Geplaatst Bokt Community
Het is weer tijd voor een nieuwe bijzondere buitenrit. Monique1963 vertelt dit keer over haar avontuur.
Woensdag, 6 april 2016
Feestje! Vandaag is mijn Tinkermerrie Callas een half jaar bij ons. En tjee, wat een half jaar is het geweest, we hebben veel Callas-angsten moeten overwinnen! Om het te vieren wil ik een fijne rit maken met voor haar weinig indrukken en veel leuk bos. Door de tunnel heen en door het bos terug. Het lange recreatiepad naar de tunnel is heerlijk om lange stukken ontspannen te draven en zelfs te galopperen.
Om een uur of vier ga ik lekker rijden. Nou ja, lekker. Veel wind, er beweegt van alles, dus Callas is vanaf het begin onrustig. Ik ga daarom gelijk op het bit rijden (ik rijd met dubbele teugels, een op de sidepull en een op het bit). Op weg naar het recreatiepad passeren diverse auto's ons, wat geen enkel probleem vormt. Kom ik op het recreatiepad, zit daar op een bankje een heel enge meneer met zijn hondje op schoot.
Callas spant op en ik voel al dat ze er eigenlijk niet langs wil en wil omkeren en vluchten. Ik begin al van ver hard tegen die oude meneer te praten, zodat ze kan zien dat het een mens is en niet een tweekoppig monster halfhond/halfmens. Ik kom dichterbij en praat nog met de man. Callas vindt het iets minder eng, maar de meneer ziet dat ze bang is. Ik leg hem uit dat ze een jong paard van 3,5 is dat veel indrukken moet opdoen en dat ze hem daarom nog een beetje eng vindt met dat hondje op schoot. Daarop gaat de meneer staan en komt hij Callas aaien. Het ging gelijk uiteraard een stuk beter.
Aan de andere kant van het recreatiepad in een weiland staat een vrouw een paard te poetsen! Ik heb die vrouw en het paard nog nooit gezien, dus een aangename verrassing. Ik zie in ieder mens met een paard een mogelijke kandidaat voor samen buitenrijden. Er lopen wel paarden in de buurt in het land, maar die worden niet bereden namelijk. Callas vergeet de aaiende meneer en vindt het prachtig, wauw, een ander paard!
We moeten weer eens verder en vol energie draven we een lekker stuk van een kilometer of twee. Ze vindt het leuk, ze briest en we hebben er lekker de vaart in. Tot er aan de ene kant van het pad een man in een joggingpak staat te bellen. Met zijn hoofd gebogen en zijn phone met zijn hand beschermend tegen de wind die het geluid verwaait. Aan de andere kant van het pad staat zijn fiets. Zwart met grote zwarte fietstassen. Ik kan dat allemaal beredeneren natuurlijk, maar Callas niet, ze houdt in. Zij begrijpt niet wat het is, twee benen met een lijf maar ogenschijnlijk geen hoofd.
We moeten er tussendoor. Normaal gesproken spreek ik mensen vanuit de verte al aan met een vrolijke bonjour, in de hoop dat ze wat terugzeggen, dan kan Callas het meteen relativeren en een plekje geven. Maar ik wilde hem niet in zijn telefoongesprek storen. Ik ga in stap over en rustig op haar inpratend drijf ik haar naar de man. Ze vindt het loeispannend. De man hoort ons en draait zich om. Dat mét die grote zwarte fiets is voor Callas de druppel.
En dan gebeurt alles in een splitsecond. Ik heb wel eens op een spinnende quarter gezeten, maar dan anticipeer je erop. Deze spin zag ik niet aankomen. Ze schrikt en draait zó snel 180 graden om, dat ik door het onverwachte mijn balans verlies.
Hang aan de linkerkant van het zadel.
Callas gaat er in paniek vandoor.
Ik kan niet terug in het zadel en voel dat ik ga vallen.
Ze bokt en in haar draaiende beweging gaat ze er nu in volle rengalop vandoor.
Ik val.
Wil haar teugel vasthouden.
Ze mag niet de drukke straat oprennen!
Van alles gaat er door mijn hoofd.
Ik val met een klap op de grond.
Paniek!
Mijn linkervoet blijft haken in de beugel!
Ik móét de teugel loslaten, word meegesleept aan mijn voet, hoor het schuren van het zand onder mijn jas. Een paar galopsprongen verder valt gelukkig mijn voet uit de beugel en ik kom glijdend over de grond tot stilstand. Ik vloek, richt mijn hoofd op en zie haar hoefschoenen door de lucht vliegen. Ik roep haar, schreeuw HO. Ze is al veel te ver weg.
Ik sta op om achter haar aan te rennen. Ze mag niet de weg op! Mijn rechterschoen zit los. Bungelt half van mijn voet af. Ik buk hinkend op mijn linkerbeen om hem aan te trekken. Dan zie ik dat mijn schoen wel degelijk gewoon nog goed aan mijn voet zit ... Het is mijn voet die los bungelt aan mijn been.
Geen twijfel mogelijk, compleet afgebroken van mijn been.
Wie het ooit is overkomen, dat je paard wegrent de weg op, weet hoe verschrikkelijk het is je paard te zien wegrennen. Ik lig daar hulpeloos en sterf van de pijn als ik wil opstaan. Ik weet dat áls ze helemaal naar huis rent, vier kilometer, ze een drukke provinciale weg moet oversteken. Ik zak terug op de grond en roep haar naam, maar ze is nog maar een klein stipje in de verte.
Liggend op de grond, terwijl de fietser de hulpdiensten belt, bel ik naar huis. Antwoordapparaat. Ik spreek een boodschap in. Later luister ik die meermalen terug en het verdriet dat daarin doorklonk, deed mij iedere keer weer huilen.
Ik bel mijn vriend op zijn phone en leg in een paar woorden uit dat ik mijn voet gebroken heb en waar Callas vermoedelijk zal zijn. Iedere seconde telt nu voor haar.
Inmiddels is mijn lichaam enorm aan het shaken en naar mijn voet kijken, wil ik al helemaal niet. Die ligt compleet bizar haaks naast mijn been. De man legt zijn jack over me heen. Ik kan absoluut niet bewegen, de pijn is met geen pen te beschrijven.
Ik hoor gehijg. Kijk op en het is die oude meneer van het bankje. Hij is helemaal geschrokken en heeft die twee kilometer gerend met zijn hondje! Hij zag Callas namelijk voorbij racen. Hij en die mevrouw die het paard aan het poetsen was, zijn er achteraan gegaan. Een andere vrouw is nog voor Callas gesprongen volgens hun en wilde haar grijpen, maar Callas ontweek. Volgens hem was ze verder het recreatiepad afgegaloppeerd dan de afslag naar huis. Ik bel weer naar mijn vriend met deze nieuwe informatie.
De twee mannen zijn al die tijd bij me gebleven. Ik wijs naar waar ik ongeveer Callas' hoefschoenen zag vliegen en vraag hen ze te pakken. De oude meneer legt ook zijn jack over mijn schuddende lichaam. Geen idee hoe lang het duurde, maar uiteindelijk hoor ik in de verte sirenes en arriveert de brandweer. Ja, in Frankrijk is het de brandweer die fungeert als hulpdienst.
Ik moet op de brancard. Probeer zoveel mogelijk zelf mee te helpen, maar mijn bungelende voet geeft me helse pijnen. Uiteindelijk houdt een brandweervrouw mijn voet vast zodat het gewicht niet aan mijn been hangt, één brandweerman tilt tegelijkertijd mijn been op en de derde brandweerman tilt mij samen met de jonge fietsman op de brancard. Hoe voorzichtig ze ook doen, ik zou het niet erg vinden nu flauw te vallen.
----
Ik ben niet flauw gevallen, wel platgespoten met morfine toen de noodarts was opgeroepen. Callas is door buurtbewoners in een weilandje gedreven waar mijn vriend haar heeft kunnen vangen en naar huis heeft gelopen. Ze heeft gelukkig geen ongelukken veroorzaakt en zichzelf niet beschadigd.
Ik werd meteen geopereerd. Er werd een miniversie van de Eiffeltoren in mijn botten gebouwd. Na 10 dagen ziekenhuis kreeg ik gips waar ik niet mee mocht lopen en dus zat ik 6 weken in een rolstoel. Omdat dit niet de eerste keer was dat er met Callas gevaarlijke situaties waren en ik van of met haar gevallen was, en ik al richting 55 ging, heb ik haar na de val met veel verdriet te koop gezet.
Echter ik wilde de waarheid over mijn schrikpaard niet verdoezelen en kopers haakten daarop af. Ik heb toen een NH-coach wekelijks thuis laten komen om haar schriktraining te geven. Zodra ik uit de rolstoel was en met krukken kon lopen, ben ik met haar een maand intern naar hem geweest. Daar leerde ik haar als mijn soulmate kennen. Zo'n expressief en prachtig bijzonder paard heb ik niet eerder gehad.
We zijn door diepe dalen gegaan en in 2020 zijn we verhuisd naar een plattere omgeving, de bergen verborgen te veel enge boskabouters. We pakten alles weer op, ik galoppeerde weer met haar, we zaten in de lift, tot ze door toedoen van derden in 2022 in het schriklint is blijven hangen en haar pees mét een stukje sesambeentje heeft afgescheurd. Nu in 2026 staat ze al 4 jaar op rust als grasmaaier in de kudde, maar ik blijf stille hoop houden ooit weer met mijn OIAL-paard aan de gang te kunnen gaan.
Monique met Calles
Ze rijdt hier in de tunnel
Hieronder een foto van de wond met 45 nietjes.
Spoiler:
Super knap hoe je daarna het werk met Callas toch weer op hebt kunnen pakken! 
