Geplaatst Algemeen
Bonaparte en Heike Kemmer (midden). Foto: © Kit Houghton/FEI
Bonaparte, het paard waarmee Heike Kemmer olympisch teamgoud en individueel brons won, is overleden. Hij is op 5 augustus ingeslapen, op 30-jarige leeftijd.
De vader van Bonaparte was Bon Bonaparte, en zijn moeder was Cattieya (Consul x Akzent II x Marsala). Hij werd gefokt door Monika Jacob-Goldeck.
Van veulen tot Grand Prix
Bonaparte werd ontdekt door Heikes vader Joachim, in de kudde bij zijn fokker, Jacob-Goldeck in Wedemark. Hij verhuisde naar de boerderij van Kemmer toen hij was afgespeend. Dat was de eerste keer dat ze hem zag. Hij werd zadelmak gemaakt door een assistent, die hem ook uitbracht in zijn eerste jonge paarden-proeven.
Heike begon Bonaparte te rijden toen hij 7 jaar was, en binnen een jaar liep hij op Grand Prix-niveau. Zijn eerste grote succes op FEI-niveau was toen ze de finale van de Nurnberger Burgpokal in Frankfurt wonnen, in 2001.
Bonaparte trad in de voetsporen van Kemmers eerste Duitse team-paard Albano, en hij werd het paard waarmee haar Grand Prix-carrière begon. In 2002 ontvingen Kemmer en Bonaparte de Otto Lorke Prijs voor het meest veelbelovende jonge Grand Prix-paard in Duitsland, en in 2004 werd hij benoemd tot Hannoveraan van het Jaar. In 2004 werden ze vierde in de finale van de Wereldbeker en in 2005 en 2006 werden ze Duits kampioen in de Grand Prix.
De combinatie speelde een belangrijke rol in het Duitse Grand Prix-team dat goud won op de Olympische Spelen van 2004, het EK van 2005 en de World Equestrian Games van 2006. Individueel vielen ze uit na de Grand Prix van de Olympische Spelen in Athene. Op het EK van 2005 eindigden ze op de 25e plaats, terwijl ze in 2006 zevende werden op de WEG in Aken in de Special, en vijfde in de Kür.
In 2007 werden Heike Kemmer en Bonaparte reserve voor het Duitse team voor het EK in Turijn.
Het hoogtepunt van hun carrière was teamgoud en individueel brons op de Olympische Spelen van Hong Kong in 2008.
Kemmer en Bonaparte keerden kort terug in de wedstrijdring in het voorjaar van 2009. Hoewel ze succesvol waren, ook op CDIO Aken, weerhield een blessure de combinatie van een plek in het Duitse team voor het EK in Windsor.
Ziekte van Lyme en pensioen
In 2010 keerde de combinatie niet terug in de wedstrijdring omdat de vos de ziekte van Lyme kreeg, wat stilletjes tot zijn officiële pensioen leidde. CDIO Aken 2009 werd de laatste wedstrijd van Bonaparte. Kemmer zette haar wedstrijdcarrière voort met Royal Rubin en Feliciano.
In oktober 2011 nam Bonaparte afscheid van de wedstrijdsport tijdens de German Classics, een nationale dressuurwedstrijd. Hij liep met Heike Kemmer voor de laatste keer zijn beroemde Kür op Muziek van de Beach Boys voor publiek. Na afloop kregen ze bloemen en een staande ovatie.
Bonaparte genoot meer dan 12 jaar van zijn pensioen op Kemmers Amselhof in Walle, Duitsland. Hij werd 5 augustus ingeslapen na een ongeluk in zijn box.
"Toen hij vanochtend opstond in zijn box, liep hij zo'n ernstige blessure op dat het voor hem onmogelijk was om te blijven leven", legt Kemmer uit. "Het was nog steeds een hele, hele moeilijke beslissing om hem na 30 mooie jaren samen te laten gaan. Ik was bij zijn laatste wandeling, die hij met waardigheid heeft gelopen."
Eerbetoon
Kemmer maakte het nieuws van Bonapartes overlijden bekend op Facebook met een eerbetoon.
"Oh mijn Bo, ik mis je, we missen jou en je weidegenootje Betty elke dag. Het is zo verdrietig dat je niet meer naar me hinnikt en om wortels vraagt, dat je Betty niet meer roept om samen te grazen en dat je wei leeg is als ik voorbij rijd. Het vragen om aaien met je blije knikjes, vooral rond je ogen, is er niet meer. Je wordt gemist! Je bent niet alleen mijn olympisch kampioen, maar ook mijn lievelingspaard, en we mochten 30 jaar samen doorbrengen.
Ik kon je zien opgroeien toen je was afgespeend, ik was bij je toen je zadelmak werd gemaakt, bij je eerste wedstrijden, tot we eindelijk een team werden en toen het - dankzij je werkwilligheid- hard bergopwaarts met ons ging. Maar het was niet alleen het succes dat telde, het waren de geweldige momenten daartussen. Aan de hand de ring verkennen in de ochtend, de lijnen lopen, met jou dansen, je meenemen naar de grasvelden van de eventers in Aken - en al je zelf besloot dat je wou grazen en de richting aangaf - ik kon alleen maar volgen.
Dat waren de momenten waarop we allebei alles los konden laten om later weer één te worden in de ring.
Dank je, mijn Bo, voor 30 onvergetelijke, geweldige en fantastische jaren!!"
