Geplaatst Bokt Community
Blomme en Joey tijdens een wedstrijd. Foto: Evy Borms
Bokker jumpyhorse doet aan extreme cowboyracing, en daar is ze heel erg goed in. Zo goed, dat ze naar het WK mag. Dit was voor de Nieuwredactie aanleiding om haar een aantal vragen te stellen. Hieronder kan je lezen hoe Blomme aan extreme cowboyracing is begonnen, hoe een training eruit ziet, hoe ze zich voorbereidt op het WK, en nog veel meer.
* Kan je jezelf voorstellen?
Ik ben Blomme, 17, van België en zit momenteel nog op de middelbare school, waar ik humane wetenschappen volg (iets helemaal anders dan paarden, dus
). Mijn papa fokt springpaarden en ik zit dus al van kleins af aan in de paardenwereld. Ik rijd nu iets langer dan vier jaar western, waarvan 3 jaar extreme cowboyracing. Ik heb zelf meerdere paarden, waarvan ik er momenteel 2 echt rijd: mijn tinkerhengst Joey, waarmee ik Belgisch kampioen, reservekampioen en meermaals seizoenskampioen ben en waarmee ik ook mijn kwalificatiepunten voor het WK heb gereden, en mijn 3jarige paintkruising Spicy, die ik nu aan het beleren ben en hopelijk volgend jaar uit zal brengen. Ook heb ik autisme, dcd en een angststoornis, maar dat houdt me niet tegen 
* Wat is extreme cowboyracing? Wat houdt het in, en wat doe je allemaal in die discipline?
Bij Extreme cowboyracing krijg je een parcours van 13 hindernissen die representeren wat een cowboy in het “wild” moet doen (bruggetjes, poortjes, sidepass, backup, roping, koeien drijven, springen, door water,…), maar waar vaak net een extra element van dapperheid aan wordt toegevoegd, wat het “extreme” maakt. Sommige hindernissen worden echt zo eng mogelijk gemaakt om te testen hoe hard je paard je vertrouwt en of je ze door moeilijke momenten heen kunt loodsen. Je wordt beoordeeld op het uitvoeren van de hindernis zelf, afwerking, aanrijden, wegrijden en horsemanship tijdens de hindernis. Horsemanship wordt ook apart beoordeeld, hiermee wordt beoordeeld hoe goed je kunt samenwerken met je paard, hoe vriendelijk je rijdt, hoe vlot het gaat, of je ze door die moeilijke momenten heen krijgt enzovoort. Per hindernis krijg je een score van 0 tot 10, waarbij 5,5 het “average” (dus gewoon goed) is. Per incident, goed of slecht, krijg je op een hindernis een kwart punt bij of afgetrokken. Hierbij komt dan nog het “race” aspect, want het is ook een discipline op tijd! Per 20 seconden dat je onder de 8 minuten zit krijg je een punt meer. Correctheid en snelheid gaan dus echt hand in hand in onze sport.
* Zijn er plekken in Nederland en België waar je dit kunt doen, les in extreme cowboyracing kunt krijgen of waar je kunt kijken of dit iets voor je is?
Momenteel zijn er in België 2 organisaties die EXCA-wedstrijden organiseren: BEXCA (Belgian Extreme Cowboyracing Association) en EXCA-OWE (EXCA of Western Europe). BEXCA doet echt in België, EXCA-OWE organiseert soms ook wedstrijden daarbuiten. Hun kalenders vind je op de facebookpagina’s en websites, dus je kunt altijd eens komen kijken als je wilt! Ikzelf zal volgend jaar vooral bij BEXCA starten, dat is maar net wat je het meeste ligt
Blomme en Joey in actie. Foto: Evy Borms
Er zijn meerdere locaties waar je les kunt volgen, ikzelf ben bekend met EC ranch in Vlimmeren en Akisni ranch in Geel. Met de laatste zal ik ook meegaan naar het WK en ik train dus ook voornamelijk daar, hoewel ik me niet vast probeer te zetten aan 1 specifieke trainer maar van zoveel mogelijk mensen (uiteraard met min of meer dezelfde visie) dingen probeer op te pikken, daar leer je altijd het meeste van.
* Hoe ben je met extreme cowboyracing in aanraking gekomen?
Toen ik begon met westernrijden, deed ik vooral aan barrelracen. Ik heb op een bepaald moment eens een barrelclinic mee gevolgd op de EC ranch en even later daar ook een clinic extreme cowboyracing meegedaan, en toen was ik eigenlijk verkocht!
* Hoe ziet een reguliere training extreme cowboyracing eruit?
Aangezien je nooit op voorhand weet wat er aan bod zal komen op wedstrijd, kun je niet echt gericht trainen. Het overgrote deel aan trainingen is dus vooral echt basiswerk, dus overgangen, manoeuvres die ze moeten kunnen, heel vlot aan de hulpen zetten (je paard moet zowaar kunnen meevoelen wat je denkt, zo subtiel moet die communicatie gaan), handige trucjes, enzovoort. Heel af en toe zet ik ook eens een parcours op, om de theorie ook op de praktijk toe te passen en vooral omdat Joey er echt van opfleurt.
* Hoe ben je erop gekomen aan het WK mee te doen?
In juli dit jaar kwam de Amerikaanse ruiter, trainer en hoogste level judge Lee Hart naar België. Toen heeft hij o.a. een tweedaagse clinic over zowel techniek als hindernissen gegeven, waaraan ik mee heb kunnen doen. Deze werd georganiseerd door Vicky en Mattijs van Akisni ranch. Tijdens deze clinic bleek hij heel erg fan te zijn van Joey en van mijn rijstijl, wat natuurlijk een enorm compliment is van zo’n grote trainer!
Blomme en Joey. Foto: Evy Borms
Tijdens de middagpauze van de eerste dag liet Vicky vallen of ik graag eens mee zou doen aan het WK. Dat sprak uiteraard voor zich! Ook bleek dat het nu ook echt wel de moment was om het met Lee te bespreken, aangezien hij me dan een paard zou kunnen regelen, aangezien het niet mogelijk is om Joey mee te nemen en eigenlijk alle internationale ruiters op een leenpaard rijden. Die avond, toen mijn mama me terug kwam halen, hebben we de bom op haar gedropt, en na wat Amerikaanse overtuigingskracht van Lee en het bespreken tussen mijn ouders kreeg ik de volgende middag een kort maar krachtig berichtje van mijn papa; ik mocht mee!
* Hoe ziet de voorbereiding op het WK eruit?
Echt enorm veel papierwerk, wat ik met alle plezier naar mijn mama doorschuif
Ik probeer zeker nu zoveel mogelijk verschillende paarden te rijden, aangezien ik daar ook een paard zal rijden dat ik niet ken en dus ook niet echt ervoor kan trainen. Ook probeer ik aan m’n eigen techniek te werken en zoveel mogelijk notie te krijgen van hoe het daar in zijn werk gaat en van het niveau dat verwacht wordt door middel van het bekijken van filmpjes en uitslagen van de vorige jaren. Verder probeer ik alle updates in de gaten te houden, zodat ik zo goed mogelijk van alles op de hoogte ben.
* Kan ieder paard/iedere ruiter extreme cowboyracing doen?
Kort antwoord: absoluut!
Bij extreme cowboyracing is het allerbelangrijkste dat jij en je paard echt op elkaar kunnen rekenen. Schrik van een hindernis is 1 ding, jij schrik van je paard of omgekeerd is nog iets helemaal anders. Zolang je op elkaar terug kunt vallen maakt initieel niveau, ras of leeftijd echt niet uit, dat heeft Joey als tinker met PSSM al meermaals bewezen. Ik ken zelfs mensen die meedoen met warmbloeden en lusitano’s en ik heb zelf tot vorig jaar meegereden met een pony van 26 jaar. Je krijgt veel mogelijkheid om te groeien, en bij beide organisaties is er een aparte klasse voor combinaties die voor het eerst meedoen, dus iedereen is welkom!
