Geplaatst Bokt Community
Als jij niet durft, dan durf ik wel!
We weten allemaal dat paarden vluchtdieren zijn, en dat hun brein heel anders werkt dan dat van een mens. Als een paard iets engs ziet, hoort of ruikt zal zijn brein hem vertellen om eerst te vluchten, en daarna pas te bedenken waar hij eigenlijk voor vluchtte. Het brein van ons als mensen werkt eigenlijk andersom. Wij analyseren een situatie eerst voor we besluiten wat we doen. Dit gebeurt in millisecondes. Ons brein deelt objecten in in bepaalde groepen, en daarom is het voor ons als mens makkelijker om vooraf te bepalen of iets gevaarlijk is of niet.
Voor ons mensen is het niet altijd logisch waarom een paard ergens niet langs wil, of ergens van schrikt. Maar een paard ruikt en hoort vele malen beter dan wij mensen.
Angst voor (onbekende) objecten kom je als je met paarden werkt overal tegen. Op de poetsplaats, omdat er eens een bezem anders staat dan de vorige tien keer. In de bak, omdat er ineens wat kippen tussen de bosjes aan het scharrelen zijn, maar ook zeker buiten.
Buiten waar je van alles tegen kunt komen. Van rammelende tractor met grote aanhangwagens, tot ligfietsen met vlaggetjes, gekke springende koeien en alles daar tussenin.
Toen ik Latino kreeg was voor mij al duidelijk dat ik in de toekomst ontzettend graag naar buiten wilde met hem. Lekker de straat op, de bossen in, en wie weet waar nog meer heen.
Omdat ik van mening ben dat je geen sterkere band kunt opbouwen dan vanaf de grond, zijn we na een paar weken begonnen met wandelen. Dit begon met een rondje om de stal van een paar honderd meter, tot rondes van 15km over straat en door de bossen.
Ik heb dit 10 maanden gedaan voor ik begon onder het zadel. In deze 10 maanden heeft Latino alles al eens voorbij zien komen. Hij heeft geleerd om op mij te vertrouwen, en om naar iets engs toe te gaan in plaats van er van weg te lopen. (Want dan krijg je een koekje!!)
Mooi vind ik dat hij natijd ook vooral HEEL ERG trots is op zichzelf. Prachtig wat dit doet voor zijn zelfvertrouwen. Dit vind ik een van de mooiere dingen van werken met paarden. Zo'n sterke band opbouwen samen dat het instinct overruled kan worden, en een paard zelf een keuze kan maken of hij zijn instinct volgt, of toch diegene met wie hij een band heeft opgebouwd.
Maar het is niet altijd het paard wat angst heeft.
Ook ik vind bepaalde situaties ontzettend spannend. Er zijn twee situaties waarin ik angst ervaar. Een daarvan is angst voor loslopende honden als ik aan het rijden ben buiten. Er is in het verleden nog nooit iets voorgevallen waardoor ik deze angst ontwikkeld heb. Maar toch ben ik angstig, want één verkeerde beet in een been en ik ben mijn geliefde paard kwijt.
Rijden we in het bos, door een stukje losloopgebied, dan ben ik ontzettend alert, ik houd elke hond die ik zie angstvallig in de gaten, en ben altijd ontzettend opgelucht als de hond gewoon door loopt, de eigenaar de hond aanlijnt of ik het stukje losloopgebied door ben.
De andere situatie is een hindernis, of eigenlijk springen. Als kind sprong ik fanatiek. Parcoursen van 1.30 draaide ik mijn
)Ook met springen is er nog nooit iets voorgevallen. Ik ben nog nooit gevallen tijdens het springen, toch ben ik angstig. Zodanig dat ik letterlijk zit te trillen en mijn benen gedeeltelijk kracht verliezen. Tóch spring ik. Omdat ik het tegelijkertijd fantastisch vind. En mijn paard ook!
Waarom benoem ik deze laatste twee situaties? Omdat ik niet altijd degene ben die op momenten de meest dappere leider moet zijn. Ook mijn paard neemt deze rol af en toe op zich.
We weten allemaal dat paarden spiegelen. Een paard kijkt dwars door je heen en weet altijd precies hoe je je voelt. Zo ook Latino. Hij is een spiegeldoolhof, en alles wat ik laat zien, laat hij driedubbel terug zien. Ben ik zenuwachtig omdat de dierenarts komt? Merk ik dat direct aan hem.
Op deze bovengenoemde situaties zou je dus verwachten dat Latino zou reageren, en terughoudend gaat worden omdat ik niet meer de leider ben die ik normaal wel ben. Maar alsof hij zegt "I got this!" neemt hij het voortouw, en is hij de leider die ik op dat moment even nodig heb.
Hij stapt kordaat langs honden. Hij kíjkt niet eens. Hij geeft mij het absolute gevoel van vertrouwen, en dat ik op dat moment 100% op hem kan bouwen.
En ben ik angstig voor die ene hindernis van 30 cm? Hij geeft mij het vertrouwen dat hij ons daar wel veilig overheen loodst. "Als jij niet durft, dan durf ik wel!"
