Bokt.nl

Over de Regenboog

Cinnepin schreef:

Lieve Niels,

Ik heb jou 13 jaar geleden leren kennen als een hele eigenwijze en geen makkelijk paard. Ik heb echt moeten vechten om jouw vertrouwen te winnen en dat is gelukt! Jaren hebben we een hele sterke band gehad en veel beleefd. Achter jouw harde buitenkant bleek een zacht en lief karakter te zitten. De laaste 2 jaren waren zwaar. Veel kwakkelen. De 2e keer hoefbevangen kregen we je er niet doorheen. Ik moest je verlossen van de pijn. Ik mis je vreselijk, mijn lieve mooie jongen.

lovelance schreef:

Ik zei altijd: Jabato is het beste en het slechtste wat mij is overkomen. Ik kocht hem als anderhalfjarige in Spanje; hij was mijn absolute droompaard. 16 jaar lang waren we samen en we konden lezen en schrijven met elkaar. Hij was niet zomaar een paard, hij was mijn allerbeste vriend.
De schaduwkant was de voortdurende zorg. 14 jaar lang zocht ik naar antwoorden: waarom was zijn rug zo raar, waarom mocht hij nooit een rijpaard worden en waarom viel hij sinds 2018 zo enorm af? Vorige maand kwam eindelijk het verlossende, hartverscheurende antwoord. De uitslag was zo slecht dat ik hem moest laten gaan.
Het doet pijn, maar er is ook rust. Jabato hoeft niet meer te vechten en ik hoef niet meer te zoeken. De leegte die hij achterlaat is groot, maar de herinnering aan 16 jaar vriendschap is onbetaalbaar.

MieLo schreef:

Mijn lieve ouwe tuttie is er niet meer. Na 18,5 jaar lief en leed te hebben gedeeld kwam daar 15 feb ineens een einde aan. We hebben het onwijs goed gehad samen. Van strandritten tot carousselwedstrijden, crosstrainingen tot lekker lol met je knol of helemaal niets doen.
De afgelopen maanden begon het kwakkelen en werd er terugkerende Uveïtis bij je geconstateerd, een intensieve periode volgde. Net nu het in een rustiger vaarwater kwam, kwam door een hoornvliesbeschadiging de beslissing wanneer het genoeg was ineens wel heel snel dichtbij. Ze zeggen het altijd dat je weet wanneer het moment daar is en die ochtend van de 15e gaf je aan dat het goed was zo. Het afscheid was er 1 zoals je iedereen hem gunt, maar wat doet het een pijn

Saul schreef:

23 jaar zijn we samen geweest, 10 jaar heeft hij van zijn verplichte pensioen kunnen genieten, in 2015 van kliniek naar kliniek, onderzoek naar onderzoek. Met als conclusie dat het niet meer beter werd met zijn luchtwegen.

Nog nooit in mijn leven heb ik zo'n moeilijke beslissing moeten maken.
Zijn koppie was nog zo helder, maar zijn lijf was op.

Die gekke lieve Mick, met zijn boevenstreken, de ellenlange topics die hij veroorzaakte op bokt, eigenlijk is heel mijn leven voorbijgeflitst met het laten gaan van Mickey..
Mijn leven was Mick, hij heeft me vroeger letterlijk mijn leven door gedragen, in moeilijke tijden. Voor mijn gevoel is dit ook een laatste stukje van mijn moeder wat ik heb laten gaan.

Het doet zo’n pijn, mijn vechtersbaas, je bent gegaan zoals je was, gestreden tot je laatste adem.
150 woorden zijn te weinig om mijn liefde voor jou te beschrijven ..