[BLOG] Monya Spijkhoven over (onnodig) lijden bij paarden

Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Maureen95, Firelight

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Nieuwsredactie

Berichten: 13967
Geregistreerd: 20-04-16

[BLOG] Monya Spijkhoven over (onnodig) lijden bij paarden

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 13-12-22 19:31

Bokt Nieuwsredactie
Bokt community

Afbeelding
Monya Spijkhoven. Foto: privébezit.


Monya Spijkhoven is een paardentrainster. Ze is bekend geworden van Het Balingehof, dat ze samen met haar ex-man runde. Inmiddels woont en werkt ze in Spanje en komt nog regelmatig in Nederland. Wij hebben haar bereid gevonden om voor Bokt blogs en colums te schrijven.

Als je een hond hebt hoor je bij een soort hondenfamilie. Die familie tref je op je vaste rondes. Steevast "hee hoi" en een opgestoken hand aan de overkant van de straat, of geklets en geroddel in kleine clubjes op vaste speelplekken.

Twee jaar geleden schreef ik over Dante. Dat was de broer van Massimo. Ineens was 'ie er niet meer. Tranen in de ogen had hij, mijn buurman. Ik had hem al voorbij zien lopen met één hond in plaats van twee. Dante bleek acuut leverfalen te hebben en er was geen andere keuze.

Massimo was de minst gezonde van de twee. Hij liep altijd een beetje vreemd en zag er, eerlijk gezegd, ook een beetje vreemd uit. Vandaag hoorde ik dat ook Massimo er niet meer is. “Hij wilde hem niet onnodig laten lijden.” Exact dezelfde woorden die hij twee jaar geleden voor Dante gebruikte.

Wat ik begrijp
Ik heb zelf ook voor situaties gestaan waarin ik afscheid moest nemen van dieren, en het zet me altijd weer aan het denken.

Wat is onnodig lijden eigenlijk?

In een acute situatie is het duidelijk. Ik had geen keus toen Nomeado met een volledig gebroken bovenbeen in een weide stond waarin ik hem niet had achtergelaten. Maar chronisch lijden? Chronisch lijden betekent zoveel als: er is altijd een vorm van ongemak. In een gradatie van laten we zeggen 1 (licht) tot 10 (heftig).

In mijn tijd in ’t Balingehof ben ik veel in aanraking gekomen met “leed”. Mentaal leed, fysiek leed en soms onoverkomelijk leed. Soms week mijn gevoel hierin sterk af van die van een ander, en zag ik een duidelijke 10 in plaats van de 3 van de eigenaar. ?

Soms is lijden namelijk ook het lijden van een eigenaar. Een eigenaar die een afscheid nog niet kan verwerken en om uitstel vraagt, de situatie van langdurig dokteren. Iedereen doet het op zijn eigen manier. En wanneer is het genoeg? Wanneer kun je zeggen: ja, dit is "onnodig" lijden en durf je afscheid te nemen?

Ik heb zelf een enorme weerstand tegen afscheid nemen. Ik kan het, maar het voelt als een soort overgave aan totale onmacht. Mijn hele systeem panikeert en “vecht” ertegen tot het zo ver is. Dan stap ik in een soort vacuüm van onvermijdelijkheid. Een overgave die eerst letterlijk alles in mijn voeten laat zinken en een soort rust met koude oplevert. Pas later gaat het weer stormen.

Wat ik heb geleerd is dat voor iedereen dat punt van afscheid nemen op een ander niveau ligt. Lijden is zo lastig te definiëren dat niemand dat voor jou kan bepalen. Als eigenaar sta je in connectie met jouw dier en alleen jouw afscheid telt, net zoals alleen jullie leven samen telde.

Je kunt je laten adviseren en aanhoren wat anderen te zeggen hebben, maar samen leven en samen sterven is iets intiems. Ik laat mijn dieren nooit alleen.

Een hoofd kan nog zoveel redenen en motivaties hebben en daar heel intensief aandacht voor vragen. Een hart heeft lijden meestal zo door.

Jouw hart ook?

Wil je contact opnemen met de Nieuwsredactie, omdat je bijvoorbeeld een nieuwstip of een vraag hebt? Stuur ons dan een PB!
Spot je een foutje in een nieuwsbericht of heb je feedback voor de NR? Dat kun je in dit topic achterlaten.


Ilse_123

Berichten: 3764
Geregistreerd: 17-05-08
Woonplaats: Haaren

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-12-22 19:48

Dit komt wel heel toevallig, morgen laat ik mijn paard inslapen. Er is ongemak, al best een hele tijd, maar het was nog niet zo erg , ik zocht nog oplossingen én ik kon zelf die beslissing nog niet maken. De laatste tijd wordt het erger dus moest ik die beslissing wel maken, hoewel ik deze avond nog wel wat twijfel, hij komt namelijk nog zo vrolijk over. Hoe dan ook is het de goede beslissing, want je wilt niet dat punt bereiken dat het geen vrolijk dier meer is.
Maar ik heb de laatste jaren echt welleens gewenst dat hij gewoon z’n been brak op de wei zodat ik de keuze niet hoefde te maken.

soesie

Berichten: 756
Geregistreerd: 28-12-03
Woonplaats: twente

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-12-22 19:56

Ilse_123 schreef:
Dit komt wel heel toevallig, morgen laat ik mijn paard inslapen. Er is ongemak, al best een hele tijd, maar het was nog niet zo erg , ik zocht nog oplossingen én ik kon zelf die beslissing nog niet maken. De laatste tijd wordt het erger dus moest ik die beslissing wel maken, hoewel ik deze avond nog wel wat twijfel, hij komt namelijk nog zo vrolijk over. Hoe dan ook is het de goede beslissing, want je wilt niet dat punt bereiken dat het geen vrolijk dier meer is.
Maar ik heb de laatste jaren echt welleens gewenst dat hij gewoon z’n been brak op de wei zodat ik de keuze niet hoefde te maken.


Veel sterkte..

soesie

Berichten: 756
Geregistreerd: 28-12-03
Woonplaats: twente

Link naar dit bericht Geplaatst: 13-12-22 20:02

Nieuwsredactie schreef:
Bokt Nieuwsredactie
Bokt community

[ Afbeelding ]
Monya Spijkhoven. Foto: privébezit.


Monya Spijkhoven is een paardentrainster. Ze is bekend geworden van Het Balingehof, dat ze samen met haar ex-man runde. Inmiddels woont en werkt ze in Spanje en komt nog regelmatig in Nederland. Wij hebben haar bereid gevonden om voor Bokt blogs en colums te schrijven.

Als je een hond hebt hoor je bij een soort hondenfamilie. Die familie tref je op je vaste rondes. Steevast "hee hoi" en een opgestoken hand aan de overkant van de straat, of geklets en geroddel in kleine clubjes op vaste speelplekken.

Twee jaar geleden schreef ik over Dante. Dat was de broer van Massimo. Ineens was 'ie er niet meer. Tranen in de ogen had hij, mijn buurman. Ik had hem al voorbij zien lopen met één hond in plaats van twee. Dante bleek acuut leverfalen te hebben en er was geen andere keuze.

Massimo was de minst gezonde van de twee. Hij liep altijd een beetje vreemd en zag er, eerlijk gezegd, ook een beetje vreemd uit. Vandaag hoorde ik dat ook Massimo er niet meer is. “Hij wilde hem niet onnodig laten lijden.” Exact dezelfde woorden die hij twee jaar geleden voor Dante gebruikte.

Wat ik begrijp
Ik heb zelf ook voor situaties gestaan waarin ik afscheid moest nemen van dieren, en het zet me altijd weer aan het denken.

Wat is onnodig lijden eigenlijk?

In een acute situatie is het duidelijk. Ik had geen keus toen Nomeado met een volledig gebroken bovenbeen in een weide stond waarin ik hem niet had achtergelaten. Maar chronisch lijden? Chronisch lijden betekent zoveel als: er is altijd een vorm van ongemak. In een gradatie van laten we zeggen 1 (licht) tot 10 (heftig).

In mijn tijd in ’t Balingehof ben ik veel in aanraking gekomen met “leed”. Mentaal leed, fysiek leed en soms onoverkomelijk leed. Soms week mijn gevoel hierin sterk af van die van een ander, en zag ik een duidelijke 10 in plaats van de 3 van de eigenaar. ?

Soms is lijden namelijk ook het lijden van een eigenaar. Een eigenaar die een afscheid nog niet kan verwerken en om uitstel vraagt, de situatie van langdurig dokteren. Iedereen doet het op zijn eigen manier. En wanneer is het genoeg? Wanneer kun je zeggen: ja, dit is "onnodig" lijden en durf je afscheid te nemen?

Ik heb zelf een enorme weerstand tegen afscheid nemen. Ik kan het, maar het voelt als een soort overgave aan totale onmacht. Mijn hele systeem panikeert en “vecht” ertegen tot het zo ver is. Dan stap ik in een soort vacuüm van onvermijdelijkheid. Een overgave die eerst letterlijk alles in mijn voeten laat zinken en een soort rust met koude oplevert. Pas later gaat het weer stormen.

Wat ik heb geleerd is dat voor iedereen dat punt van afscheid nemen op een ander niveau ligt. Lijden is zo lastig te definiëren dat niemand dat voor jou kan bepalen. Als eigenaar sta je in connectie met jouw dier en alleen jouw afscheid telt, net zoals alleen jullie leven samen telde.

Je kunt je laten adviseren en aanhoren wat anderen te zeggen hebben, maar samen leven en samen sterven is iets intiems. Ik laat mijn dieren nooit alleen.

Een hoofd kan nog zoveel redenen en motivaties hebben en daar heel intensief aandacht voor vragen. Een hart heeft lijden meestal zo door.

Jouw hart ook?


Mooi geschreven en heel erg herkenbaar. Ik laat mijn dieren ook nooit alleen. En ik huil ook niet op het moment van inslapen.
Ik huil pas, als ze me niet meer kunnen zien of horen.
En iedere keer….echt iedere keer, ga ik ook een heel klein beetje dood :')

monya

Berichten: 1223
Geregistreerd: 23-11-01
Woonplaats: Zaandam

Link naar dit bericht Geplaatst: 14-12-22 14:40

Ilse_123 schreef:
Dit komt wel heel toevallig, morgen laat ik mijn paard inslapen. Er is ongemak, al best een hele tijd, maar het was nog niet zo erg , ik zocht nog oplossingen én ik kon zelf die beslissing nog niet maken. De laatste tijd wordt het erger dus moest ik die beslissing wel maken, hoewel ik deze avond nog wel wat twijfel, hij komt namelijk nog zo vrolijk over. Hoe dan ook is het de goede beslissing, want je wilt niet dat punt bereiken dat het geen vrolijk dier meer is.
Maar ik heb de laatste jaren echt welleens gewenst dat hij gewoon z’n been brak op de wei zodat ik de keuze niet hoefde te maken.


Heel veel sterkte!

monya

Berichten: 1223
Geregistreerd: 23-11-01
Woonplaats: Zaandam

Link naar dit bericht Geplaatst: 14-12-22 14:42

soesie schreef:
Nieuwsredactie schreef:
Bokt Nieuwsredactie
Bokt community

[ Afbeelding ]
Monya Spijkhoven. Foto: privébezit.


Monya Spijkhoven is een paardentrainster. Ze is bekend geworden van Het Balingehof, dat ze samen met haar ex-man runde. Inmiddels woont en werkt ze in Spanje en komt nog regelmatig in Nederland. Wij hebben haar bereid gevonden om voor Bokt blogs en colums te schrijven.

Als je een hond hebt hoor je bij een soort hondenfamilie. Die familie tref je op je vaste rondes. Steevast "hee hoi" en een opgestoken hand aan de overkant van de straat, of geklets en geroddel in kleine clubjes op vaste speelplekken.

Twee jaar geleden schreef ik over Dante. Dat was de broer van Massimo. Ineens was 'ie er niet meer. Tranen in de ogen had hij, mijn buurman. Ik had hem al voorbij zien lopen met één hond in plaats van twee. Dante bleek acuut leverfalen te hebben en er was geen andere keuze.

Massimo was de minst gezonde van de twee. Hij liep altijd een beetje vreemd en zag er, eerlijk gezegd, ook een beetje vreemd uit. Vandaag hoorde ik dat ook Massimo er niet meer is. “Hij wilde hem niet onnodig laten lijden.” Exact dezelfde woorden die hij twee jaar geleden voor Dante gebruikte.

Wat ik begrijp
Ik heb zelf ook voor situaties gestaan waarin ik afscheid moest nemen van dieren, en het zet me altijd weer aan het denken.

Wat is onnodig lijden eigenlijk?

In een acute situatie is het duidelijk. Ik had geen keus toen Nomeado met een volledig gebroken bovenbeen in een weide stond waarin ik hem niet had achtergelaten. Maar chronisch lijden? Chronisch lijden betekent zoveel als: er is altijd een vorm van ongemak. In een gradatie van laten we zeggen 1 (licht) tot 10 (heftig).

In mijn tijd in ’t Balingehof ben ik veel in aanraking gekomen met “leed”. Mentaal leed, fysiek leed en soms onoverkomelijk leed. Soms week mijn gevoel hierin sterk af van die van een ander, en zag ik een duidelijke 10 in plaats van de 3 van de eigenaar. ?

Soms is lijden namelijk ook het lijden van een eigenaar. Een eigenaar die een afscheid nog niet kan verwerken en om uitstel vraagt, de situatie van langdurig dokteren. Iedereen doet het op zijn eigen manier. En wanneer is het genoeg? Wanneer kun je zeggen: ja, dit is "onnodig" lijden en durf je afscheid te nemen?

Ik heb zelf een enorme weerstand tegen afscheid nemen. Ik kan het, maar het voelt als een soort overgave aan totale onmacht. Mijn hele systeem panikeert en “vecht” ertegen tot het zo ver is. Dan stap ik in een soort vacuüm van onvermijdelijkheid. Een overgave die eerst letterlijk alles in mijn voeten laat zinken en een soort rust met koude oplevert. Pas later gaat het weer stormen.

Wat ik heb geleerd is dat voor iedereen dat punt van afscheid nemen op een ander niveau ligt. Lijden is zo lastig te definiëren dat niemand dat voor jou kan bepalen. Als eigenaar sta je in connectie met jouw dier en alleen jouw afscheid telt, net zoals alleen jullie leven samen telde.

Je kunt je laten adviseren en aanhoren wat anderen te zeggen hebben, maar samen leven en samen sterven is iets intiems. Ik laat mijn dieren nooit alleen.

Een hoofd kan nog zoveel redenen en motivaties hebben en daar heel intensief aandacht voor vragen. Een hart heeft lijden meestal zo door.

Jouw hart ook?


Mooi geschreven en heel erg herkenbaar. Ik laat mijn dieren ook nooit alleen. En ik huil ook niet op het moment van inslapen.
Ik huil pas, als ze me niet meer kunnen zien of horen.
En iedere keer….echt iedere keer, ga ik ook een heel klein beetje dood :')


Tijdens het inslapen denk ik zoveel mogelijk aan de mooie dingen die we gedaan hebben. Om mijn hart(slag) zo rustig mogelijk te houden, dieren pikken dat op. En ik ben ervan overtuigd dat ze ook gedachten ergens oppikken, vandaar de mooie plaatjes in mijn hoofd. Daarna begint het verdriet.

Captain

Berichten: 21352
Geregistreerd: 15-10-08

Link naar dit bericht Geplaatst: 14-12-22 14:49

Ik vind het inslapen altijd echt verschrikkelijk, maar die tijd dat je er tegenaan aan het hikken bent misschien nog wel erger.
Op het moment dat de dierenarts er is, of we bij de dierenarts zijn heb ik er altijd wel vrede mee en tijdens het inslapen/vlak er na voel ik altijd zo'n enorme opluchting.

Het echte verdriet komt later pas. ;(

hahahatsjoe

Berichten: 2380
Geregistreerd: 01-05-12
Woonplaats: Friesland

Re: [BLOG] Monya Spijkhoven over (onnodig) lijden bij paarden

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 14:13

Zo zeg dat kwam binnen. Toen ik Rhea moest laten inslapen deed ik niets dan huilen, kon ik niets aan doen. Ik kon niets denken, alleen ik hou van jou. Zelfde toen ik mijn kat Gaudi moest laten inslapen.

Nieuwe paardenspullen in mijn advertenties op de Bokt Markt...
Zie ook http://verkopers.marktplaats.nl/583321 waar ik van alles verkoop (en veel is nieuw of zo goed als nieuw)...
paardenspul, (retro) hebbedingen, poppenhuisgoed, merkkleding, schoenen, tassen, etc.

Sintara

Berichten: 7359
Geregistreerd: 07-03-18
Woonplaats: Het midden

Re: [BLOG] Monya Spijkhoven over (onnodig) lijden bij paarden

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 14:21

Ik ben er altijd redelijk snel mee, vergeleken met mensen in mijn omgeving. Deels komt dat misschien ook door mijn opleiding en eerste werk, voor het lijden van dieren gebruikten we daar een puntentelling en om te verantwoorden dat ze op hoge punten uitkwamen moest je van goede huize komen zeg maar. Spontaan overlijden stond bv gelijk aan het hoogste aantal punten en een controle van een externe partij.

Ik vind het vaak ook heel moeilijk aan te zien bij anderen, en aangezien ik er niets aan kan doen probeer ik het dier en eigenaar zoveel mogelijk te ontlopen..

[PP] Mel en ik in Denemarken
<3 Mel, mijn stoere OTTB

dioni

Berichten: 822
Geregistreerd: 05-08-12

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 14:47

Captain schreef:
Ik vind het inslapen altijd echt verschrikkelijk, maar die tijd dat je er tegenaan aan het hikken bent misschien nog wel erger.
Op het moment dat de dierenarts er is, of we bij de dierenarts zijn heb ik er altijd wel vrede mee en tijdens het inslapen/vlak er na voel ik altijd zo'n enorme opluchting.

Het echte verdriet komt later pas. ;(


Dit.
De weg naar het besluit van afscheid nemen vind ik ook het ergste. Als ik de knoop dan heb doorgehakt dan heb ik er ook vrede mee. En daarna de opluchting inderdaad. Ik begrijp precies wat je bedoelt.

To the well organized mind, death is but the next adventure...[o]

monya

Berichten: 1223
Geregistreerd: 23-11-01
Woonplaats: Zaandam

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 14:50

dioni schreef:
Captain schreef:
Ik vind het inslapen altijd echt verschrikkelijk, maar die tijd dat je er tegenaan aan het hikken bent misschien nog wel erger.
Op het moment dat de dierenarts er is, of we bij de dierenarts zijn heb ik er altijd wel vrede mee en tijdens het inslapen/vlak er na voel ik altijd zo'n enorme opluchting.

Het echte verdriet komt later pas. ;(


Dit.
De weg naar het besluit van afscheid nemen vind ik ook het ergste. Als ik de knoop dan heb doorgehakt dan heb ik er ook vrede mee. En daarna de opluchting inderdaad. Ik begrijp precies wat je bedoelt.


En wat ik zelf dan soms nog even heb (in vlagen) is dat me bijna schuldig voel omdat het ook een opluchting kan zijn....

pien_2010

Berichten: 43043
Geregistreerd: 08-12-10
Woonplaats: Limousin

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 14:56

Helaas mocht ik niet bij het overlijden zijn van mijn paard Chico vanwege de strenge covid maatregelen hier IN Frankrijk. Het doet nog steeds zeer.
HErcule is in mijn armen gestorven mbv euthanasie. Op dat moment heb ik alleen aan hem gedacht en ik kon hem alleen maar bedanken voor alles en zeggen dat ik zo vreselijk veel van hem houd en ik weet hij ook van mij. De dierenarts , Française verstond het toch niet, en dat vond ik fijn. Met zijn laatste blik op mij gericht en ik op hem is hij vertrokken |( . Zo hoort het ook al heeft het lang geduurd voordat ik de andere beelden weer terug kreeg van ons leven samen.

Avalanche

Berichten: 15876
Geregistreerd: 28-04-16
Woonplaats: Zuid, Zuider Zuidst

Re: [BLOG] Monya Spijkhoven over (onnodig) lijden bij paarden

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 15:04

Jij en Hercule........

Ik heb het je nooit verteld, maar elke keer je erover schrijft schiet ik vol. Die band was zo intens tussen jullie.......

They tried to bury me.
They didn't realise I was a seed.

Sinéad O'Connor 1966-2023

neetoch
Berichten: 1031
Geregistreerd: 16-06-19

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 15:05

Ik denk ook dat ik er in vergelijking tot wellicht anderen redelijk snel mee ben. Maar dat komt voornamelijk omdat ik geen lijden kan aanzien. En ik van mijzelf heel goed weet dat ik dan al van alles heb geprobeerd om het beter te maken (als dat mogelijk is) en ik ook weet dat je als eigenaar toch vaak verder gaat als dat je bijvoorbeeld zou adviseren aan een ander.

Ik kan het en ik doe het, maar ze nemen allemaal een stukje van mijn hart mee, want wat is het slopend.
Want ja ik heb ook alle gevoelens die jullie beschrijven tot aan het schuldig voelen als er toch vlagen van opluchting/vrede/berusting op komen zetten erna

superpony
Berichten: 25398
Geregistreerd: 25-02-05

Re: [BLOG] Monya Spijkhoven over (onnodig) lijden bij paarden

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 15:46

Wij hebben afgelopen jaren helaas vaker afscheid moeten nemen en dat is en blijft waardeloos.

De beslissing nemen is waardeloos, maar als het duidelijk is wat een dier mankeert en je hebt er goed contact over met de veearts, kan ik die wel snel en goed nemen.

Als klachten vaag zijn en je bent zoekende en krijgt geen antwoorden is het een stuk lastiger. Dan hou je wat meer in je achterhoofd dat je misschien nog iets "simpels" had kunnen vinden.

Zo heb ik met de ene beslissing wel wat meer vrede dan met de andere en dat scheelt wel bij het verwerken en het gemis daarna.
Als ik er vrede mee heb, krijgt het ook sneller een mooie plek.

Als we van tevoren de afspraak moeten maken, gaat mijn hart wel in mn keel kloppen en kom ik wel een beetje in een onwerkelijke roes. Maar op het moment dat het dan gaat gebeuren ben ik vaak wel rustig en begeleiden we het paard.
Als ze eenmaal echt overleden zijn, stopt het bij het lichaam willen zijn voor mij ook wel een beetje.

De afgelopen keren kwam de klap steeds daarna. En dan bij de een gelijk, bij de ander de volgende dag.

En daarna begint het wennen dat het paard er echt niet meer is. Je hele routine is vaak anders, je uitzicht is anders, je spullen etc.

Momenteel erger ik me vooral dat ik mn merrie steeds naar haar moeder noem. Ze waren 3jr samen en heb ze nooit door elkaar gehaald, maar ik blijf mn merrie maar verkeerd noemen. Ook pijnlijk voor mn man, want was nog meer zijn merrie die overleden is in Mei.

pien_2010

Berichten: 43043
Geregistreerd: 08-12-10
Woonplaats: Limousin

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 16:25

Avalanche schreef:
Jij en Hercule........

Ik heb het je nooit verteld, maar elke keer je erover schrijft schiet ik vol. Die band was zo intens tussen jullie.......


Aaaah, dat wist ik niet.......ik schiet er zelf ook ieder keer van vol Ava maar dat is toch wel wat anders :knuffel:

Avalanche

Berichten: 15876
Geregistreerd: 28-04-16
Woonplaats: Zuid, Zuider Zuidst

Re: [BLOG] Monya Spijkhoven over (onnodig) lijden bij paarden

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-12-22 16:27

Geeft niets, schrijf maar veel over hem. Je houdt nog steeds zoveel van hem <3

They tried to bury me.
They didn't realise I was a seed.

Sinéad O'Connor 1966-2023

Horsepride
Berichten: 226
Geregistreerd: 16-12-22

Re: [BLOG] Monya Spijkhoven over (onnodig) lijden bij paarden

Link naar dit bericht Geplaatst: 17-12-22 10:18

Zowel bij mensen als bij dieren zit in de natuur om te overleven.
Opzich is het wel logisch dat men hier voor kiest en niet snel zou opgeven.
Lijden is een goed punt het is moeilijk om hier echt iets over te zeggen.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Speirs en 48 bezoekers