Geplaatst Bokt Community
Misschien kaart ik nu een gevoelig onderwerp aan en toch ga ik het doen.
Inmiddels loop ik al een dikke 30 jaar rond in de paardenwereld. Gedurende die wandeling en zoektocht ben ik in verscheidene gangen terecht gekomen, van de extreme Natural horsemanshipper die vindt dat een paard niet is om op te rijden tot de professionele topruiter wiens inkomen opgebouwd is op het rijden van paarden en alles er tussen in. Dressuur, springen, western… Het enige waar ik eigenlijk nooit echt veel mee te maken gehad heb is eventing. Pas sinds een jaar ken ik wat eventing-ruiters.
In de wandelgangen, maar ook op bokt overigens, hoor ik vaak de prijzen van paarden. En daar zitten er tussen met 6 a 7 cijfers maar ook “voor niks gekregen nog te duur.”
En ik merk dat iets me meer en meer begint te ergeren. De drang van mensen om de gehele waarde van een dier te laten af hangen van uit hoeveel cijfers het aan- of potentiele verkoopbedrag bestaat. En dan bedoel ik echt de gehele waarde.
Paarden met 5 nullen worden “heus wel goed behandeld” of sterker nog: “paarden van die waarde worden beter behandeld dan het gemiddelde recreatie paard.”
Twee zinnen die elke bokker al minstens één keer gelezen zal hebben en zinnen die ik, in de ene of de andere variant al gehoord heb doorheen de jaren.
Ik ben, zoals wie me volgt wel weet, een ruiter die nooit internationaal gaat rijden. Toen ik nog een stukje jonger en veel gezonder was is dat aanbod er geweest en ik had er toen al geen interesse in. Nu ik beperkter ben, ben ik al lang blij wanneer ik één wedstrijd dag met twee proeven kwa energie gebolwerkt krijg. Dus zelfs nationaal zit er voor mij simpelweg niet meer in fysiek of mentaal. Ik ken wel best wat mensen die door gegroeid zijn en nu mijn man smid is maken we nog meer kennis met de verschillende “lagen” van de paardenwereld. Want goed bekeken is de paardenwereld toch best wel een standenmaatschappij. Nu laat ik het sociale aspect liefst aan mijn man over omdat er geen snelheidsdrempel tussen mijn hersenen en mijn mond staat. Maar we hebben een zeer kleinschalige pensionstal met optie tot in training zetten sinds mei en dan kom je niet onder praten met de eigenaren uit.
Laat ik even schetsen wat we op stal hebben (gehad):
Joy, zelf gefokt en momenteel zijn prijs in kilo’s waard, de rest is hoop en dromen. Er is een bod op gedaan maar realistisch gezien heeft Joy nog niets bereikt dat hem in de paardenwereld “waardevol” maakt in euro’s.
Een PRE die puur recreatief gereden zal worden. Aankoopprijs onbekend, staat bij ons van toen we opfok hadden en is mee verhuisd naar de pensionstal omdat we de eigenaresse soort van officieus geadopteerd hebben.
Een vijf jarige fjord waar endurance mee gereden gaat worden die hoofdzakelijk buiten gereden wordt en die elke mening die ik ooit gehad heb over een fjord gewist heeft omdat het zo’n zalig dier is om op stal te hebben.
Twee gepensioneerde internationale springpaarden (1,50/1,60m niveau)
Een springpaard niveau 1,30m bij aankoop.
Een springgefokt dressuurpaard regionaal niveau M/Z dressuur. Ruiter heeft geen ambities om nationaal of hoger te gaan.
Een drie jarige zangersheide merrie om zadelmak te maken. Het doel is dat deze merrie een springruiter vindt die haar zal uitbrengen zover het voor haar mogelijk is. Toen ik al grappend zei dat ik wel twee goede springruiters kende zei deze eigenaar zelf al lachend “ja op een van die twee ben ik ook aan het azen.”
Een deel van deze paarden is zeer duur aangekocht/Zijn ooit veel waard geweest/hebben de potentie om veel waard te worden.
Ze staan in dezelfde stallen, met hetzelfde voer en weidegang beleid en ze worden allemaal gelijkaardig gehanteerd. Zo ver ik heb kunnen zien hebben de gepensioneerde internationale springpaarden zich nog niet af gevraagd waarom zij niet anders behandeld worden dan de fjord in de weide naast ze.
Zo ver ik ondervonden heb, hebben ze welliswaar elk een individueel karakter zoals elk paard maar is er geen gigantisch verschil tussen de warmbloed die 1,60 gesprongen heeft en de warmbloed die nog aan haar carriere moet beginnen (en ja toeval wil dat beide merries zijn.).
Ook het “een paard is toch anders dan een pony” stelling merk ik weinig van. De kleinste op stal is 1,45 en de grootste is 1,78. Kwa algemene aanpak, correcties enz merk ik bitter weinig verschil. De snelle kleine (Joy) heeft een vergelijkbare aanpak nodig als de snelle grote. De kleine tank (1,45) krijgt dezelfde correcties als de grote tank (1,78)
Ook in de opfok stond er een mengelmoes van vanalles bij elkaar, een haflinger, een PRE, twee van zangersheide, een dressuurgefokte warmbloed, Joy en een halfbroer van Joy die wel een stuk groter zou worden dan Joy en de paarden zelf kennen echt hun waarde en/of grootte niet in mijn ervaring.
Ze zijn gewoon paard. Zoals ik al zei probeer ik het sociale aspect een beetje te vermijden. Maar een tijd terug toen ik naar een jumping ging kijken van twee meiden die ik dressuurmatig wat help raakte ik aan de praat met de eigenaar van één van de paarden die gereden wordt door die meiden. Deze vrouw en ik kennen elkaar al zo’n 15 jaar inmiddels maar we zijn kennissen die als we elkaar tegen komen, kunnen grappen en joviaal zijn maar we hebben geen dagelijks contact. Zij begon over het jonge paard van haar zus dat X euro gekost had (een flink bedrag) en ook over het bedrag dat haar eigen paard gekost had. En gedurende die hele tijd was ik me aan het af vragen “wat heb ik hier aan?”
Als je mij verteld over je paard/een paard dan wil ik iets weten van het paard. Wat is het karakter? Welke eigenaardigheden heeft ie? Wat zou je graag willen bereiken met het dier en zit dat er ook in denk je?
Het kan me niet schelen of je paard 100K gekost heeft of je 'm voor 50 euro van de markt gehaald hebt.
Het zal me een zorg zijn hoeveel ie gekost heeft. De merrie die nu op stal gekomen is om zadelmak te maken wist ik alleen van dat ze geen hele goede start gehad had op een andere stal en daardoor dringend weg moest daar. Een vage beschrijving van wat er gebeurt was en dat ze gevoelig was maar met een mening. Pas toen alles toegezegd was kregen we een foto, een foto van haar paspoort en 24 uur later werd een vosse merrie af geladen.
Toen hebben we besproken wat van belang was (o.a kwa dieet waren er wat vereisten maar die vereisten zijn bij ons standaard dus dat was snel gesetteld.) en heb ik gevraagd wat zijn doel was met haar omdat dat IMO van belang is in die zin dat een paard voor een meer ervaren ruiter al sneller klaar is om “zelf door te rijden” dan voor een jong kind. De ene ruiter wil gewoon dat ze gas, stuur en rem hebben. De andere wil liever een servostuur, ABS en ESP. Dan zijn er ook nog de ruiters die graag het gehele ADAS systeem geïnstalleerd willen hebben voor ze er zelf mee verder gaan. Dat is uiteindelijk voor mij wel belangrijk om te weten om te bepalen wanneer ik kan zeggen “ze is klaar.” Maar hoeveel ze gekost heeft/potentieel gaat kosten… Nee, met die informatie ben ik helemaal niets want dat veranderd niets aan mijn aanpak/verzorging.
) 
Ik vind het heel mooi als iemand dat wel wil en vindt. Gelukkig willen we niet allemaal hetzelfde, maar als iemand verteld over zijn/haar paard hoor ik liever wat je aan trok in dat dier. Niet wat ie kostte. Hoeft natuurlijk ook niet angstig verzwegen te worden maar het moet niet elke vijf zinnen gemeld worden. Ik weet dat ik bij mijn kennis (wiens paard toevallig ook ‘Sam’ als afkorting heeft) op een gegeven moment ietwat droog zei ‘mijne Sam is het land uit gebonjourd dus ik ben zijn transport moeten betalen. 
Ze keek ook niet op toen ik in een slechte periode op wedstrijden bromde ‘stempel op uw kont en terug de grens over!’ 
maar ze had wel door dat ik zeg maar liever hoorde wat voor dier het was dan nummers…
maar op stal willen Joy en de fjord wel eens naar elkaar brommen terwijl de PRE vandaag Joy over zijn neus lekte. 
