Bokt.nl

Over de Regenboog

Zebrastreep schreef:

Dag lieve Udith

31 maart 1999 - 5 maart 2026

Ik kwam in aanraking met Udith bij Stal Dolfing. Daar zijn we toen ook  samen gebleven. Udith heeft 26 jaar hier mogen genieten. Het laatste halfjaar waren we verhuist. Je begon net je draai te vinden toen helaas het vreselijke nieuws kwam, dat je dood in je stal lag. Waarschijnlijk een hartstilstand waar niemand iets aan kon doen.

Udith heeft veel voor het Fjordenstamboek gedaan. 13 prachtige nakomelingen op de wereld gezet. In 2024 behaalde ze het predicaat elite.

Je was een once in a lifetime horse. Het was een hele nuchtere merrie die niet snel onder de indruk was. Ook heel eigenzinnig en deed alles op haar eigen manier. Als je daarmee om kon gaan deed ze alles voor je. 10 jaar hebben we van elkaar mogen genieten.

Ondanks het verdrietig is het goed zo. Een prachtig leven met altijd buiten , genoeg te eten en paarden om haar heen. Ze zal voortleven in haar nakomelingen en haar kleinzoon Warian.

Kabayo schreef:

Zilver fan ‘sweltjes state’

Mijn meisje… mijn alles… hoe ga ik zonder jou verder?
Terwijl mijn sneltrein nogsteeds doorraast zonder tijd om te stoppen, stopt die trein toch bij sommige perrons. En dan komt het keihard binnen. Het besef dat jij nooit meer om snoepjes komt zeuren over de staldeur, dat je op mij staat te wachten als je mij ziet lopen over het erf, je blijdschap als je weer mama mocht worden, je inzet in het werk, je onverschilligheid, niks was jou te gek. Je was enorm vertrouwd. Met mij, met mensen die nog nooit op een paard hebben gezeten of met mijn jonge dochtertje. Je was zo voorzichtig. Al kon je ook best wel lomp en doordrammerig zijn. Fries-eigen zeggen we dan. We zijn voornamelijk bekend met het zonder zadel met alleen een halster naar de zee of spartelbijver gaan met je veulens. Geweldig was dat! Je genoot er van en je angst voor water ging met de jaren beter. Als 3 jarige had je eens een duik genomen waardoor je het helaas niet meer vertrouwde. Maar 2 jaar terug kwam (onbedoeld) mijn droom uit, zwemmen met jou! Geweldig! Ik kan nog zoveel momenten opnoemen, zoals een rol in de film, de rol in een muziekvideo die zelfs in de Friese top2000 op plek 1 stond , maar ook springen, crossen, enkelspan, tweespan, optochten en gewoon dressuur vond je allemaal fantastisch. Zilver, je was goud. Je leeft voort in je 6 fantastische veulens. Je hebt zo’n einde nooit verdiend, nooit. Je had nog minstens 10 jaar bij mij moeten zijn…
Rust zacht mijn lieve meisje. Bedankt voor alles afgelopen 9 jaar
24-06-2015 - 13-03-2026

DJZ schreef:

Lieve Pablo,
Gekomen in angst en onzekerheid, gegaan als strijder.
Bedankt voor alle lessen die ik van jou heb mogen leren.
Ik heb je jouw rust in leven en op het eind, kunnen geven.
Helaas is ons avontuur veel te vroeg geëindigd.

01-01-2010 ~ 13-03-2026

Nelflobo schreef:

I.M. Pedro


Ik mis je zo.
Het is nu bijna 3 weken geleden dat ik je moest laten gaan en ik kan er maar niet aan wennen.

Toen ik je voor het eerst zag, jaren geleden, was ik meteen hopeloos verliefd.
Zo onvoorstelbaar mooi, met je zilveren vacht, je enorme spieren en je expressieve grote donkere ogen.
Je had een verleden waardoor je gekwetst en miskend was.
Aanvankelijk dachten we dat je nooit je blik naar buiten zou richten, je keek bijna letterlijk naar binnen en sloot de mensenwereld buiten.
Contact leek amper mogelijk.

Je had veel meegemaakt, in Andalusië geboren en opgegroeid in Spanje, daarna naar Nederland en de zware westernsport in, waarbij er veel te veel van je geëist werd, druk op je gelegd werd, met een eigenaar die jou niet leuk vond, die je karakter niet begreep.
Een vriend van ons haalde je weg uit die situatie en je kwam bij ons.

Bij ons mocht je vooral lekker paard zijn. Buiten lopen samen met de andere paarden, wel met je eigen privé inloopstal zodat je je privacy had.
Want dat was zo belangrijk voor je, je eigen ruimte waar je je terug kon trekken als je te veel prikkels kreeg.
Je werd enorm happy.
Pas toen je echt geland was, zijn we spelenderwijs begonnen met je te leren dat omgaan met mensen ook heel erg leuk kan zijn.
Je bent toen getransformeerd van een verdrietig, depressief en angstig paard in een gezellige vrolijkerd die het leven weer helemaal zag zitten. Wat hield je van spelen en wat was je creatief daarin!
Wat waren we blij met jou en wat waren we trots op zo'n mooi paard met zo'n bijzonder karakter!

Je had bijzondere trekjes, die soms grappig waren maar soms ook moeilijk.
Zo viel je kleine pony's aan en je mishandelde ze letterlijk! Sprong met je hoeven en je forse lijf bovenop die kleine ruggetjes en bleef ze fel opjagen. Je was ronduit agressief tegen ze. Je snapte op de een of andere manier niet wat dat nou toch voor rare wezens waren. Wat je niet begreep vond je doodeng.
Dus moesten we je scheiden van de kleintjes, zodat die ook nog een leuk leven konden hebben. En dat gaf je rust.

Als we met je gingen grondwerken deed je braaf je best, totdat je het ineens in de bol kreeg. Ik zal nooit vergeten dat je, out of the blue, tijdens los longeren in onze bak zonder aankondiging besloot om zeer elegant over het 1.30m hoge metalen hek van de bak te springen. Om aan de andere kant van het hek meteen stil te staan en te flirten met onze Haflinger merrie die stomverbaasd was.
Nog nooit een paard zo'n mooie sprong zien maken!

Je was mooi, trots, stoer, enorm angstig voor mannen, lief, waanzinnig slim en hypersensitief.
Ik had dat "lijntje" met je wat de meeste paardenmensen wel kennen. Je hebt me zoveel geleerd, was mijn leermeester in zoveel opzichten. Je was mijn spiegel en corrigeerde me ook vaak.

Je bent oud geworden, je was bijna 34 toen je overleed.
Maar je was nog zo mooi, je lichaam was niet mager, je benen waren helemaal goed nog.
Je leek zo veel jonger.
Het is ook niet de ouderdom die ervoor zorgde dat ik je moest laten gaan, maar die afschuwelijke en zeldzame aandoening die ineens de kop op stak en die ook jonge paarden kan treffen.
Alles aan jou was apart en bijzonder, en dit dus ook.
Alleen was het deze keer geen leuke bijzonderheid.

Dank je wel, mijn lieve, mooie, knappe, gevoelige Spanjaard, mijn paardenkind.
Wat ben ik blij en trots dat jij in mijn leven was, wat een cadeau was het dat ik deel mocht uitmaken van jouw leven.

En nogmaals, ik mis je.
Het gemis loopt met me mee, wat ik ook doe en waar ik ook ben.
Maar ik denk vooral aan je terug als een fantastisch paard, aan alles wat we samen gedaan hebben, het plezier wat we hadden, altijd jouw aanwezigheid thuis waardoor ik rustig werd in moeilijke tijden.
Aan hoe je altijd wild speelde met mijn ruin Lucky, tot in de laatste week van je leven zelfs nog. Je was je vuur absoluut nog niet kwijt.
Luck en Bo hebben twee volle dagen lopen schreeuwen toen je overleden was. Ik heb een volle week lopen janken.

Maar het daalt nu in, het besef.
En ik realiseer me met trots en dankbaarheid dat we je alles hebben gegeven om je gelukkig te maken. Altijd. We hebben je nooit benadeeld, altijd gerespecteerd.
Wat je daarvoor teruggaf is niet in woorden uit te drukken, maar de tijd dat jij in mijn leven was, was een van de mooiste ervaringen uit mijn leven.

Dank je wel mijn lieve Pedro, mijn kanjer.
Voor alles. Ik hou van je.

crazy_funky schreef:

"Op 7 april zou mijn merrie Malibu zijn uitgerekend.
Al enige tijd check ik elke dag haar uier en haar doen en laten.
Ze heeft al 5 veulen gehad en altijd volgens het boekje.
Dit jaar was het anders. Ze had nog helemaal geen uier en moest nog 3 weken, dus ik verwachtte ook nog niets.
Ik was boodschappen aan het doen die ochtend toen ik een belletje kreeg van de staleigenaresse. “Jouw merrie is bevallen en het is niet goed”
Ik heb 4 merries drachtig waarvan eentje twijfelachtig was of ze nog drachtig zou zijn, ik dacht gelijk aan haar.
Toen ik op stal aankwam zag ik dat het Malibu was die een veulen had gekregen.
Het was een prachtig mooi bruin hengstje.
Geen idee wat er mis is gegaan, ik heb vermoedens maar zeker weten doe ik het niet"