Bokt.nl

Schilderij en foto: janouk

Art_Ificious schreef:

In 2019 kwam je bij mij als weidegenoot voor een ander paard. Je was zo lief en kon aandacht echt waarderen.
Wandelen aan de hand deden we wel geregeld.
Eind 2019 kwam Clin erbij en vanaf het begin waren jullie onafscheidelijk. Nu laat je een groot gat achter in ons hart. Clin mist je ook.
Ondanks onze korte tijd samen koester ik de mooie herinneringen aan jou.
Loop nu maar vrij zonder pijn daarboven en doe Diva de groetjes van me.
Merho
10/06/1998 - 14/06/2023

nieky1993 schreef:

Onze merrie Bonny beviel van een prachtig veulen. Alles leek inorde maar na een paar minuten is ze toch gestorven, de hemel is een ster rijker.

kimmie261 schreef:

Lieve Hayke,

Zo gezond kan een paard zijn en zo heb je ze niet meer...
3 weken geleden zijn we tot een uur of 4 op de wei geweest, en daar was niets aan Hayke te zien, om half 6 haalde we ze naar stal en was het mis, ze wilde niet eten, stond te zweten en pompend adem te halen, binnen een uur lag ze op haar rug en was er gaskoliek geconstateerd, en nog geen 24 uur later hebben we haar laten inslapen, het kon echt niet meer..
Het was zo'n lief paard, zo gezond, zo knap, ik snap er nog steeds niets van... kan het gewoon niet bevatten..
Hayke is 21 jaar geworden....

moner schreef:

Wat waren we blij met je, een mooi groot en sterk hengstveulen van onze Libby. Je had een prachtige voskleur en mooi getekend, met je enorme lange benen. Je was vriendelijk, zachtaardig en nieuwsgierig. Helaas was ons en jouw geluk maar van korte duur. Je was veel te laag in antistoffen, dus gaf de dierenarts je plasma om dat te verbeteren. Helaas kreeg je een auto immuun reactie op het plasma en was je een paar uur later overleden. Hoeveel pech kan je hebben.

Zo moeilijk te begrijpen en te verwerken dat wij jou, zo’n mooi en sterk veulen zomaar opeens weer kwijt zijn. Wat een verdriet hebben wij hiervan.

Foto: Nikki Warta Fotografie

Sille55 schreef:

Mijn grote vriend, mijn once-in-a-lifetime paard, plotseling uit mijn leven verdwenen. Wat staat de wereld dan ineens stil. Voor hem de mooiste manier om te gaan, in het zonnetje in de wei, zonder lijden. Dat gunnen we ze allemaal. Maar wat doet het pijn om zonder hem verder te moeten. Bijna 9 jaar geleden is hij op mijn pad gekomen in Ierland. Broodmager en energieloos. Het begin van zijn tweede leven, en wat ben ik blij dat hij die met mij heeft doorgebracht. Wat een fantastisch paard. Een enorme, stoere uitslover, maar zo lief. Alles deden we; dressuur, springen, crossen, wedstrijden, buitenritten. Wat ga ik dat allemaal missen. Hij is uiteindelijk 26 geworden. Een mooie leeftijd, maar ik had zo graag nog een paar jaar langer van hem willen genieten. Bedankt voor alles, my sweetest friend. Ik hou zo veel van je en je zult altijd in mijn hart blijven.