Geplaatst Bokt Community
Een kleine disclaimer voor deze blog: De persoon waar het over gaat heeft het eerst mogen lezen en toestemming gegeven om het ook te posten.
de foto is voor de Bokt opmaak dus willekeurig gekozen.“Ik heb een harde hand, ik kan niet zacht rijden. Als ik les heb, heb ik na een kwartier spierpijn”, zegt het jonge meisje dat naast me staat. Welja jong, ze is volwassen en we schelen een tiental jaar dus wellicht is het wat overdreven om haar zo te beschrijven. Ik weiger nl. te geloven dat ik oud ben.
Maar het leven heeft genoeg op mijn pad gegooid, dat het voor mij vaak “voelt” alsof mensen een stuk jonger zijn dan ze werkelijk zijn. We staan te kijken naar haar pittige PRE jaarling die het motto “eigenwijs is ook wijs” naar geheel nieuwe levels tilt, waarvan ik net opgemerkt heb dat ondanks dat motto hij gevoelig is en een zachte maar zekere hand nodig zal hebben.. Ik kijk haar even onderzoekend aan. Ik kom weinig mensen tegen die van zichzelf zeggen dat ze met een harde hand rijden en nog minder mensen die zeggen dat ze niet zacht kúnnen rijden. Het getuigd in mijn ogen van een erg kritische blik op zichzelf.
“Iedereen kan leren zacht te rijden.”
Ze kijkt me even aan. “Misschien, maar wie gaat het me leren hier in de omgeving? Daarbij is mijn huidige paard ook altijd zwaar op de hand dus met hem gaat het zeker niet lukken.”
Hoewel ik eveneens overtuigd ben dat elk paard licht gereden kan worden, begrijp ik haar sceptische opmerking. Ik ken de mensen die haar begeleid hebben en ik snap dus ook waarom ze denkt dat ze niet zacht kan rijden. Ik weet nl. ook van waar het paard komt. Ieder heeft zijn of haar eigen stijl en dat is prima, maar het feit is gewoon dat de mensen die haar tot nu toe begeleidt hebben niet op zachtheid werken, zeker niet als het paard dat niet “aanbiedt” of “nodig heeft.” Als druk werkt, gaan ze niet naar zachtheid zoeken.
Ik noem zonder nadenken een paar namen op van mensen die ik ken die haar zouden kunnen helpen met het te leren, al weet ik niet van allemaal of ze nog les geven. Op weg naar huis bedenk ik me dat ik haar eigenlijk ook zou kunnen helpen.
Ze heeft me immers gevraagd de PRE te beleren als hij zo ver is…. Dus ik stuur haar dat ik ook wel eens wil langs komen en dat ze dan maar kijkt of het haar bevalt en indien niet, even goede vrienden.
Zo gezegd zo gedaan en een paar weken later wandel ik bij haar in de paddock. Ze heeft een vrij grote ruin die liever lui dan moe is, maar ze is er klaar voor. Zoals gewoonlijk zeg ik “doe even wat je normaal doet zodat ik kan zien hoe jullie normaal werken.”. Ik zie een prima ruiter met veel balans en gevoel voor het rijden. Iemand die zichzelf al veel geleerd heeft en dus beschikt over het zelfbewustzijn daarvoor.
Na een tiental minuten vraag ik haar om hem in stap te zetten en gaan we samen aan het werk. Eigenlijk “corrigeer” ik niet eens veel. Details. Iets kleinere hulpen. Werken vanuit de pols en niet vanuit de schouder. Actief houden, maar niet laten rennen en denken aan de buiging in de wendingen. Het paard in kwestie is wat ouder en heeft wat artrose dus ik moet mijn gewoonlijke manier een beetje aanpassen, maar na een half uurtje loopt hij op eigen benen en ontspannen. Ik vraag haar of ze nog veel gewicht in haar handen heeft.” “Nee, en ik ben ook helemaal niet moe.” komt het verbaasde antwoord. Ik reageer met mijn gewoonlijke droge sarcasme; “jij hoort ook niet moe te zijn. Hij hoort moe te zijn.”
“Dat is hij ook.”
Ondanks dat we enkel stapwerk en licht drafwerk gedaan hebben, sluiten we af. Voor hem is het genoeg geweest en hoewel ik wel laconiek zeg dat hij moet werken, wil ik ook niet dat hij spierpijn heeft hierna.
Ze grijnst en aait haar prachtige ruin. En ik kan alleen maar trots zijn op hen allebei. Gezien haar jaarling nog steeds bij mij staat, krijg ik gestaag updates en nu ze even heeft kunnen werken met de tools die ze aangereikt gekregen heeft staat er een nieuwe afspraak. Want dat is te allen tijde mijn bedoeling: Niet dat ik elke week langs iemand moet staan, maar dat ik iemand de tools kan aanreiken om zelf verder te ontwikkelen. En tot op heden heb ik eigenlijk nog nooit een combinatie ontmoet die daar niet toe in staat is met de juiste uitleg.
Prachtig vind ik dit. Een ruiter zien die uit liefde voor haar dier al haar twijfels en onzekerheden overboord gooit en het gewoon probeert. En ik hoop dat ik haar niet teleurstel gedurende deze reis.
zo leren ze ook dat een keer te vroeg of te laat reageren echt niet alles verprutst. 