Geplaatst Community
Joya en Fransje23 een week voor het eerste droesgeval
en een maand voordat ze ziek werd foto: Fransje23
Begin oktober opende fransje23 een topic over 'hoe om te gaan met droes op stal'. Helaas, haar merrie Joya heeft het ook gekregen. Op 6 november opende ze dit topic [MD] Pusbericht ..verloop van droes bij mijn paard waarin ze ons in op de hoogte hield. We zijn inmiddels maanden verder en het topic loopt nog steeds.
Heel veel Bokkers kennen droes wel van horen zeggen, maar hebben er nog nooit zelf mee te maken gehad. In jouw topic geef je een goed verslag van dit langdurige proces.
Ik ben het topic over het ziekteproces van mijn paard Joya gestart omdat ik weinig informatie kon vinden over het ziekteverloop. Er is best veel te vinden over de incubatietijd, welke testen, entingen om droes te voorkomen en wat te doen op het gebied van quarantaine en isolatie, maar weinig ervaringen uit de praktijk. Toen ik het topic begon kon ik natuurlijk niet weten dat het uiteindelijk zo een lang en bijzonder proces werd.
Welke maatregelen zijn er in eerste instantie genomen om te voorkomen dat andere paarden droes zouden krijgen, nadat het eerste zieke paard droes bleek te hebben?
Het eerste paard met verschijnselen is meteen apart gezet. Aangezien het een nieuw paard was hadden we hoop dat het daarbij zou blijven, zeker toen er de eerste vijftien dagen ook geen nieuwe besmettingen waren. Helaas bleek er toen toch een paard met lichte koorts en een hoestje positief te testen. Dit paard is een vriendin van de mijne, en ze staan samen in de kudde, dus ik begon hem al te knijpen. Ik heb Joya vanaf dat ze zeven maanden oud was en wist dat ze het nooit eerder gehad had, ook niet in de opfok.
Mijn vrees bleek niet onterecht. Al snel werd er nog een paard ziek, dit keer uit de andere kudde, en daarna volgde mijn paard. Isolatie had toen geen toegevoegde waarde, want in beide kuddes waren er zieke paarden en op stal staan dieren van beide kuddes door elkaar met mogelijkheid tot neuzen. Alle paarden zijn toen, in overleg met de dierenarts in het normale stalregime meegegaan.
Uiteindelijk is ongeveer 70% van de paarden op onze stal ziek geworden. Dan tel ik alles mee, want de symptomen varieerden van wat koorts en een kuch tot Joya. Uiteraard mochten we vanaf begin begin oktober tot en met februari niet van het terrein af. Momenteel mogen we nog steeds met de paarden niet naar de rijvereniging, andere stallen, wedstrijden et cetera.
Op jullie stal hebben ook veel andere paarden droes gekregen. Hebben jullie als eigenaren steun aan elkaar gehad in dit proces?
Het was een hele intense periode waarin ik zeker hulp en steun heb gehad van stalgenoten. Als ervaringsdeskundige kon ik ook weer mensen helpen en steunen. Op het hoogtepunt sprak ik zelfs van de droesfamilie. Het was natuurlijk niet alleen maar positief, het was een periode met veel onzekerheid en daardoor soms ook spanningen onderling.
Voor Joya heb ik steun en hulp gehad van een aantal stalgenoten. Zo zorgden die ervoor dat Joya als ik aan het werk was toch haar een extra voerbeurt kreeg of ze dat ze eerder naar binnen of later naar buiten kon toen ze nog te zwak en ziek was om de hele dag buiten te staan. Ik heb via stalgenoten onder andere ook veel gratis verbandmateriaal en spoelmiddel gekregen, heel fijn!
Hoe verliep het ziekteproces bij Joya?
Joya had meteen een heftige start van de droes. Ik werd in de ochtend gebeld door een stalgenoot dat Joya heel stil en treurig in de wei stond. Aangezien ik thuis werkte kon ik snel op weg naar stal en daar trof ik een zielig hoopje paard aan. Meteen getemperatuurd en ze had 39,6, terwijl ze de avond ervoor nog 37,6 had.
Joya aan het begin foto: Fransje23
Vanaf toen ging het al snel heel erg slecht. In de avond had ze al zoveel pijn in haar keel dat zelfs water doorslikken een beproeving was. Eten deed ze niet en ze wilde liever ook niet bewegen. Ze kon ook met geen mogelijkheid haar hoofd naar de grond brengen. De koorts nam toe tot ruim boven de 40 graden.
In overleg met de dierenarts ben ik gestart met tweemaal daags Metacam, in de hoop dat ze minder pijn en koorts zou hebben en wat zou willen eten. De koorts kwam onder de 40 graden, maar eten ging niet.
Met veel geduld kreeg ik er wat kleine worteltjes, stukjes appel en af en toe wat biks in. In de eerste dagen at ze nog geen kilo voer per dag. Als het stukje of de hap te groot was ging ze op een vreselijke manier hoesten, alsof ze zou stikken. Dat was erg naar om te horen en zien.
Ik was er toen ook erg alert op dat ze niet zou uitdrogen. Ik deed regelmatig de huidplooitest, want als ze zou uitdrogen had ze aan het infuus gemoeten. Hoe moeizaam ze ook dronk, ze dronk nog wel.
Dit waren de allerergste dagen, ze had zoveel pijn en ik kon niets meer voor haar betekenen. Op dag zes kreeg ik een appje van mijn stalgenoot van een Joya met enorme slierten snot/pus uit haar neus. Er was duidelijk iets doorgebroken binnen in de luchtzak. Even dacht ik dat ze daarna op zou gaan knappen, maar nee. Al snel voelde ik een abces ontstaan onder haar hoofd.
Gelukkig werden de pijn en koorts wel wat minder en begon ze ook wat slobber te eten. Naarmate het abces groeide nam de hoeveelheid snot af. Ze at niet goed en alleen slobber. Tegen de tijd dat het abces doorbrak, was ze tweeënhalve week ziek en at ze dus ook al die tijd slecht. Mijn robuuste paard was een schonkige schimmel met nauwelijks energie. Na het doorbreken van de abcessen onder de kaak kwam er nog een abces te voorschijn, dit keer achter de kaaktak.
Gelukkig gaf de doorbraak van het eerste abces wel zoveel verlichting dat Joya weer wat hooi ging eten. Haar koorts was inmiddels nog maar verhoging en ze voelde zich al een stuk beter. Het enorme abces achter de kaaktak explodeerde een aantal dagen later. Ze was toen al ruim drieënhalve week echt ziek.
Helaas, was het verhaal toen nog niet voorbij. Het wonderbaarlijke lange proces van het abces waar maar pus uit bleef komen was pas net gestart. Maandenlang kwam er pus uit het abces en er leek geen einde aan te komen. Uiteindelijk, na een bezoek aan de kliniek, een luchtzakscopie en een penicillinekuur ging het gat dicht. Bij luchtzakscopie bleek dat Joya een pussteen had en dus droesdrager was. Deze steen is eruit gespoeld. Aan de luchtzakspoeling zal ik nog een apart topic wijden!
Dit is het verloop in een notendop, en toch al een lang verhaal.
Het lijkt mij hartverscheurend om je paardje zo oncomfortabel en met pijn te zien staan. Heb je ook momenten gehad dat je de hoop bijna opgaf?
Het is echt hartverscheurend als je ziet dat je paard wel wil eten, maar niet kan. Zodra zij moest slikken deed het zo zeer dat ze snel achter in haar stal, in zichzelf gekeerd, ging staan. Dat ze wilde grazen of drinken uit de sloot maar met haar hoofd niet naar de grond kon. Dat ze echt aan het lijden was, ook met pijnstillers, en ik niet meer voor haar kon doen. De hoop heb ik niet echt opgegeven, ik ging er vanuit dat het goed zou komen. Als je daar niet vanuit gaat, moet je een grote beslissing maken.
Wat mij opviel aan je volgtopic was dat dit vooral zo'n langdurig proces was. Kon de dierenarts je daar al van te voren op voorbereiden?
Nee, daar kon niemand mij op voorbereiden. Het verloop van droes bij Joya is een uitzonderlijke situatie. Zelfs de zeer ervaren dierenartsen hadden het nog niet zo meegemaakt.
Hoe zag de dagelijkse verzorging er uit? Hoe vaak ging je naar stal? Kon je ook rouleren met stalgenoten?
Vooral de eerste dagen was de grootste zorg om Joya comfortabel te houden en te zorgen dat er iets van eten en vocht in ging. Toen ze echt nauwelijks kon eten, voerde ik haar gewassen snackworteltjes, stukjes appel en biks per twee korrels per keer en meerdere keren per dag. Na de ergste per dagen ging ik drie keer per dag naar stal. Kijken of ze wat wilde eten, temperaturen, pijnstillers geven, stal uitmesten. Al was uitmesten in het begin snel klaar de aangezien ze nauwelijks at en dronk.
Joya, erg afgevallen foto: Fransje23
Na verloop van tijd, toen de abcessen open waren, ging ik twee keer per dag. In de ochtend voor mijn werk en in de avond. Ik zorgde dat er dan slobber klaar stond voor in de middag. Een lieve stalgenoot gaf dat dan als lunch aan Joya. Mijn ochtend- en avondritueel werd hooi geven, uitmesten, temperaturen, abces schoonspoelen en slobber geven.
Belangrijk was dat het eten en drinken op borsthoogte werd aangeboden, want met haar hoofd naar de grond gaan lukte niet. Pas na de doorbraak van het abces achter de kaaktak kon ze ook weer met haar hoofd richting de grond. Dat heeft ze bijna een maand niet kunnen doen! Joya heeft echt een tijdje alleen op slobber en basisbrok geleefd. De slobber die ik uiteindelijk gaf was een mengsel van Vitalbix Nutrimash, Pavo fibernuggets, Equifyt Green Power en lijnzaadschroot. Op deze manier kreeg ze toch vezels binnen. Bietenpulp lust ze niet, want dat zou ook een mooie optie geweest kunnen zijn.
De eerste slobber die Joya wilde eten en goed weg kreeg was de Nutrimash. Dat is echt wel een aanrader om te geven aan paarden met zere keel, want het is een gladde slobber zonder harde stukjes en volgens veel paarden bij ons op stal ook erg smakelijk.
Inmiddels ben ik er weer gewoon één keer per dag.
Uit je topic blijkt ook dat jij en je stalgenoten langzaam maar zeker ook steeds meer 'gewend' raakten aan de situatie. Waar je waarschijnlijk vorig jaar september niet moest denken aan eens stal vol pus, zo plaatste je in je topic een foto van inderdaad een stal vol pus omdat er gelukkig eindelijk een bult was geknapt
. Hoe is dat proces zo voor jou om erop terug te kijken?Het is vooral grappig om te bedenken dat je blij kunt worden van pus, dat je heel blij wordt als je op zondagochtend om 7.30 terwijl je naar je auto loopt een appje krijgt van een stalgenoot: pusexplosie bij Joya!!! Het is trouwens ook erg grappig om de reactie van buitenstaanders te zien als je er heel vrolijk over vertelt bij de koffie of tijdens een feestje.
Ook leuk om te vertellen, mijn mobiel staat vol foto's van abcessen, pus en open gaten. Na het kerstdiner zaten we nog even lekker met de familie op de bank. Ik was even vergeten dat mijn mobiel via de cast verbonden is met mijn televisie.. Ineens hoor ik mijn broer zeggen:"gatver!"
Bleken de foto's van de abcessen groot op mijn tv getoond te worden!
Gelukkig ben ik nooit vies of bang geweest voor bloed, pus, naalden of het poeren in abcessen, dat scheelt enorm. Wat nodig is, doe ik gewoon.
22 februari heb je de laatste check van de dierenarts gehad. Is je merrie alweer helemaal de oude of zijn er nog restverschijnselen?
Ze is momenteel op gewicht, maar wel redelijk arm bespiert en ook wat slap, wat natuurlijk niet gek is na maanden ziek zijn en niet getraind te hebben. We zijn nu weer rustig aan het opbouwen met rijden. Voor ze weer in de conditie is van voor de droes, zijn we wel weer een aantal maanden verder. Op de plekken waar de abcessen zaten is er littekenweefsel. Of dit allemaal weg zal trekken is nog onduidelijk.
Wat ik nog mee wil geven is dat er niet te lichtzinnig gedacht moet worden over droes. Het is niet een enkel een kinderziekte bij paarden, het is een rotziekte! Tegenwoordig krijgen veel paarden het pas op latere leeftijd en ze kunnen echt serieus ziek worden. Mijn paard was een fitte gezonde zevenjarige die echt goed geveld is geweest, waarbij één van de dierenartsen het zelfs nog vrij mild noemde.
Het zou ook fijn zijn als er meer openheid over komt en alle paardenhouders hun verantwoordelijkheid
zouden nemen.
Wat moet dat inderdaad moeilijk zijn om je paard zo te zien lijden. Fijn dat jullie er met z'n allen de schouders onder hebben gezet. 
, ga bijna naast mijn stalschoenen lopen.