Geplaatst Bokt Community
In deze blog neem ik jullie mee in het verhaal achter Pablo. Wie is Pablo, hoe is hij op mijn pad gekomen en welke bergen en dalen hebben wij bewandeld.
Pablo is een inmiddels 16 jarige zwarte E pony ruin. Hij is geboren in Ierland en ergens rond 2018/2019 naar Nederland gekomen. Inmiddels weet ik dat hij ergens in/rond Maassluis op een stal heeft gestaan en daar beleerd is. Vanuit daar is hij eind 2020 verkocht aan een jongedame, waarvan ik hem heb overgenomen op 27 juni 2021.
Op dat moment had ik alleen nog maar Friesje Diablo. Jaren had ik meerdere pony's gehad, wat zorgde voor verschillende uitdagingen. Na de verkoop van mijn oude merrie Mandy had ik dus alleen nog Diablo. Niet dat hij saai is, maar ik houd van uitdagingen, dus ging ik rustig rondkijken naar iets nieuws. Het mocht jong en onbeleerd zijn of juist een project. Zadelmak maken en inrijden had ik al wel vaker gedaan, maar een "project" had ik nog nooit onder handen gehad. (Een project zie ik meer als een al geschreven pagina, waar wat fouten op staan, waardoor die pagina opnieuw moet worden herschreven)
Al een tijdje was ik wat aan het rondsnuffelen op marktplaats, tot ik ineens de advertentie van Pablo voorbij zag komen. Waarom hij nou juist mijn aandacht trok, geen idee, maar het verhaal wat erbij stond beschreven, greep mij op een 1 of andere manier aan. Een paar dagen later eens contact opgezocht met de toenmalige eigenaresse en na wat heen en weer gemaild te hebben, besloten om die zaterdag te gaan kennismaken.
Zijn advertentie foto
Eerst hadden we hem samen uit de paddock gehaald, waar hij met meerdere andere pony's en paarden stond en zijn hem uitgebreid gaan poetsen. Voorvoeten konden wel worden uitgekrabd, achtervoeten niet, aldus de jongedame. Toen zijn we naar de binnenbaan gelopen en is zij hem gaan longeren. Alleen linksom, want rechtsom lukte het haar niet. Dus gevraagd: Wat doet hij dan? Stilstaan, snurken en snel de andere kant op gaan, was haar antwoord. Oh okee, mag ik het eens proberen, vroeg ik. Ze was er akkoord mee en ik heb de longeerlijn overgenomen en in overleg eraf geklikt. Eerst maar even laten lopen op de linkerhand. Even kennis maken, voordat ik hem wat 'moeilijks' ging vragen. Ik wilde vooral kijken wat zijn reactie zou zijn als ik even doorvroeg. Dus hem uiteindelijk rechtsom laten draaien en oh wat vond Pablo dit spannend. Snurkend, knorrend en onzeker liep hij voorzichtig in draf een paar rondjes rechtsom. Ik liet hem stilstaan na die paar rondes en beloonde hem en vroeg opnieuw om rechtsom te gaan. Met iets minder geluid en iets zekerder ging hij voort. Uiteindelijk, na een paar minuten zag je hem ontspannen en liet ik hem stoppen om hem opnieuw te belonen.
Was hij tijdens het doorvragen gevaarlijk gaan doen of het echt niet kunnen/willen, had ik hem laten staan, maar omdat hij het toch probeerde, zonder gek te doen, was dat voor mij een teken dat het vooral angst/onzekerheid was en dat dat met tijd en geduld wel goed zou komen. De koop hebben we heel snel geregeld en de volgende dag ben ik er met de trailer naar toe gereden. Opladen was nog wel ff een dingetje en uiteindelijk hebben we hem op een iets minder vriendelijke manier op de trailer weten te krijgen, zonder dat er iemand geraakt werd door een rondslingerende achterhoef. Knorrend en trillend stond hij op de trailer, arm ding
De eerste dagen heb ik vooral besteed aan kennismaken, loswerken in de longeerton en wat wandelen. Wat was hij onzeker en angstig. Grote ogen, onrustig, schikken van kleine dingen. Poetsen zat er die eerste dagen amper in. Ik kon niet voorbij de schouder komen, zonder dat er een kont dreigend mijn kant op kwam. Maar wat ik al schreef: met geduld en tijd kon ik uiteindelijk zijn hele lijf poetsen en begon hij er ook van te genieten. Achterbenen bleef een dingetje. Borstel erover was oke, maar zodra hij merkte dat mijn hand erover heen streek, sloeg hij direct
Uiteindelijk ben ik eerst een paar keer met de borstel over het been gewreven, daarna ineens met mijn hand, direct gevolgd door een borstel. Dus iedere keer was het borstel, borstel, hand, borstel, borstel, hand, borstel, hand, borstel, hand, hand, borstel, enz... Tot dat hij de hand langs zijn been accepteerde. Vastpakken heeft nog een veel langere tijd geduurd 
De eerste dagen dat ik met hem aan het werk was
Ook het loswerken ging met steeds meer ontspanning en al snel besloot ik er een zadel op te leggen. Dit deed hij alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Niet angstig, wel iets gespannen, maar dat mag, als je al lange tijd niet zo'n ding op je rug hebt gehad
Toen ook dit normaal was, heb ik de stap gewaagd en ben ik op zijn rug geklommen. Hij vond ook dit wel wat spannend, maar bleef keurig staan en na wat gekriebel en lekkers, er weer af gegaan.
De allereerste keer op zijn rug
De volgende dag dit herhaald en zijn we een paar passen gaan stappen. Ook dit deed hij heel braaf.
De 3e keer hebben we een heel rondje linksom en rechtsom gestapt en de 4e keer helemaal zelfstandig wat rondgestapt. En toen kwam er een "conflict" tussen mijn ego en mijn gevoel. Mijn gevoel zij: stoppen en een andere keer verder gaan. Mijn ego zei: Ach hij is zo kalm, laten we een klein drafje doen... Meestal luister ik wel naar mijn gevoel, maar deze keer ging ik mijn ego achterna.. Pablo zette een drafje in en na 3 passen was de spanning zo hoog dat we in een rodeo terecht kwamen
Na een halve ronde, merkte ik dat ik mijn balans begon te verliezen en liet mij eraf glijden. Echter ergens tussen het uit het zadel glijden en de grond heeft Pablo mij een zwieper gegeven. Ik weet mij nog te herinneren dat ik het wel erg lang vond duren, voordat ik de grond (eindelijk) voelde en dat ik heel snel de lucht en grond voorbij zag komen. Mensen die op een afstand dit hebben zien gebeuren, vertelden mij later dat ik kaarsrecht 2 keer rond ging. Helaas bleek ik wel goed te kunnen vliegen, maar moest ik nog even op de landing oefenen, want die ging niet zo goed. Resultaat: hielbeen gebroken, net onder het sprongbeen Het gekke was dat ik met krukken hem wel gewoon uit de stal kon halen en op de paddock kon zetten. Dit vond Pablo weer niet eng of spannend
3x raden welke voet
Ook besloten om voor de winter een andere stalling te zoeken, zodat Pablo in ieder geval langer buiten kon komen te staan. Die vond ik in oktober in Beek (de locatie die ik later in eigen beheer heb gehad).
Na deze verhuizing hebben we een stop ingelast. Ik heb hem in die periode op de foto laten zetten en er een osteopaat bij gehad. Een kleine blokkade in zijn hals en schouder was het enige wat er uit kwam. Dit is uiteraard behandeld.
Na de hele verhuizing van Diablo naar deze locatie en een nieuw ritme zoeken, in april dat jaar kwam er ook nog een 3e pony bij en ben ik ergens rond de zomer weer met Pablo begonnen. Eerst weer poetsen, wandelen, longeren en opnieuw leren wennen aan een zadel. Dit keer besloten om met een westernzadel te beginnen. Hele kleine stapjes maakten we, terug naar vertrouwen opbouwen. Mijn val heeft ook hem spanningen gegeven bij alles wat er op en langs hem gebeurde. Maar ook hier waren de toverwoorden tijd en geduld weer van toepassing. Herhalen en belonen en op tijd stoppen. Goed was goed. Soms duurde een sessie 10 minuten, soms 30 minuten. Stalruiter Joey werd ook in het leven geroepen:
Langzaam begon ik meer te werken naar het opstappen. Dit heeft echt nog wel een tijdje geduurd voor ik normaal op kon stappen en weg kon rijden.
Toen dat allemaal met veel ontspanning ging, ben ik ook rustig begonnen met het draven oppakken. Ik liep op een gegeven moment vast op het punt van aandraven. Hij draafde wel aan (gespannen), maar stopte na een paar passen weer. Hier heb ik toen wel hulp bij ingeschakeld. Ik twijfelde: had hij ergens last van of snapte hij de vraag niet.. Degene die ik erbij had gehaald ging in het midden staan en moedigde Pablo heel iets aan om te gaan draven. En zonder mokken of spanning draafde hij aan en hebben we een paar rondjes rondgedraafd, alsof het de normaalste zaak van de wereld was... Conclusie: Hij moest leren dat wat ik hem vanaf de grond vroeg, hij dit ook kon doen, zodra ik in het zadel zat. En ik moest wat zekerder zijn van mijn zaak, in het zadel
Met dit gegeven ben ik aan de slag gegaan en warempel: Binnen de kortste keren draafden we de baan rond
Een compilatiefilmpje:
http://www.youtube.com/watch?v=AzGE_dovLgg
Ik nam hem zelfs af en toe mee op een klein stukje naar buiten:
En toen begon het toch te kriebelen om eens een galopje te wagen. Onze enige ervaring met de galop was, dat we heel snel gingen, zonder aankondiging en met heel veel spanning. En toch voelde ik mij zo zeker dat ik het hem gewoon de stemhulp gaf, zoals ik dat ook aan de longe deed en met een kleine aarzeling galoppeerde Pablo aan
Dit zijn dan van die momenten dat ik een brok in mijn keel krijg. Al die jaren dat we met elkaar zijn, het pad wat we bewandeld hebben en het vertrouwen wat hij in mij heeft. Daar doe je het voor. Die connectie 
Foto: DanSim.nl, 2023
Al vanaf moment 1 dat Diablo en Pablo bij elkaar gebracht zijn, is het klit en band. Waar Diablo is, is Pablo.
Foto: Daihyo, 2024
Vorig jaar april moest ik de paarden verhuizen. Al tijden ervoor het trailerladen geoefend. Hij liep er op een gegeven moment goed op en af, dus dat scheelde enorm tijdens de verhuizing. 2 weken kon Pablo amper de rust vinden op de nieuwe locatie. Na 3 maanden ben ik hem rustig weer op gaan pakken. De hele routine die ik op de oude locatie had, heb ik hier herhaald en al gauw was het ook voor hem normaal. Al snel konden we ook hier heel fijn rondrijden en hebben zelfs een klein stukje buiten gestapt
Helaas zijn er in januari, na een ontworming, bloedwormen bij hem eruit gekomen. Een week na de ontworming had hij koliek en sindsdien had/heeft Pablo weinig trek in eten. Na bloedonderzoek, gebitsbehandeling en een bezoek aan de kliniek voor een buikecho, staat hij nu aan de prednisolon. Het eten gaat nog steeds op en af en vorige week stond ik bijna op het punt om de handdoek in de ring te gooien, omdat hij weer koliekerig was
Maar op een 1 of andere manier laat hij dan toch weer zien dat hij door wilt gaan en begint weer vrolijk te eten 
Hij heeft mij al aardig wat grijze haren bezorgd (Meer te lezen hierover verwijs ik jullie door naar dit topic, waar ik uitgebreider alles heb beschreven: [PW] Tips gevraagd: Moeilijke eter en medicatie )
Voor nu hoop ik dat hij er weer bovenop komt en we nog lang van elkaar kunnen genieten. Met Pablo heb ik een hele andere connectie, dan met Diablo. Dit hele traject zou vast en zeker 'sneller' gekund hebben, maar wat ik in het begin al schreef: een echt project had ik nog nooit onder handen gehad, dus het was echt puzzelen en uitzoeken wanneer en wat een volgende stap ging worden. Enorm veel geleerd van hem
Vaak heb ik de vraag gekregen waarom ik hem aanhoudt en het blijf proberen. Ik denk dat dat er vooral mee te maken heeft dat hij gewoon niet gemeen is. Als hij iets geks doet, is het uit angst. We zijn al zover gekomen, we hebben al zoveel hindernissen overwonnen, zonder er 1 te hebben gesprongen. Hij is de stabiele factor in de groep, een allermans vriend en als hij je kent, kruipt hij in je broekzak of duwt hij zijn kont in je gezicht voor kriebels 
Een pony met een verhaal, altijd zal hij een schuin oog op je houden, maar een goudeerlijk dier met een hart van goud
Foto: Daihyo, 2024
Foto: DamSim.nl, 2023
