Geplaatst Bokt Community
In deze blog neem ik jullie graag mee in het verhaal van Diablo. Hoe hij op mijn pad is gekomen, dingen die we hebben meegemaakt tot waar we nu zijn.
Het was begin 2016. Op dat moment had ik 4 eigen pony's en kreeg ik van iemand van stal de vraag: Als je een paard zou mogen uitkiezen, waar zou die dan aan moeten voldoen? Mijn antwoord was: Het moet een zwarte worden, tussen de 2 en 15 jaar, stokmaat tussen 150 en 160cm, ruin of hengst, liefst barok gebouwd, niet te duur en als het even kan een beetje in de buurt. (Op dat moment was ik mij helemaal in het karakter Zorro aan het verdiepen
)Ergens rond april 2016 was ik weer eens een beetje rond aan het scrollen op marktplaats. Niet omdat ik op zoek was naar nog een dure grasmaaier
Daar dook ineens een advertentie op: 2,5 jarig Friese hengst, 153cm hoog, geen papier. Moet snel weg wegens stallen te kort, daarom gunstig geprijsd. Prijs op aanvraag en ook nog eens op een kleine 30 minuten van huis.
De foto die mijn aandacht trok
In de dagen erna meerdere malen de advertentie bekeken. Het kon haast niet waar zijn: Dit is precies wat ik enkele weken ervoor had omschreven
Na een paar dagen heb ik toch maar de moed bij elkaar geraapt en heb op een zondag gebeld. Kon wellicht naar de richtprijs vragen, aangezien de prijs op aanvraag was, was ik ervan uitgegaan dat ie boven mijn beperkte budget uit zou komen, dus dan kon ik snel die advertentie gaan vergeten 
Een half uur later stond ik naast deze lieve, jonge, knappe zwarte 
De verkoopster en ik hadden een heel gezellig gesprek gevoerd en we zijn toen op een heel gunstige prijs uitgekomen. 2 weken later is hij bij mij op stal afgeleverd en ik zat letterlijk op een blauwe wolk 
Ineens was ik eigenaar van een heel knap paard. Het maakte mij onbewust onzeker. Het was een hengst en wat ik altijd las en hoorde, waren hengsten 'gevaarlijk' en moest je er heel steng voor zijn en ze goed onder de duim houden. Dus in de weken die volgden, ging ik vol zelfverzekerd en 'dominant' de weide van een kleine hectare in, waar hij samen met een klein gezelschap van 4 andere paarden stond. Door mijn 'dominante' energie kostte het mij meestal minimaal 30 minuten, voordat ik Diablo te pakken kreeg Dit moest anders kunnen.. Ik ben met veel minder 'dominante energie' de weide ingelopen en begroette zoals altijd, eerst de andere paarden. Diablo stond zoals gewoonlijk in de buurt, maar in plaats van weg te lopen, bleef hij dit keer staan en snuffelde nieuwsgierig aan mijn hand. En zo kon ik steeds makkelijker contact met hem maken en benaderen. Zo leerde ik ook beetje bij beetje wat mijn 'energie' deed bij hem, maar ook bij de andere paarden. Sinds ik mij hier van steeds meer bewust werd, ging ik Diablo ook steeds beter 'lezen' en begrijpen. Dit klinkt misschien allemaal wat zweverig, echter als gevoelspersoon, voel je dit soort dingen snel aan 
En zo ben ik langzaam een vertrouwensband op gaan bouwen. Ik kwam erachter dat Diablo eigenlijk helemaal geen duiveltje is, maar eerder een held op sokken. (Diablo betekent Duivel in het Spaans). Hij is enorm vriendelijk, wilt het erg graag goed doen en als je hem voor iets goeds ook beloond, zie je hem helemaal groeien. Straffen is niet nodig. Even een kleine stemverheffing of alleen maar zijn naam noemen, is voor hem al genoeg om hem op andere gedachten te brengen
Deze foto heb ik in één van de eerste weken gemaakt
Rustig ben ik hem zadelmak gaan maken en al snel hadden we ook onze eerste (Zorro) fotoshoots
Toen kwam november 2017. 2017 is voor mij vooral mentaal een heel zwaar jaar geweest. Ik heb in dat jaar zoveel belangrijke, maar heel zware en emotionele beslissingen moeten nemen, dat ik aan het eind van dat jaar dan ook in een diepe depressie ben beland. Ik had Diablo verhuisd naar de manege/pensionstal waar ik destijds ook les gaf. Hij kreeg een fijne open hoekstal, naast een ruin van de manege. Echter 2 dagen na zijn verhuizing naar deze plek, stond hij rustig in zijn stal van het hooi te knabbelen. Ik stond verderop met een stalgenoot te babbelen en ineens horen we een hoop kabaal en zijn er naar toe gelopen. Er was een manegeles afgelopen en ze hadden 2 paarden omgewisseld van stal.. Nu stond er ineens een merrie naast Diablo. Diablo had echter geen interesse in zijn nieuwe buurvrouw, maar deze merrie was naar vreemde paarden altijd heel heftig en stond dus te bokken en te happen in de tralies. Ik stond op het punt om Diablo even uit de stal te halen om hem op de poetsplaats te zetten, zodat ik iets makkelijker bij de merrie kon komen (deze was ook niet door iedereen te pakken in de stal). Ik deed de deur open, Diablo draait de andere kant op, loopt richting de merrie, draait zijn kont en haalt 1 keer uit... Alleen stond er nog een betonnen muur tussen hem en de merrie, dus hij stond na die uithaal gelijk op 3 benen
Hem de stal uit getrokken en op de wasplaats gezet. Gelijk gekoeld en even een rondje gestapt. Het was al laat in de avond en besloot de volgende dag het verder te bekijken. De volgende dag was zijn hak dik, hij liep kreupel, dus stappen en koelen. Na 6 weken was er zeker wel verbetering te zien, het was minder dik, maar hij bleef wat onregelmatig, dus naar de kliniek gegaan en gelukkig was er op de foto niks te zien. Wel was er op de echo een beschadiging op de pees te zien, maar deze begon al goed te genezen, dus ik moest gewoon nog even doorgaan met hetgeen wat ik al deed: stappen en koelen. Inmiddels was januari aangebroken. Dat betekende kou, een frisse jonge hengst en een springwedstrijd op het terrein. Ik moest met hem wandelen, dus besloten om een zweepje voor de zekerheid mee te nemen en met hem in de buitenbaan te gaan stappen. Echter was hij rustiger dan ik had gedacht en was zo een beetje aan het spelen met het stokkie. Ik hield deze voor zijn borst en warempel: Hij sloeg zijn voorbeen er naar uit. Gelijk beloond en het bij zijn andere been geprobeerd. Hij gaf dezelfde reactie en ook dit weer uitbundig beloond. En zo heeft hij zijn eerstekunstje geleerd
Foto gemaakt door: Mar M Fotografie, 2021
Maar goed, hij geneesde uiteindelijk helemaal, ik kreeg mijn leven steeds weer een klein beetje meer op de rit en mede door een groot project wat ik al heel lang tot uitvoering wilde brengen en ook daadwerkelijk tot uiting kwam, sloot ik 2018 met nieuwe energie af.
Tevens had ik Diablo verhuisd naar een particuliere stalling. Deze mensen hebben mijn toenmalige bonte ruin overgenomen en hadden een stal aangeboden. In eerste instantie had ik dit afgeslagen, mede doordat Diablo toen nog sociaal stond met een ander paard. Echter een paar maanden later werd er besloten om zijn maatje niet meer bij Diablo te laten en stond Diablo ineens alleen. Ook werd hij in een andere stal gezet en ik merkte dat hij echt het sociale contact miste. Oktober 2018 heb ik hem alsnog verhuisd en zo kwam hij weer bij zijn bonte vriendje te staan. Daar heeft hij zijn bijnaam Friesje aan te danken. Het was altijd de bonte en Friesje
In 2019 heb ik een paar keer gereageerd op modellen gezocht oproepjes op facebook en hier op bokt. Hieruit zijn hele mooie foto's gekomen. Tevens hadden Diablo en ik onze eerste ervaringen tussen de witte hekjes opgedaan. Er werden F proeven georganiseerd op de manege en dit leek mij een mooie gelegenheid om eens een F2 proefje met Diablo te doen. Uiteraard HC, want op dat moment was ik F12
Maar het ging mij puur om de ervaring voor Diablo 
Filmpje van ons eerste proefje samen:
https://www.youtube.com/watch?v=6cUYhBO7M7s
In 2020 had ik wederom op wat oproepjes gereageerd waarin modellen werden gevraagd. Ineens ging het allemaal in een stroom versnelling. Diablo leerde ook een nieuw kunstje: steigeren. Alleen was dat niet helemaal mijn bedoeling om het hem te leren op de manier zoals hij het "aanbood"
Tijdens een Zorro fotoshoot hoefde hij alleen maar stil te staan en mooi te wezen, alleen hij wilde constant weg lopen. Iedere keer weer omdraaien en hem op de goede plek zetten, tot op een gegeven moment ik hem even op de teugel terug zette. De reactie van Diablo was: Kan ik niet vooruit, dan maar omhoog
Dus iedere keer als ik de teugel iets op pakte, stond hij op zijn achterbenen Niet helemaal de bedoeling, maar hé, het is wel gaaf 
Op een rustig moment heb ik het hem bewust gevraagd door de teugel op te pakken en heb hem daarna ook beloond toen hij omhoog kwam. Dit was echter NIET het commando wat ik aan deze oefening wilde koppelen, dus in de week die volgde ben ik er een ander commando aan gaan koppelen en nu doet hij het keurig op een combinatie van 2 commando's Ook mocht hij mee naar Beltrum, waar we op zaterdag waren uitgenodigd als model voor Het perfecte plaatje Haaksbergen. Friesje mocht op die locatie overnachten, ik bleef bij een vriendin. De volgende dag hadden we een heel mooi rondje gemaakt en heeft Diablo voor het eerst kennis gemaakt met water. Eenmaal erdoor heen, vond hij het maar prachtig
Toen brak 2021 aan. Door de shoots in de voorgaande jaren, werd ik ineens door veel fotografen gevraagd als (Thema)model
In totaal heeft Friesje in dit jaar maar liefst 16 keer voor de camera mogen verschijnen. Fotografen kwamen uit zo'n beetje alle uithoeken van Nederland om ons op de gevoelige plaat vast te leggen. We mochten ook deelnemen aan de bokt fotomeeting op de paarse heide in Ede. Ik ben tot op de dag van vandaag nog steeds al die lieve mensen enorm dankbaar voor het resultaat wat ik heb mogen ontvangen. Friesje wist al snel wat er van hem verwacht werd en dit maakte hem ook een makkelijk model. Ik zette hem neer, liet het touw hangen en hij deed wat hij moest doen Ook hebben we deelgenomen aan 2 clinics in Steenwijk, waar hij zich van de beste kant liet zien 
Eind 2021 kreeg ik het aanbod om een locatie van iemand over te nemen om te huren. Ik had inmiddels een andere ruin (Pablo) erbij, die al op deze locatie stond (zijn verhaal wordt verteld in de volgende blog). Eind januari 2022 heb ik Friesje naar die locatie verhuisd en mijn plan was om er een track systeem van te maken. De kennismaking met Pablo ging zonder problemen en al snel was het klit en band samen. In april kwam er nog een kleine dondersteen bij en zo waren de 3 zwarte musketiers bij elkaar gebracht.
In dit jaar kwam ook mijn grootste wens uit: Ik wilde met Diablo heel graag een keer als Zorro naar Elf Fantasy fair, ook wel bekend als Elfia. In overleg met de organisatie was dit akkoord en ook dit is een dag om nooit meer te vergeten.
[PP] Diablo, het paard waar niks te gek voor is
Ik heb de link van dat topic er maar bij gezet, want alle foto's die daar zijn gemaakt van ons, heb ik bijna een eigen externe harde schijf voor nodig
Verder hadden we nog een paar gezellige shoots:
In 2023 hadden we een rustiger jaar. De track kreeg steeds een beetje meer vorm, ik ben begonnen met lessen nemen, wederom mochten we deelnemen aan een bokt foto meeting in Ede, hebben we een gezellige halloweenrit in de achterhoek gereden, mochten we model staan voor een meeloopdag bij Sanne Wammes en in november hebben Diablo en ik ons eerste officiële wedstrijd gereden, met als doel L1 met wp te worden, zodat we ook officieel een startpas aan mogen gaan vragen, want starten met een hengst mag niet, zonder dat je L2 met een wp bent, tenzij je een bepaald ras hebt, waar je de punten tot en met L1 moet verzamelen op rassen/stamboek wedstrijden
In 2024 heb ik nog 4 wedstrijden gereden, want toen was ons doel al bereikt: L1+1
Verder hebben we nog model mogen staan voor verschillende fotografen, hebben we een 1e plaats behaald in onze categorie op een rassenkeuring, is Marlies/Bellatrix langs geweest om Diablo en mij heel gaaf vast te leggen
En hebben we nog een paar vrijheidsdressuur oefeningen geïnstalleerd Hij kent nu Jambette, Spaanse pas, steigeren, spagaat, flemen, rondje draaien (zowel linksom, als rechtsom), achterwaarts en buiging. Tevens is het groepje uitgebreid met een oudere schimmel ruin: Tango. Deze kennismaking ging wederom uit het boekje. Eerst even laten wennen achter een draadje en als ik er was, mochten ze bij elkaar. Tango heeft 1 keer laten weten dat Friesje niet zo opdringerig hoeft te doen en dat was voor Friesje genoeg om dat te accepteren en daarna liet hij Tango met rust. 
2025 is eigenlijk, naast de verhuizing en de introductie van Vigo, een heel rustig jaar geweest. Helaas geen startpas aan kunnen vragen ivm tijdgebrek en geen trailer meer, maar dat gaat dit jaar veranderen
Verder hebben we hele fijne lessen gereden en hebben we ontzettend veel van elkaar geleerd. Zo schreef ik op mijn fb het volgende:
Met Diablo heb ik vorige week woensdag een hele confronterende les gehad en geleerd en wat spiegelt meneer mij enorm.
Al een tijdje heeft Diablo momenten onder het zadel, dat hij ineens wegschiet, dingen spannend vindt, of plotseling heel heftig op een hulp, geluid of beweging reageert. Al een tijdje zoek ik naar de oorzaak en een manier om hem hiermee te helpen. Ik was er al wel achter dat het vertrouwen onder het zadel in mij ergens een deuk heeft opgelopen, maar hoe, wat, wanneer en waarom.. Geen idee
Op het ene moment maakt het allemaal niet uit, wat voor gekke dingen ik doe met of op hem en zo kan een vinger die tegen het zadel aantikt al aanleiding zijn om te schrikken en weg te willen rennen. Totdat mijn instructeur met een eyeopener kwam afgelopen woensdag. Hij zei: Hij heeft jouw steun en begeleiding nodig. Je laat hem te los, waardoor hij onzeker wordt. Want zolang jij hem die hand aanbied, waar hij steun aan vindt, is het prima en loopt hij heel fijn en ontspannen. Maar zodra jij hem te los laat, gooit hij zijn hoofd omhoog, drukt hij zijn rug weg en zet het op een lopen. Dat was een best wel confronterende conclusie. En niet alleen op rij technisch gebied, maar ook op dieper liggend vlak. In de afgelopen 20 jaar heb ik vooral geleerd om los te laten. Wat er allemaal heeft gespeeld in mijn leven, ik moest het loslaten om verder te gaan in het leven. Ze zeggen wel eens dat je sterkste punt, tevens je zwakste is. Diablo leert mij weer eens dieper in mijn emoties te graven. Hij "pakt" mij op mijn zwakke punt, waarvan ik dacht dat het 1 van mijn sterkere punten is. Niet alles moet of hoef je los te laten. Soms mogen dingen die gebeurd zijn in het verleden, ook weer even vastgepakt worden, waarbij de emoties even los kunnen komen, wat weer opluchting kan geven, waarna je dat stukje gebeurtenis weer een plek kunt geven om verder te gaan.Wat ik vandaag merkte met rijden, was dat Diablo 1 klein momentje van spanning had. Ik had van de week een tuinbank langs de bak gezet en die had hij nog niet gezien vanuit de bak. Dus ja, dan mag hij het even spannend vinden en dat gekke ding rustig bekijken van beide kanten. Nadat hij dat had mogen doen en ik hem rustig, doch duidelijk liet weten dat hij het spannend mag vinden, maar hij toch wel op mij mag letten, was de spanning weg en heb ik zo fijn met hem gereden, met in mijn oor telkens de aanwijzingen van mijn instructeur: Biedt hem die hand aan, geef hem die steun en houdt hem tussen je benen en kalmeer hem met je zit.
Wat kan ik dan toch genieten van dit fantastische paard
Zoals jullie misschien kunnen lezen: Ik ben na 10 jaar nog steeds helemaal verliefd op dit bijzondere paard
Iedere dag is het een feestje om door hem begroet te worden, met hem te mogen werken en genieten van zijn zijn 
