Geplaatst Sport
De Pimlico-renbaan in Baltimore. Foto: Maryland GovPics/Wikimedia Commons
Een introductie op de campus, tussen een student die bezig was met zijn tweede semester en hield van paardenrennen, en een systeembeheerder van Harford Community College die van paarden hield, dat zette de boel in beweging in 2018. Die student, Dominick Merritt, besloot van zijn passie zijn roeping te maken. Jennie Towner, onderwijzer, schreef hier destijds een blog over. Nu, vijf jaar later, is Merritt 25 jaar en deelt met Chronicle of the Horse wat hij van die ervaringen geleerd heeft.
Ik herinner mij nog goed hoe ik in 2005, ik was toen zeven jaar, naar de Kentucky Derby op de tv keek. Ik zal nooit die opwinding en die kick vergeten die ik voelde toen ik keek hoe Giacomo “uit de wolken kwam”, zoals racefans dat noemden. Hij stormde door het midden van het veld en pakte de winst, hij ging echt tot het gaatje. Sinds die dag ben ik eraan verknocht, ik bestudeerde de sport dag en nacht en had de ambitie om die adrenalinerush ooit eigen te maken.
Ik groeide op in Baltimore, waar ik weinig tot niet met de rensport in aanraking kwam. We hadden weinig te besteden, dus ik had weinig directe toegang tot de paarden. Ik had geen familie of vrienden die me konden helpen, behalve mijn oom Michael. Hij hielp mij van het kijken naar deze magnifieke dieren op de televisie, naar live genieten van deze sport. We zaten altijd vooraan, in het midden, op de Pimlico Race Course. Elke vrijdag belde ik hem na school op en vroeg hem “Gaan we dit weekend weer naar de baan?”. Al snel breidde ik dat verzoek uit door hem te vragen of we een weekendje weg gingen naar de staat New York en het mekka van de paardenrennen: Saratoga Race Course.
In de jaren die volgden, werd ik vooral getrokken door één specifieke trainer. Zijn iconische witte hoofdstellen en successen met paarden als Rag to Riches, Pluck en Uncle Mo, trokken mijn aandacht. Die trainer is de beroemde Todd Pletcher.
Dan spoelen we even 13 jaar vooruit, toen ik mij inschreef voor het Harford Community College. Daar ontmoette ik Jennie Towner. We hadden een klik door onze gedeelde interesse in paarden. Zij gaf mij die kans die maar één keer in je leven voorkomt, om je droom waar te maken, toen zij mij voorstelde aan Chris en Kevin Boniface van de Bonita Farm in Darlington, Maryland. Jennie gaf me het telefoonnummer van Chris en moedigde mij aan om contact met hen te zoeken.
Chris nodigde mij uit op de boerderij en vanaf dat moment veranderde mijn leven voorgoed. Met Chris en Kevin, op de Bonita Farm, leerde ik de aspecten van de paardenrennen die niet altijd op televisie worden uitgezonden. Dingen als de stal uitmesten, losrijden, bandageren en een renpaard goed verzorgen. Deze essentiële, alledaagse taken zijn maar een klein deel van de dagelijkse routine die nodig is om een renpaard klaar te maken voor de races. Ik ben dankbaar dat ik nu een goed onderbouwde kennis van paarden heb en niet alleen maar paarden rijd.
Chris en Kevin gaven mij een kans, terwijl ik bijna geen rijervaring had en lieten mij op mijn eerste werkdag al op een jonge merrie rijden, Along Came Mizzy. Ik vergeet nooit dat krachtige gevoel, toen ik voor het eerst op het paard zat in de binnenbaan. Langzamerhand ging ik beter rijden, ik ontwikkelde van rijden in de binnenbaan naar echt galopperen op de renbaan. Die eerste keer in rengalop zal mij altijd bijblijven.
Toen mijn vaardigheden verbeterden, deelde ik met Kevin dat ik ervan droomde om te werken voor Todd Pletcher. Kevin gaf aan dat hij contact zou opnemen wanneer ik daar klaar voor was. Na een jaar op Bonita Farm en nog eens twee jaar op de renbanen van Laurel en Pimlico, belde ik Kevin op: “Ik ben klaar voor New York”.
Ik weet niet alle details, maar ik weet dat Kevin een assistent-trainer van Todd heeft gebeld en hem heeft verteld dat hij een ruiter had voor de Todd A. Pletcher Racing Stables. Voordat ik mijn lease in Baltimore stopzette, heb ik eerst gebeld met die trainer om zeker te zijn dat ik een baan had, daarna ben ik naar Saratoga verhuisd. Van mijn kindertijd, elke zomer kijkend naar de races in Saratoga op tv en dan nu hier elke morgen zelf rijden, dat voelt zo surrealistisch aan.
Een van mijn favoriete herinneringen is het moment dat ik Todd voor het eerst ontmoette, tijdens de ochtendtraining in de zomer van 2022. Ik werd overvallen door opwinding en zenuwen, ik heb 30 minuten nodig gehad om moed op te bouwen en mijzelf voor te stellen aan de man die ik al bewonder sinds mijn kindertijd. Ik voelde me gelijk op mijn gemak, het gesprek voelde heel natuurlijk aan. Hij toonde interesse in mijn roots in Baltimore en we bespraken onze wederzijdse band met de familie Boniface.
Mijn tijd in de paarden heeft mijn leven veranderd, dit was boven al mijn verwachtingen. Ik kan niet geloven dat het pas vijf jaar geleden is, dat ik deze reis begon.
Nu ben ik gezegend dat ik mag reizen met TAP Stables. Mijn zomers breng ik door in New York, en in de winters ben ik in Florida. Ik ben nog altijd veel dank verschuldigd aan Jennie, zij was de oorspronkelijke aanzet tot mijn succes. Mijn hoofddoel voor 2022 was om herinneringen te maken die mij niet alleen voor de rest van mijn leven bij zouden blijven, maar ook om mensen die jonger zijn en aanstormende talenten te laten geloven dat je dromen kunnen uitkomen, als je maar bereid bent om hard te werken. Afgelopen mei heb ik dit gedaan, toen ik de kans had om terug te keren naar Baltimore, voor de Preakness Stakes.
Terug naar huis gaan voor de Preakness in Baltimore was belangrijk voor mij. Todd twijfelde niet toen ik vroeg of ik terug mocht reizen naar Pimlico. Dit gaf mij de mogelijkheid om iets terug te doen voor de community waar ik vandaan kom, als special guest tijdens de Sunrise Tours. Dit is een educatieve mogelijkheid voor inwoners van Baltimore, zij bezoeken de renbaan en kijken achter de schermen. Ik was verrast dat ik herkend werd en benaderd om een speciale gast te zijn tijdens de tour. Dat is het moment dat ik realiseerde dat ik een publiek figuur ben geworden. Wat een bijzonder gevoel is dat!
Ik praat niet graag over mezelf. Als ik in de spotlight sta, voel ik mij het meest comfortabel als ik praat met jonge kinderen die mij doen denken aan mijzelf, vol verwachting kijkend naar de renpaarden. Ik vind het een eer dat ik de kans heb gekregen om de jeugd te blijven inspireren, door mentor te zijn bij Saddle up Scholars. Dat is een nieuwe non-profit organisatie die Jennie is gestart, samen met haar collega Win Lewis. Deze is gericht op meer gelijkheid en inclusie in de paardenwereld, door de voordelen van onderwijs. Ik ben er trots op een rolmodel te mogen zijn voor kinderen uit Baltimore, met dezelfde achtergrond als ikzelf.
Op dezelfde manier als waarop Jennie in eerste instantie een gemeenschappelijke band met mij vond in de paarden, kan ik nu contacten leggen met nieuwe mensen met dezelfde drive en visie. De mensen die ik op de renbaan heb ontmoet, maken van mij een betere persoon. Ik ben ook dankbaar voor mijn vriendschap met Conor Schliff, een inwoner van New York die afgelopen winter met mij mee reisde naar Florida. We hadden het geluk om samen “ons huis” te verlaten en we vertrouwden op elkaar om onze weg te vinden in de nieuwe omgeving in Florida. Terwijl we van huis waren, zijn we een soort familie van elkaar geworden. Door onze ervaringen met het leven op nieuwe plekken, realiseren we ons hoeveel de wereld te bieden heeft en hoe gelukkig wij zijn dat de paarden ons de weg wijzen.
Over tien jaar wil ik fulltime in Florida wonen. Ik weet dat paarden altijd een onderdeel van mijn leven zullen blijven, ongeacht of dat nu fulltime is, of als aanvulling op nieuwe mogelijkheden die ik overweeg, bijvoorbeeld timmeren of onroerend goed. Eén ding heb ik geleerd van de paarden: de mogelijkheden zijn eindeloos.