook wilde. Ik wil altijd een doel hebben en keek wanneer mogelijk para dressuur op televisie. De paralympische Spelen waren al vroeg een droom en Rixt van der Horst was hierin mijn voorbeeld. Zij heeft trouwens ook in het KNHS talenteam gezeten, net als recenter Britney de Jong."
"Over het CHIO, vorig jaar heb ik voor de eerste keer bij jullie mogen rijden. Ondanks dat mijn paard uit België moest komen, voelde het als een thuiswedstrijd. Ik had gezonde zenuwen, maar vond het super leuk. Er kwamen veel bekenden kijken, zelfs collega’s. Mijn paard Corneille vindt het inmiddels ook leuk. Corneille is nu nog wel gespannen op wedstrijd maar hij heeft inmiddels zo veel gezien dat het nu gezonde spanning is. Dus hij is minder snel onder de indruk. Ik heb begrepen dat dit jaar weer een paradressuurrubriek op het programma staat en ik hoop dan ook dat ik weer mag starten. Ik kom overigens nooit in de stad Rotterdam. Er ontbreekt me daar de tijd voor, maar het is voor mij ook moeilijk om me te verplaatsen. Ik heb een elektrische step waar ik me zoveel mogelijk mee verplaats. Daarnaast reis ik veel met de trein. Ik ben wel bezig met mijn rijbewijs, maar door de vele keuringen is het niet makkelijk om het rijbewijs in mijn bezit te krijgen.”
Focus op WK en Paralympics
“Mijn doel is op dit moment het Wereldkampioenschap in Aken, maar dat zal te vroeg komen denk ik. Daarna richt ik me op de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles. In Nederland is het moeilijk om in het team te komen, omdat het niveau zo ontzettend hoog is hier. Met de scores die ik momenteel rijd, zou ik in andere landen al in het team zitten, maar in Nederland moet ik nog een stukje hoger scoren om in aanmerking te komen.”
Belangrijk podium voor parasport
“Terug naar het CHIO, ik vind het geweldig als grote concoursen ons een plaats in het programma geven. Het is een mooie manier om onze sport te etaleren en ervaring op te doen in een dergelijke ambiance. Er zijn in Nederland veel mensen voor parasporten gekeurd, maar slechts een deel hiervan kent onze sport. We kunnen op een groot concours laten zien wat de mogelijkheden zijn en wat we kunnen ook al kan je fysiek niet alles. Onze waardering voor een evenement als het CHIO Rotterdam is heel groot, omdat er bij onze sport op zo'n evenement veel meer van afhangt dan bij een reguliere sporter. In Nederland hadden naast Rotterdam ook Jumping Amsterdam en Indoor Brabant een para rubriek op het programma, maar helaas heeft Amsterdam ons podium recent geschrapt. Het CHIO Rotterdam in drie woorden? Gezellig, thuiswedstrijd en veelzijdig.”
Voorbeelden
“Mijn voorbeelden zijn Rixt van der Horst en Kirsten Teeuwen. Rixt rijdt in Grade 3 en ik in Grade 2, maar we hebben een soortgelijke handicap. Ik kijk weinig naar reguliere dressuur, omdat wat die dressuurruiters doen, ik toch nooit zal kunnen. Kirsten is mijn voorbeeld in mijn totale paardenleven. Wat betreft de verzorging, de omgang met mijn paard, de training, ik kan alles met haar overleggen en vertrouw haar volledig.”
“Ja, de paardensport betekent veel voor mij en ik heb dan ook al diverse mooie herinneringen. Zo wil ik graag één van mijn eerste wedstrijden noemen. Ik voelde me nog niet helemaal thuis in het wereldje en ik raakte in contact met Rixt. Ze won en ik kreeg haar deken, dat vond ik een heel mooi moment. De para wereld is een mooie, hechte club mensen. Ook wil ik graag Joyce Heutink noemen. Zij heeft mij de paradressuurwereld echt leren kennen. Toen ik bij haar ging lessen, heeft ze me steeds meer de sport in getrokken.”
Harmonie is een vereiste
“Ook wil ik het graag hebben over een onderwerp wat al enige tijd een heet hangijzer is in de paardensport: Paardenwelzijn. Bij ons in de para dressuur, staat dit onderwerp op nummer één, het is het allerbelangrijkste wat er is. Iedere vorm van spanning in een para dressuurproef betekent dat je cijfer voor een onderdeel omlaag gaat. Harmonie staat bij ons bovenaan en dat zou bij iedereen zo moeten zijn. Overigens is dit bij onze sport ook echt nodig. Wij kunnen lichamelijk veel minder dan een reguliere ruiter en onze paarden moet het meer dan bij wat dan ook voor ons willen doen. Wij kunnen lastiger ergens doorheen rijden. De combinatie met hulpmiddelen en andere aanpassingen die wij soms wel en soms niet mogen gebruiken maakt dat de paradressuur vanuit de FEI sterk aan regels gebonden is, anders dan voor de reguliere dressuur. Ja ik durf te zeggen dat de para dressuur op het gebied van paardenwelzijn een voorbeeld is voor iedere reguliere discipline.”
Bedankje
“Tenslotte wil ik graag mijn paard Corneille en Kirsten Teeuwen bedanken. Corneille maakt niet alleen mijn sportdromen waar, maar ook fysiek en mentaal helpt hij me ongelooflijk. Ik durf te zeggen dat hij me met alles heeft geholpen waar ik op dit moment ben gekomen. Zelfs met mijn studie, zonder hem was mijn mentale gezondheid nooit zo goed geweest dat ik dit niveau had kunnen bereiken. Heel, heel veel heb ik dus aan hem te danken, maar ook aan Kirsten Teeuwen. Zonder Kirsten kan ik niets in mijn sport.”
Een indrukwekkend, openhartig verhaal van een dankbare, gemotiveerde amazone die laat zien hoeveel de paardensport voor mensen met een beperking kan betekenen. Mooi gesproken Aniek. Dank voor je tijd en heel graag tot het CHIO Rotterdam 2026, het zou mooi zijn als Corneille en jij weer even terug kunnen zijn in de omgeving waar jullie vandaan komen.