Skânsrúters al 50 jaar hechte club
Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
Pagina 1 van de 1
- Nieuwsredactie
-
- Berichten: 17309
- Geregistreerd: 20-04-16
Skânsrúters al 50 jaar hechte club
Geplaatst door de TopicStarter : 02-09-23 19:41
Algemeen
Paardrijden is niet meer zoals dat vroeger was. Erelid Betty Houwing-Nijboer (83) kan er mooi over vertellen. “Yn dy tiid wenne elkenien fan de klup ticht by de maneezje, je gienen nei in klup dy’t it tichtste by wie.” ("In die tijd woonde iedereen van de club dicht bij de manege, men ging naar een club die het dichtste bij was") In 1973 werd ponyclub de Skânsrúterkes opgericht door ruiters die met eigen pony in de manege kwamen rijden, een jaar later volgde rijvereniging de Skânsrúters voor volwassenen.
In die beginjaren was je als ruiter blij met een dak boven je hoofd, vertelt Betty: “Wy riden altyd bûten, mar dat koe winterdeis net.” ("We rijden altijd buiten, maar dat kon 's winters niet") In 1964 kwam ze naast manege Dekema wonen en toen daar de ponyclub werd opgericht, werd Betty als ervaren ruiter al snel door instructeur Eize Bergsma gevraagd om les te geven. “Doe bin ik earst op ynstrukteurles gien en op 16 novimber 1974 joech ik myn earste les.” ("Toen heb ik eerst de instructeurstraining gedaan en op 16 november 1974 gaf ik mijn eerste lees.") Vijftien jaar lang leerde ze jonge ruiters de kneepjes van het paardrijden. En daar hoorde ook het jaarlijkse ponykamp bij. “Wy gienen dan mei de frachtwein fan Anne Achttien op paad, yn dy tiid hiest noch gjin trailer.” ("We gingen dan met de vrachtauto van Anne Achttien op pad, in die tijd had je nog geen trailer") Voor de meisjes en jongens waren er aparte tenten. Er waren toen ook nog veel jongens die paardreden, herinnert ze zich. “No sjochst dat hast net mear.” ("Nu ziet dat hebt niet meer")
Pas in 2010 werden de ponyclub en paardrijvereniging samengevoegd tot één club. Daarvoor was alles apart, vertelt Tjalle de Jong, mede-eigenaar van manege Dekema. “Apart op kamp en in aparte kas.” Die tijd herinnert collega en zwager Thijs Dijkstra zich ook nog goed. Ze gingen dan met de volwassenen ook op kamp. “Nei Steggerda wêr’t we by in boer sliepten. En dan ride op Landgoed De Eese. Of nei de crossbaan yn Gieten.” ("Naar Steggerda waar we bij een boer sliepen. En dan rijden op Landgoed De Eese. Of naar de crossbaan in Gieten") Daar gingen ze ook met de pony’s wel naartoe, herinnert Betty zich. “Prachtich, heiten en memmen makken dan it iten.” ("Prachtig, vaders en moeders maakten dan het eten")
In die tijd bestonden pony- en paardenvereniging veelal uit families, zegt huidig voorzitter Monique Menger. “Dat wie doe sa, bern fan de riders kamen ek by de klup.” ("Dat was toen zo, kinderen van de ruiters kwamen ook bij de club") Je ging vroeger als ruiter gewoon naar de club die het dichtstbij was, tegenwoordig is dat vaak niet meer het geval en komen de ruiters van verder weg. Maar het familiegevoel is sterk gebleven, vindt de voorzitter. “Iderien is bot belutsen by de klup, âlders fan ponyrúters tinke mei en hoechst mar in appke te dwaan en de frijwilligers stean klear.” ("Iedereen is erg betrokken bij de club, ouders van ponyruiters denken mee en ze hoeven maar een appje te sturen en de vrijwilligers staan klaar") Betty is met dochter Anna Deen-Houwing en haar kleindochter Femke een mooi voorbeeld van de elkaar opvolgende generaties bij de club. “It is besmettelik” ("Het is besmettelijk"), stelt Betty vast. Vorig jaar reed ze trouwens nog even een rondje op kleindochters pony.
Tijden veranderen, mijmert Monique. Vroeger gingen ze vaak met de hele club naar wedstrijden, samen een broodje eten op de ‘barte’ van de vrachtauto, samen naar de wedstrijden van de andere ruiters kijken. Tegenwoordig is alles veel individueler en doen er minder ruiters aan wedstrijden mee. “En wat echt feroare is, is dat der by ús gjin jonges mear binne, it is in frouljusploech wurden.” ("En wat echt veranderd is, is dat er bij onze club geen jongens meer zijn, het is een meisjesclub geworden")
Pagina 1 van de 1