Geplaatst Bokt Community
Monya Spijkhoven. Foto: Wijnand Geuze
Monya Spijkhoven is een paardentrainster. Ze is bekend geworden van Het Balingehof, dat ze samen met haar ex-man runde. Inmiddels woont en werkt ze in Spanje en komt ze nog regelmatig in Nederland. Wij hebben haar bereid gevonden om voor Bokt blogs en colums te schrijven.
Het is er nog altijd: strakke neusriemen, blauwe tongen, rollkür, lange sporen, kale plekken, kwijlende paarden, uitpuilende ogen. Van zweepslagen op de Olympische Spelen tot wetenschappelijke onderzoeken die bewijzen dat onze paarden pijn lijden.
"Wat vind jij daar nou van?"
"Wat is jouw mening daarover?"
"Hoe zie jij dat?"
Soms wil ik best het achterste van mijn tong laten zien, zeker als ik chagrijnig ben. Maar wat levert het me op? Erkenning? Aansluiting? Discussie? Ik draai echt al een hele tijd mee. Soms schrik ik er zelf van. Van mijn leeftijd (dat als eerste
) en van de tijd die ik al vertoef in de paardenwereld.Als ik ergens van geleerd heb, is het van nuancering. It all depends on that. Als ik een mening heb, kan ik de ander, die een andere mening heeft, alsnog begrijpen. Ik snap die andere kijk wel. Ik hoef het er niet mee eens te zijn, maar ik zie wel het waarom van keuzes. Soms doen die keuzes me pijn en dan nog kies ik niet voor de “aanval”, maar voor “aansluiting”.
Ik draai het graag om: “wat vind jij zelf van die strakke neusriem, die blauwe tong, dat bericht op Facebook, etc.?” Wat je vindt, kun je beargumenteren. Maar liever: “wat voel jij bij zo’n bericht? Wat voel jij bij zo’n foto of video?” En vervolgen met: “wat wil jij uitstralen bij het rijden? Hoe wil je dat jouw paard zich voelt?”
Ik heb de sport zien veranderen van het altijd passende zadel en de zondagse clubsessies, tot een kennisindustrie. Een industrie die alle handvatten geeft om het juiste te kunnen doen. Een industrie die ook verleidt om niet het juiste te doen, en dit met allerlei excuses te vergoelijken. Mijn enige verweer tegen die industrie is me richten op mijn eigen olievlek. Dat stukje dat ik kan bereiken, dat stukje waarin ik mijn energie kan investeren.
Paardrijden is prachtig, zolang we onszelf ethische vragen durven te stellen en ernaar durven te handelen. Ik ben niet heiliger dan de rest. Ik heb fouten gemaakt, en mijn eigen doelen als prioriteit gezien. Het is een leerproces.
Ik heb met mezelf afgesproken dat ik doe wat ik kan doen. Dat ik laat zien waar ik zelf mee worstel. Dat ik mijn hersenspinsels en kennis deel ter bewustzijn. Dat ik door in de spiegel te kijken mijn eigen reflectie onder de loep neem.
Want het is makkelijk om te wijzen.
Het is moeilijker om te doen wat nodig is.
Liefs,
Monya
