Geplaatst Algemeen
Axel en Nele. Foto: Screenshot Koninklijke Orde van de Paardevissers
Axel, het Brabants trekpaard van Nele Bekaert is overleden. Sinds enkele weken had het dier pijn. Behandeling door een veearts hielp niet, dus was er geen andere keuze dan hem in te laten slapen. "We hebben het nog geprobeerd met antibiotica en pijnstillers, maar het heeft niet geholpen", zegt Nele. Axel is 24 jaar geworden.
Nele schrijft op Facebook een emotionele post:
"Mijn trouwe vriend,
Je had teveel pijn, we moesten je laten gaan.
Menig man, vrouw en kind hebben op je rug gezeten.
Ik zal je zo hard missen als ik ga vissen.
Vaarwel, rust nu maar. Je hebt het dubbel en dik verdiend."
Axel en Nele hebben 12 jaar samengewerkt. Daarvoor werkte hij samen met een andere garnaalvisser. Voordat hij zijn carrière in zee begon, werkte hij in het bos in de Ardennen. Daar hielp hij met het slepen van bomen.
Het zal nog wel even duren voordat de opvolger van Axel aan het werk kan met Nele, want die moet eerst de nodige training krijgen. "Een nieuw paard moet leren om iets te trekken, ook in zee. Want in zee zijn paarden vooral bang van de golven en niet van het water. Het vergt wel wat tijd en werk vooraleer het paard veilig en vlot in zee kan trekken."
Garnaalvissen te paard
Het garnaalvissen te paard is een traditie die al zo'n 500 jaar bestaat. Sinds 4 december 2013 staat het op het Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid, van UNESCO.
De traditionele dag van een garnalenvisser te paard verloopt volgens een aantal vaste rituelen. De paarden worden thuis bij de vissers opgetuigd, voordat ze gaan vissen. Een tochtje via het natuurgebied de Doornpanne te Oostduinkerke en 't Schipgat leidt de paardenvisser en zijn paard naar het Noordzeestrand, om vervolgens met het typische paardenvisserskarretje naar zee te rijden.
De vissers ontmoeten elkaar op de dijk, waarna ze hun gele jekkers aantrekken en het strand oprijden. Aan de laagwaterlijn wordt het paard uitgespannen, het materiaal van de kar gelost en de manden vastgemaakt. Dan volgt de garnaalvangst, die zo'n drie uur duurt. Er wordt ongeveer twee uur voor laagwater en een uur na laagwater gevist. Het net wordt door twee zijdelingse planken (scheerborden) horizontaal opengehouden, een ketting sleept over het zand en vlotters laten de bovenzijde van het net drijven.
Op het strand wordt de vangst gezeefd. De bijvangst, zoals krabben, kleine platvisjes en kwalletjes, wordt terug in zee gegooid. De garnalen gaan in de manden. Het net wordt uitgeschud en gespoeld en het paard wordt terug ingespannen voor de terugtocht. De garnaalvangst wordt nogmaals gezeefd. De zandkorrels die zich tussen de pootjes van diertjes bevinden worden met schoon water uitgespoeld, waarna de verse Noordzeegarnalen klaar zijn om te worden gekookt in een van visser tot visser verschillende brij en uitgeschept op de koelzift. In de zomer gebeurt dit alles ten aanschouwe van de aanwezige toeristen op de dijk. Terug thuis wordt het werkpaard uitgespannen en krijgt het haver vooraleer terug naar de weide te gaan.
Op onderstaand filmpje zijn Axel en Nele in actie te zien:
Gebruikte bronnen: