Geplaatst Bokt Community
In mijn vorige blog (die tegenwoordig wat onregelmatiger komen, mijn excuses daarvoor maar mentaal gaat het niet zo goed met mij in alle eerlijkheid) schreef ik over Sam zijn peesblessure. Op dat moment werd er nog gedacht aan een ontsteking, maar inmiddels is het hoge woord er uit. Een echo heeft een letsel/scheur getoond in de pees, zoals ik eigenlijk al verwachtte. Maar wanneer het dan bevestigd wordt, is dat toch slikken.
Omwille van Sam zijn leeftijd, karakter en waar hij mentaal mee kan copen, gaan we voor de “jaar op weide en dan verder kijken”-behandeling. Hij mankt niet meer ook al heeft hij geen pijnstillers meer, dus onbelast is hij pijnvrij vermoed ik, maar de pees is wel reactief qua zwelling als hij draaft of galoppeert. Al van zodra ik die dikke pees zag, heb ik tegen mijn man gezegd dat Sam niet meer terug zou komen in de ring. Als hij 100% herstelt, kan hij thuis nog wat gereden worden, maar ik wil hem niet meer op niveau trainen. Het is mooi gewest. Hij heeft me zoveel meer gegeven dan ik had durven dromen. Hij heeft me helpen revalideren voorbij alle verwachtingen na mijn infarct. Hij heeft me de tijd en de kans gegeven om de rijstijl te ontwikkelen die me nu helpt om ook jonge paarden terug zelf te beleren. Hij heeft me door meerdere kampioenschappen gedragen, waarvan ik dacht er nooit meer voor in aanmerking te komen. Hij heeft me naar niveau 3 gedragen met winstpunten, waarvan ik nooit dacht dat ik het ooit zou rijden… Sam heeft genoeg gedaan. Hij is mijn koning, mijn zielsmaatje, het paard dat altijd precies weet wanneer ik de paardenvariant van een knuffel nodig heb. Hij heeft niks meer te bewijzen. In feite had hij nooit wat te bewijzen, maar dat heb ik te laat beseft.
Natuurlijk hebben we jonkvrouwe Rêve nog op stal staan, wiens training “ietwat” verwaarloosd was omdat de focus op Sam lag (en jonkvrouwe Rêve niet het meest betrouwbare paard is, dus ik eerlijk gezegd ook last had van uitstelgedrag.
Er bovenop mag dan wel de veiligste plek zijn, dat zegt niet zo gek veel met dit paard. 
)Je weet wat ze zeggen, when you’re feeling down, saddle up, dus 23 april mocht Rêve aan haar 1e wedstrijdseizoen beginnen. Met een klein hartje(ik), want Rêve is zo’n paard dat over zo’n immense krachtige uitstraling beschikt dat zelfs ik de nood voel om een plan a, b en c te hebben als het mis zou gaan. Op weg naar de wedstrijd werd het wel heel echt… Rêve was mee, niet mijn vertrouwde Sam, niet mijn buffer waar ik al die jaren op heb kunnen rekenen om zenuwen en prikkels ven me af te laten glijden… Mijn man voelde mijn interne gevecht en zei “Ik ben ter toch bij?”
Simpele woorden maar belangrijk. Oh zo belangrijk…. Want ik kan dit niet meer alleen. Nog een confrontatie… De Kath van vroeger zou, als ze pissig genoeg was, de knol bij wijze van spreke op de nek gepakt hebben en alleen gegaan zijn, maar de Kath van nu kan dat niet meer. Ik ben niet banger geworden, ik stap nog altijd even zelfzeker op. Maar de weg “voor het opstappen”, die kan ik niet meer alleen. Ik kan niet én naar de wedstrijd of de les rijden én voldoende mentale energie over hebben om wedstrijd te rijden. Het is het één, of het ander.
Rêve gedroeg zich op wedstrijd voorbeeldig. Mijn man hield haar even aan een touwtje omdat ik meer dan eens de ambulance heb zien weg rijden met een ruiter die iets te veel zelfvertrouwen had en tussen de trailers een ongeluk kreeg met het paard. Met Sam liep ook altijd iemand mee, ze hielden hem niet vast maar ik sta er op dat er iemand in de buurt loopt. Als je één keer iemands bloedstollende krijs van pijn abrupt hebt horen afbreken omdat het hoofd de stang van een aanhangwagen geraakt heeft, en je weet dat die persoon nooit meer er bovenop gekomen is, dan is het dwaasheid om geen voorzorgsmaatregelen te nemen. Ik heb een sleutelhanger, door haar gemaakt, aan mijn sleutels hangen om me altijd te herinneren aan dat feit.
Ik ben even kwetsbaar als elk ander… Als ik één ding geleerd heb de afgelopen jaren, dan is het wel dat het niet altijd “alleen een ander” overkomt, hoe betrouwbaar en ervaren je paard ook is. Dus Rêve liep aan een los touwtje mee met mijn man. Terwijl ik haar over haar hals aaide en zei “Zo, da’s iets heel anders dan mijn smal Sammeke” zei mijn man even droog “Wanneer is dat paard eigenlijk zo’n buffel geworden?”
Ik geloof dat we allebei een beetje uit het oog verloren waren dat “onze kleine” niet meer zo klein is.
Rêve pakte moeiteloos de draad op waar Sam hem neer gelegd had. We reden twee fijne proeven waar natuurlijk nog veel verbetering bij mogelijk is, maar twee fijne proeven. Ze was gespannen en vond het allemaal héél veel, maar ze probeerde bij me te blijven met haar aandacht en wat kan je meer vragen van een paard op de 1e wedstrijd?
Maar het mooiste was het moment dat een mede ruiter me feliciteerde en zei “wel balen dat je twee keer zo in de regen moest rijden” en ik heel zelfzeker zei “ik heb niet in de regen gereden”, waarop iedereen die mee was zei “Kath, je was door en door nat toen je uit de proef kwam.”
Toen drong het tot me door waarom mijn man me mijn jas aan gaf bij het buiten komen van de piste ook al is Rêve éigenlijk nog niet doorwinterd genoeg voor dat soort dingen op wedstrijd.
Niet dat ze erop reageerde, maar het zijn vaak dat soort kleine dingen waar je vergeet rekening mee te houden dat ze dat van thuis mogelijk niet kennen dat je je half omkleedt bovenop ze. Dus mijn man zou dat normaal nooit gedaan hebben.Toen drong het tot me door… Rêve is net als Sam mijn buffer… Zolang ik haar onder me heb, voel en zie ik alleen maar haar. Alle andere afleidingen glijden van me af… En toen besefte mijn brein dat ondanks alles het wel goed komt… Sam blijft de koning van de stal maar Rêve zal me op wedstrijd ondanks haar totaal andere karakter even hard beschermen tegen de omgeving als Sam altijd gedaan heeft. Rêve zal het net als Sam mogelijk maken voor me om wedstrijd te rijden. Want dat is wat paarden doen… Ze helpen je boven jezelf uit te stijgen. Op voorwaarde dat je hen dat vertrouwen geeft.
De voornaamste reden dat ik Rêve nu pas mee op wedstrijd neem was omdat ik vreesde voor hoe ze zich zou gedragen. Thuis en in de les (in gesloten pistes) heb ik geen moeite met haar kuren maar op wedstrijd op open terrein met andere paarden... Dat is toch een heel andere situatie. Rêve is een enorm krachtig paard... Als ze gaat, dan gáát ze ook en dat hoeft echt niet perse uit paniek te zijn. En het grootste probleem is dat ze een binnenvetter is en ik dus nooit kan inschatten hoe ze waarop gaat reageren. Heel stom: Ze heeft geen enkel probleem met witte hekjes behalve met dat ene witte hekje van de A dat een stukje "naar achter" staat zodat je binnen kan rijden. Dat hekje vindt ze dood eng. 
Maar een goed hart. 
Dat is eigenlijk mijn enige voorwaarde, dat betekent niet dat ie perse braaf moet zijn overigens. Maar ik moet me veilig voelen als ik er op zit. Ik moet eerlijk zeggen dat ik tijdens de rit naar de wedstrijd ook een traantje gelaten heb. Ergens voelde dit toch als "een klein beetje afscheid". Ik moet dan steeds aan dat gedicht van Toon hermans denken.
(iets met: Rêve moet wel Rêve zijn op het eind van de dag, letterlijk.) maar normaal gesproken doe ik bij thuis komst het hoog nodige (dekens wisselen en op weide zetten) en ga ik dan eerst even zitten en rusten voor ik de rest doe. Dat kan natuurlijk alleen als je ze aan huis hebt. Anders zit je op en af te rijden wat ook weer extra vermoeiend is. 
Maar toch het nadeel van vos met heel veel wit haha
