Trainer Isaac Leffkowitz gelooft in tweede kans – ook voor "afdankers"
Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
Pagina 1 van de 1
- JPitty
- Lid Nieuwsredactie
-
- Berichten: 33154
- Geregistreerd: 01-06-10
- Woonplaats: Zwolle
Trainer Isaac Leffkowitz gelooft in tweede kans – ook voor "afdankers"
Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-22 21:28
Algemeen
In het originele artikel wordt gesproken over ‘mules’. Dit kunnen zowel muildieren als muilezels zijn. Waar de Bokt Nieuwsredactie hier schrijft over ‘muildieren’, worden zowel muildieren als muilezels bedoeld.
Voor veel paarden en muildieren is het Kansas City veilinghuis hun laatste stop. Enkelen hebben geluk en worden gekocht voor de trail of het 4-H programma, maar de meesten gaan naar de slacht. Ondanks dat hij pas 13 was, wist Isaac Leffkowitz hiervan, als hij langs de rijen dieren keek. Toen al probeerde hij zoveel dieren als hij kon te redden. Dieren die niemand wilde hebben.
“Ik wilde al mijn zakgeld sparen en dan zou ik er kleine pony’s of muildieren ofzo van kopen,” zegt hij. “Ik denk dat ik ze altijd al wel een kans wilde geven.”
Het eerste ongewilde dier dat hij kocht, was een wit muildier, voor ongeveer $50.
“Hij was nog onbeleerd en wild,” zegt Leffkowitz. “Hij zou schoppen, bijten en wegschieten, maar uiteindelijk wisten we hem met de hulp van mijn vader te trainen en met hem naar shows te gaan.”
Leffkowits groeide op in Missouri, op een ranch waar zijn familie western reed en muildieren showde. In het muildierencircuit zijn rubrieken zoals Western Pleasure, gymkhana-evenementen en coon jumping. Die laatste is een springrubriek voor muildieren die lijkt op een puissance aan de hand. De oorsprong hiervan ligt in het jagen op wasberen, waar muildieren met bepakking over de hindernissen moesten springen, die ze onderweg tegenkwamen. “De muildieren hadden toen maar een kleine ruimte voor de hindernis om af te zetten,” vertelt Leffkowitz. “In de wedstrijden is er een witte lijn rondom de hindernissen. Het dier moet stilstaan binnen die lijnen, dan wordt de hindernis neergezet en moeten ze daar vanuit stilstand overheen springen.”
Maar het leven van Leffkowitz ging een heel andere kant op toen hij 15 of 16 jaar was. Er vonden toen twee belangrijke gebeurtenissen plaats: op Animal Planet werd voor het eerst het programma “Horse Power: Road To The Maclay” uitgezonden en er was een excursie naar een vossenjacht. Daar tussendoor ontdekte hij het springen. Hij wisselde zijn western harnachement voor een Engels zadel en besloot eens te kijken in de wereld van de jachtpaarden en het springen.
“Ik was toen een beetje brutaal en belde Andre Dignelli om te vragen of ik bij hem stage kon lopen,” vertelt hij. “Ik denk dat hij het niet echt door had, maar ik had toen nog nooit echt wedstrijden gereden. Ik wist nog helemaal niets van dat wereldje, alleen dat ik wilde gaan springen. Ik vloog naar Chicago voor een sollicitatiegesprek en ik moest enkele hindernissen nemen. Een aantal weken later belde Andre me op en hij vertelde me dat ik bij hem mocht beginnen als stagiair. Ik heb de zomer bij hem doorgebracht en dat was erg cool, ik groeide daar op in een soort achtertuin. Daarna besloot ik dat ik hier mijn werk van wilde maken.”
Misschien kwam het door zijn achtergrond waarin hij de afgedankte dieren uit het veilinghuis redde, maar Leffkowitz viel voor de moeilijkere paarden waar niemand op wilde rijden.
“Vergeleken met de muildieren leken zelfs de moeilijkste warmbloeden vrij makkelijk,” zegt hij “Ik denk ik me daarom een beetje specialiseerde in de probleempaarden. Deze paarden kregen een nieuwe kans om weer wedstrijdpaard te worden. Voor een heleboel van onze paarden is het echt een tweede of laatste kans op een comeback.”
Die interesse kwam in een stroomversnelling toen hij trainer en schrijver Frank Barnett ontmoette, die is gespecialiseerd in probleempaarden.
“Toen ik tien jaar geleden bij hem startte, dacht ik dat ik best wel kon rijden. Hij liet me weten dat dit niet zo was,” vertelt Leffkowitz.
“Hij heeft mijn ruitercarrière als het ware herschapen, net als hoe ik over paarden dacht en de psychologie achter de training,” zegt hij. “Ik probeer zijn methode te volgen en daarna voeg ik er de showring aan toe. Ik geef een kleine draai aan het systeem, probeer de paarden eruit te laten zien als sport- of showpaarden, zodat ze de ring in kunnen en op hun best kunnen presteren.”
In de middagen voegt Leffkowitz zich bij Barnett, nadat hij ’s ochtends aan het werk is geweest in zijn eigen ICE Equestrian Centre in Ocala, Florida. Daar heeft Leffkowitz zijn eigen bedrijf opgebouwd met een reputatie voor paarden met problemen. Hij helpt ze om hun bruikbaarheid en waardigheid terug te krijgen.
“Het hele programma begint eigenlijk met grondwerk,” vertelt hij. “Op deze manier geef ik de paarden een kans om al hun emoties te uiten terwijl we op de grond staan en sta hen toe om zich comfortabel te voelen in een situatie die best stressvol kan zijn. Op die manier zullen zij als ze naar een wedstrijd gaan, stress niet langer als stressvol ervaren.”
“Ik vind het fijn dat ik dat terug kan geven aan deze paarden,” voegt hij toe. “Sommige hebben een ernstig ongeluk gehad, of ze zijn getraind op een manier die niet bij hen past. Ik denk dat ik zoveel verschillende manieren van trainen heb, omdat ik zo veel verschillende typen paarden heb. Geen van hen past in een hokje. Ze hebben allemaal hun specifieke programma. Veel van hen gaan dan weer terug naar hun eigenaar, of krijgen een nieuwe eigenaar bij wie ze dit voortzetten en een succesvolle carrière op kunnen bouwen. Als ik zelf naar een wedstrijd of show ga, zie ik veel van de paarden waar ik in het verleden mee heb gewerkt.”
“Ik denk dat het een beetje een geheime gemeenschap is: de mensen sturen hun paarden, maar ze kennen mij eigenlijk niet. En dan zie ik ze hier weer op de wedstrijden. Het geeft erg veel voldoening om de paarden hun hart terug te geven.”
Een van de probleempaarden van Leffkowitz was Casimir ICE. Toen hij kwam, schoot er hij telkens vandoor.
“Ze zeiden alleen dat hij zo af en toe wegschoot. Ik ging over de diagonaal van hand veranderen, en voordat ik het wist en voor ik hem terug kon nemen, was ik zeven paddocks verderop, bij het huis van iemand anders,” haalt Leffkowitz herinneringen op. “Met hem ben ik echt aan het werk gegaan om zijn zelfvertrouwen terug te krijgen, met onder andere veel contragalop. Het basisdressuurwerk gaf hem dat zelfvertrouwen in zijn bewegingen, leerde hem dat hij sterk kon zijn en dat niet alles dramatisch is.”
“Hij zal waarschijnlijk nooit te koop komen, hij blijft vermoedelijk zijn hele leven bij mij,” zegt Leffkowitz, die nu de eigenaar is van de tienjarige Hannoveraanse ruin van Carzeno uit de merrie Sanja. “Het voelt alsof hij een erg gevoelig paard is, dus ik wil niemand anders die verantwoordelijkheid geven. Plus, ik ben gek op hem. Hij is ongelooflijk, ik kan me niets voorstellen zonder hem.”
Met veel tijd, kennis en geduld heeft Leffkowitz het ooit wegschietende springpaard omgeschoold naar een deelnemer voor de Platinum Performance USHJA International Hunter Derby Championships 2022 in Lexington, Kentucky. De combinatie veroverde een plek in de B-finale op 20 augustus, deze is voorbehouden aan de top 25 van Tier 2-ruiters uit het klassieke circuit.
“Het is ongelooflijk dat ik deze kans heb gekregen met hem,” zegt hij, “maar ook dat ik hem naar dit niveau heb gereden en dat hij zich daar comfortabel in voelt, omdat hij een afdankertje was. Eerlijk gezegd is hij aan mij gegeven. Hij kreeg echt zijn allerlaatste kans en nu krijgt hij opnieuw de kans om te laten zien wat hij kan.”
Leffkowitz heeft zich helemaal gesetteld als trainingsspecialist in het hunter/springen, en dat is niet gemakkelijk. Maar hij zou het echt niet anders willen.
Ik ben in deze branche terecht gekomen omdat ik een soort van stoer kind was, maar de mensen die mij omringen en mij deze paarden bieden die een tweede kans verdienen, zijn geweldig,” zegt hij. “Ik hou van mijn klantenkring.”
“Ik voel mij elke dag gezegend,” voegt hij er nog aan toe. “Ik rij waarschijnlijk de meest lastige paarden in de wedstrijdring, maar ik ben gelukkig.”
Disclaimer: Wij hebben geen foto die aansluit bij dit artikel, of waar wij toestemming voor hebben om te gebruiken. Daarom hebben wij er een foto ter illustratie bij gezet. Heb jij een passende foto met toestemming voor commercieel gebruik? Stuur dan even een PB naar één van de Nieuwsredactieleden of het Nieuwsredactie-account.
Pagina 1 van de 1