Geplaatst Algemeen
Sanne Voets in gesprek met Laure Guillaume. Foto: Door Danny Fotografie/FEI
Toen ik werd uitgenodigd om de Koninklijke Stallen van Versailles te bezoeken, wist ik niet wat ik kon verwachten. Maar ik benaderde het met een open mind, enthousiast om het werk te zien dat ze met de paarden doen, en om mezelf onder te dompelen in hun wereld. Als ruiter die zich voorbereidt op de komende Paralympische Spelen in Parijs 2024, had een bezoek aan deze historische plek een speciale betekenis voor mij. Ik kan nu zeggen dat deze ervaring mijn hart diep heeft geraakt en een blijvende indruk op me heeft achtergelaten, vanwege de kans die het bood om de diepe band tussen mensen en paarden te verkennen.
Tijdens mijn bezoek had ik het voorrecht om een heel fijn te spreken met Laure Guillaume, een van de ervaren ruiters en coaches op de stal. Ze werkt daar al meer dan twintig jaar met paarden en haar wijsheid en passie voor paarden kwamen sterk naar voren in onze gesprekken.
We hebben uitvoerig gesproken over de filosofie van de Koninklijke Stallen, die benadrukt dat paarden niet alleen een instrument zijn waarmee we ons doel nastreven, namelijk medailles winnen of status verwerven. Paarden zijn ook leraren, van wie we moeten proberen te leren en een harmonieus partnerschap op te bouwen op basis van wederzijds respect. Om een paard volledig te begrijpen, proberen ze de dingen altijd vanuit het perspectief van het paard te zien. De mensen die in de stallen in Versailles werken, vereren paarden en behandelen ze met een eerbied die grenst aan het goddelijke.
Mijn hippische carrière begon toen ik een klein meisje was dat gefascineerd was door paarden, en mijn favoriete bezigheid is nog steeds tijd doorbrengen met Demmi. Hij is mijn beste vriend! Maar ik heb mijn sport altijd heel logisch benaderd en ik pas veel wetenschappelijke inzichten en technieken toe bij de verzorging en training van mijn paarden. Deze technieken omvatten dagelijkse training met de hartslagmeter en uitgebreide acclimatisatie bij de voorbereiding op evenementen zoals de Paralympische Spelen in Tokio. Mijn bezoek aan Frankrijk maakte me meer bewust van de 'zachtere' kant van onze sport, dat van het diep voelen van de hogere verbinding met de speciale wezens die paarden zijn.
Toen ik uit Versailles vertrok, voelde ik een hernieuwd gevoel van inspiratie en motivatie om mijn reis naar de Paralympische Spelen in Parijs voort te zetten. Ik besefte dat paarden ons niet alleen iets leren over paardrijden en rijkunst, maar ook over het leven zelf. Ze leren ons de onbelangrijke dingen los te laten, ons te concentreren op wat echt belangrijk is en vertrouwen te hebben in het proces en in elkaar. Deze lessen gaan verder dan de rijbaan en vinden weerklank in bredere aspecten van ons leven.
Sinds mijn bezoek aan Versailles heb ik de gelegenheid gehad om meer na te denken over de manier waarop Koninklijke Stallen paardrijden benaderen. De mensen die in Versailles werken, zien paardrijden als een kunst in plaats van alleen als een sport. De ruiters volgen een uniek trainingsprogramma met activiteiten zoals schermen, dansen en zingen om hun bewustzijn en controle over hun lichaam te verbeteren. Toen ik ze bezig zag met hun training, zag ik de waarde in van het integreren van zulke holistische benaderingen om mijn eigen paardrijden te verbeteren.
Ik ben thuis begonnen met het toevoegen van ademhalingsoefeningen aan mijn trainingen, en ik geloof dat dit mijn band met mijn paard en mijn prestaties in het algemeen echt kan verbeteren.
Dankbaarheid werd een aandachtspunt voor mij na mijn bezoek aan Versailles. Ik dacht dat ik me al heel bewust was van de kleine momenten van geluk, die ik zo vaak ervaar met mijn paard Demmi. Maar sindsdien ben ik me meer bewust geworden van het uiten van dankbaarheid. Niet alleen voor de succesvolle aspecten van onze training, maar ook voor de lessen die ik heb geleerd van de uitdagingen en tegenslagen, of gewoon voor het kijken naar mijn paarden die plezier hebben in de wei. Ik ben dankbaar voor het voorrecht om elke dag met paarden te werken, vooral met Demmi, en voor de vreugde die ze in mijn leven brengen.
