[Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Moderators: Muiz, Firelight, Maureen95, NadjaNadja, Essie73

 
 
Ayasha
Blogger

Berichten: 57777
Geregistreerd: 24-02-04

[Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-07-22 12:35

*Bokt
Bokt community

Afbeelding


Ik ben moe.... misschien is het opgevallen dat ik een maand niet geblogd heb. Misschien ook helemaal niet, tijd is voor mij dusdanig ongrijpbaar geworden dat ik niet eens weet of anderen zo iets op valt. Maar ik was en ben moe... Eerst wilde ik er niet over schrijven, maar ook dit is deel van doorgaan met chronische ziekte of hersenletsel. En mijn paarden zijn dan weer deel van omgaan met die vermoeidheid.

Moe zijn.... niet het type moeheid dat op te lossen is met slapen, al probeer ik dat veelal wel, maar het type vermoeidheid dat je voelt in je beenderen en ziel.

Dat type vermoeidheid dat je op automatische piloot door de dagen doet gaan en iedereen die me per ongeluk dwingt om meer initiatief te nemen voelt per direct mijn frustratie en ergernis hoe klein de vraag ook is.

Tijdens het rijden kan ik kort opladen, al pas ik mijn trainingen aan: zoekend naar kleine overwinningen omdat ik weet dat ik ze nodig heb. Mijn paarden lijken het ook te voelen en passen zich aan. Zoals gisteren toen ik Sam reed en hij meteen soepel en zacht in de rug was, gefocust op mij, terwijl hij gewoonlijk nogal graag alles gezien heeft. ik twijfelde of ik meer zou kunnen doen dan een paar rondjes stappen toen ik hem zadelde, omdat mijn heup en knie verschrikkelijk pijn deden, maar Sam maakte het mogelijk om laag en rond wat dingen te doen die me voldoening gaven. Geen volledige training maar meer dan stap.

Meteen na het rijden schreeuwt mijn lijf dat het rust wil, Sam kan geen wonderen verrichten immers, hoe hard hij ook zijn best doet. Slapen, mijn hersenen willen op stand-by. Stand-by is door omstandigheden het meeste dat ik ze kan gunnen. Aan échte rust komen ze niet toe.

En plots is alles frustrerend, kan ik de pijn nog amper verdragen, heb ik moeite met elke prikkel in mijn omgeving en moet ik mezelf pushen om dingen te doen. Ik deel mijn taken op. Één taak per dag. Stofzuigen of de afwasmachine inladen (of uitladen.)

Rijden is geen must, alleen als mijn lijf wil en mijn temperament beheersbaar is. Het contact met mijn paarden is wél een must. Even knuffelen. Even praten. Gewoon bij ze zitten terwijl ze tevreden op het hooi knabbelen, genieten van hun empathie. De wijze waarop ze zachtjes contact met me zoeken, zelfs Terror die haar bijnaam niet zomaar verworven heeft is teder en voorzichtig. Mijn lijf en hoofd zijn een oorlogsgebied. Mijn paarden zorgen voor een kort moment van vrede. Een moment waar ik even gewoon kan zijn, voelen, laten gaan. Soms door gewoon bij ze te zitten. Soms door een korte training.

Komende zondag heb ik wedstrijd. Sam is tegen dan twee keer gereden deze week en heeft verder op weide mogen staan, maar dat is prima. Sam kent zijn werk en ik weet dat hij me niet in de steek laat. Ik leer mijn proef van buiten en deel mijn wedstrijd op in "stukjes". Camion in laden doen we zaterdag al met een lijstje. Zondag zelf moet ik alleen Sam even poetsen en kan hij mee. Daarna op zadelen, losrijden en mijn proef. Mijn proef onthoud ik in lijnen. Wanneer iemand mij vraagt naar de proef kan ik geen letters zeggen tenzij je me een tekening geeft van de bak. :+ Ik weet welke figuren ik moet rijden in welke volgorde en in welke gangen. Ietwat verwarrend voor mijn moeder want als die me vraagt welke proef we rijden is het antwoord meestal iets in de aard van "die met de voltes" of "die met slangevolte in galop". _O-

Verder dwing ik mezelf tot één taak per dag en prioriteiten stellen. Eigenlijk zou ik Rêve moeten rijden, maar mijn lijf doet pijn en mijn hoofd is moe. Dus krijgt Rêve een knuffel en hoop ik dat mijn fysio een deel van de pijn kan verminderen, zodat ik haar morgen kan rijden. Proberen om lief te zijn voor mezelf en proberen om mezelf vergeven voor mijn nutteloosheid. Het huishouden schiet er bij in hoewel het ook geen rampgebied is maar ik ben bovenop alles best een perfectionist.

Ik werp me op tekenen terwijl ik zou moeten studeren, maar mijn hoofd weigert te absorberen.
Mijn man herkent de signalen inmiddels. Het vele slapen, vaker moeten vragen om te herhalen wat hij zegt. Niet omdat ik niet luisterde, maar omdat mijn hersenen niet verwerken. Het gebrek aan focus tijdens mijn les vorige week was zijn grootse signaal denk ik. Mijn korte gefrustreerde antwoord waar ik normaal zou zwijgen... de intensiteit waarmee ik me op mijn tekenen werp en het feit dat ik al vijf dagen alleen geknuffeld heb met mijn paarden.

Wanneer ik naar de afwas in de keuken sta te staren met het gevoel dat het een onmogelijke taak is om het op te ruimen, terwijl ik rationeel wéét dat het echt geen berg is, zegt mijn man "ik doe het morgen wel. Het zijn maar een paar pannen."

En dat weet ik. Dat zie ik. En toch zien mijn hersenen een onoverkomelijke taak. Geen beginnen aan. Mijn hersenen zijn daar zo van overtuigd, dat ik simpelweg alleen kan staren. Mijn man herkent de blik inmiddels. Wanneer dingen ‘te groot’ of ‘te ruim’ zijn en te veel individuele factoren bevatten, krijg ik diezelfde afwezige wanhopige blik blijkbaar.

Dan vraagt hij alleen "ge ziet niet waar te beginnen he?" En hij reikt me het begin aan, zodat ik zelf verder kan. Op betere dagen is dat precies wat ik nodig heb, niet iemand die me dingen uit handen pakt zodat ik me helemaal een dom klein kind voel dat niets meer kan, maar iemand die me even helpt op starten en daarmee toont dat ie me respecteert, weet dat ik niet dom ben maar gewoon even machteloos sta t.o.v. mijn hersenen. Ik ben niet dommer geworden. Mijn hersenen kunnen soms gewoon de hoeveelheid informatie en gedachten die een situatie in me op roept even niet meer aan waardoor ik mijn grip verlies. Wanneer hij merkt dat ik "op" ben, zoals de laatste weken, dan ontlast hij me wel.

Er is veel gebeurd de afgelopen weken en maanden. Ik ben moe. Zó intens moe. Terwijl ik dit typ rolt er een traan op mijn kussen, want ik lig in bed. Ik vraag me af of dit iets is om te delen en denk tegelijk ‘ook. Dit is deel van mijn strijd.’

Ik ben niet altijd dapper of sterk. Heel vaak ben ik moe, zijn mijn paarden uit de kluiten gewassen knuffelberen die veel eten en werken mijn hersenen aan een tempo dat iedereen zou doen twijfelen aan mijn intelligentie.

Dat is de kant die chronisch zieken zelden tonen, want ik wil nu niemand rond me. Elk geluid, elke aanraking. Alles voelt als zout op een open wonde. Zowel fysiek (letterlijk) als mentaal (figuurlijk). Tegen de avond ben ik veelal iets wat veel mensen "ziek" zouden noemen, zelfs als ik niets gedaan heb met de paarden: hoofdpijn, weinig eetlust, misselijk. Het is niet alleen mijn hersenen die wat trager werken, mijn lijf lijdt ook onder mijn vermoeidheid.

Ik vind stilte bij mijn paarden. Wanneer ik teken of wanneer de honden bij me liggen en ik kan focussen op hun ademhaling en de textuur van hun vacht. Dat zijn mijn buffers. Ik veronderstel dat die voor iedereen anders zijn maar dit zijn de mijne... Ik denk dat iedereen die moe is, buffers nodig heeft, buffers tegen de luide snelle buitenwereld.


Muurp
Fotograaf

Berichten: 15030
Geregistreerd: 16-06-05
Woonplaats: Op de Veluwe

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 12:40

Ik wil je even een hele dikke knuffel geven... :(:)

        ''Even when you're gone, it never really ends...'' :)ddd

Daan13
Berichten: 2869
Geregistreerd: 18-12-19

Re: [Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 17:55

Al is dit waarschijnlijk niet het onderwerp waarover je wilt schrijven,ik denk dat je -wederom- mensen helpt door het op zo'n duidelijke manier te verwoorden.

Je laat ons een stukje meekijken, je laat een stukje zien wat veel mensen wel voelen maar niet kunnen omschrijven of over durven te praten.

Hopelijk breken er gauw betere tijden aan. :knuffel:
Zijn dit periodes die je vaker hebt?

BaileyMix

Berichten: 7918
Geregistreerd: 03-01-11
Woonplaats: Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 17:59

:(:)

Dank voor je schrijven.

josien_m_
Berichten: 2317
Geregistreerd: 23-11-09
Woonplaats: Haule

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 18:10

Ja, ik heb je verhalen gemist. Het is me opgevallen.
Ik kan me weer een heel klein beetje beter voorstellen hoe het moet zijn voor jou en anderen die worstelen met een minder meewerkend lichaam of brein.
Ik lees dat je het als een strijd ziet, ik heb geen ervaring hierin natuurlijk, maar zou er een andere mogelijkheid bestaan? Strijd klinkt zo hard, ook, juist voor jezelf. Een ontdekkingsreis blijft het voor je. Ik wens je vooral zachtheid en geen sterkte. En dank voor je nieuwe blog.

DuoPenotti

Berichten: 28125
Geregistreerd: 14-01-21
Woonplaats: Tussen de Limburgse velden met uitzicht op de Brabantse.

Re: [Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 18:14

:knuffel:
Dapper persoon. Wat heb je dit weer duidelijk verwoord.
Niet wat mensen zien, wel hoe het werkelijk is.

Life is what happens to you while you’re busy making other plans

Gini
Berichten: 17856
Geregistreerd: 18-10-06
Woonplaats: Belgje

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 18:22

Wat een verhaal! Ik vind het - in alle ellende jammer genoeg - wel leuk om te lezen wat voor een effect de paarden hebben. Het zijn toch geweldige dieren ook.

Wat ik me afvraag: is er een trigger/oorzaak die zo een periode van vermoeidheid als gevolg heeft of komt en gaat dat willekeurig?

Neon

Berichten: 4890
Geregistreerd: 03-07-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 18:33

Jeetje meid... ellendig... probeer te rusten... en geniet van je momentjes met je paardjes...

Ondanks dat je het zwaar hebt probeer je toch te nemen en te geven wat je hebt... ik vind het knap :knuffel:

Lalidan
Hoofd Wiki
Zeg maar Lila-Dan!
Of toch Heidepaars?

Berichten: 17745
Geregistreerd: 17-05-06
Woonplaats: TellentotdatPOEF-topic

Re: [Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 18:42

:knuffel: mijn grens ligt op een andere plek dan bij jou, wat het denk ik makkelijker maakt. Maar het moment dat ik ergens naar kijk, weet dat ik weet hoe het werkt maar het toch niet voor elkaar krijg, het is zo herkenbaar. Je verwoord het altijd zo treffend, ik geloof dat er geen blog van jou is die ik heb kunnen lezen zonder tranen.... je koopt er niks voor, maar weet hoezeer je blogs gewaardeerd worden. Juist in al je kwetsbaarheid. Juist door te laten zien wat normaal niet zichtbaar is, wat mensen willen dat liever niet zichtbaar is. :knuffel:

Awareness sucks, but so does getting CPR
F. Kooij, TacT2019

Oh, life's a bastard....
....do you need a friend?

Dido2316

Berichten: 1997
Geregistreerd: 10-01-15
Woonplaats: Schiedam

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 18:48

Geen woorden die het beter maken, maar wel een dikke virtuele knuffel in de hoop dat je je dan misschien een klein beetje minder alleen voelt.. :knuffel:

Bielsje

Berichten: 1290
Geregistreerd: 17-09-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 18:57

Respect dat je dit nog zo op "papier" kunt zetten! Komt het (mede) door de warmte?

Het is heel herkenbaar, behalve dat klusjes in huis gedoe want ik denk daar allang niet meer aan :')
Maar die moeheid, de natuurlijk enorm goed bedoelde aanrakingen en überhaupt mensen om je heen... Maar hoe fijn is het dan om dieren om je heen te hebben die niet praten, maar je steunen en een beetje troosten! Dat je dit nog helemaal gaat schrijven, ik doe het je niet na... Hopelijk wordt het snel wat beter voor je!

Hersenschade status: ik kan tegenwoordig mijn eigen paaseieren verstoppen... :')

Ayasha
Blogger

Berichten: 57777
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-07-22 20:39

Muurp schreef:
Ik wil je even een hele dikke knuffel geven... :(:)

Thx <3


Daan13 schreef:
Al is dit waarschijnlijk niet het onderwerp waarover je wilt schrijven,ik denk dat je -wederom- mensen helpt door het op zo'n duidelijke manier te verwoorden.

Je laat ons een stukje meekijken, je laat een stukje zien wat veel mensen wel voelen maar niet kunnen omschrijven of over durven te praten.

Hopelijk breken er gauw betere tijden aan. :knuffel:
Zijn dit periodes die je vaker hebt?

Ik heb deze periodes vrij regelmatig. :) Meestal is het dan wel door een opeenstapeling aan stressors die uiteindelijk gewoon te veel worden. Dat ik moeite heb met gewoon te zeggen "nee, ik kan dit nu niet." en altijd probeer om te blijven doorgaan alsof er niks aan de hand is helpt vermoed ik niet. :+


BaileyMix schreef:
:(:)

Dank voor je schrijven.

<3

josien_m_ schreef:
Ja, ik heb je verhalen gemist. Het is me opgevallen.
Ik kan me weer een heel klein beetje beter voorstellen hoe het moet zijn voor jou en anderen die worstelen met een minder meewerkend lichaam of brein.
Ik lees dat je het als een strijd ziet, ik heb geen ervaring hierin natuurlijk, maar zou er een andere mogelijkheid bestaan? Strijd klinkt zo hard, ook, juist voor jezelf. Een ontdekkingsreis blijft het voor je. Ik wens je vooral zachtheid en geen sterkte. En dank voor je nieuwe blog.


Lief!

Ik begrijp wat je wil zeggen maar voor wie maak ik het precies "makkelijker" wanneer ik het een ontdekkingsreis noem? Voor mij? Of voor de mensen rondom me die toch al vinden dat zo'n luilekker leven thuis wel aangenaam is?

Ik kan er heel veel mooie woorden voor gebruiken maar op het einde van de dag veranderen al die mooie woorden niets aan wat het voor mij is. :) Het IS een strijd. Een strijd met mijn geest, mijn lichaam, mijn herinneringen, mijn rouw om wat ik ooit was en nooit meer zal zijn. Met de pijn en het eeuwige gevoel dat ik nutteloos ben voor de maatschappij.

Je kan dat altijd een ontdekkingsreis noemen maar op het eind van de dag is het dat niet... Voor een ontdekkingsreis kíes je. Een strijd krijg je. :) Ik heb niets gekozen in deze situatie.

Het is niet de bedoeling dat dit aanvallend over komt dus probeer het zo niet te interpreteren. Maar zou je iemand met ALS ook voorstellen om het te zien als een ontdekkingsreis? :)


DuoPenotti schreef:
:knuffel:
Dapper persoon. Wat heb je dit weer duidelijk verwoord.
Niet wat mensen zien, wel hoe het werkelijk is.

Dat dus... hetgeen dat "we" consequent verbergen (ook ik.)
Mijn fysio die me vandaag drie keer vroeg hoe het met me ging. De derde keer zei ik "Nog altijd hetzelfde als de eerste twee keer dat ge dat vroeg." :+
Dan zucht ie eens en mompelt ie iets over zich zorgen maken. :+

Gini schreef:
Wat een verhaal! Ik vind het - in alle ellende jammer genoeg - wel leuk om te lezen wat voor een effect de paarden hebben. Het zijn toch geweldige dieren ook.

Wat ik me afvraag: is er een trigger/oorzaak die zo een periode van vermoeidheid als gevolg heeft of komt en gaat dat willekeurig?

Er zijn zeker wel triggers. In deze specifieke periode zijn dat een aantal grote geweest aangevuld met een boel kleintjes. Maar groot en klein zijn natuurlijk subjectief, wat voor mij "groot" is, is dat voor een ander misschien niet. Soms krijg je (ik) ook gewoon zulke periodes wanneer bv het weer nat en koud is en je lijf extreem tegen zit. Waardoor je lichaam geen echte rust krijgt (want ook 's nachts pijn) en uiteindelijk kom je dan gewoon in een vicieuze cirkel van gebrek aan rust, pijn en frustratie.

Neon schreef:
Jeetje meid... ellendig... probeer te rusten... en geniet van je momentjes met je paardjes...

Ondanks dat je het zwaar hebt probeer je toch te nemen en te geven wat je hebt... ik vind het knap :knuffel:

Een fout die ik nogal veel maak is de problemen van anderen op mijn schouders nemen om mezelf te vergeten. :+


Lalidan schreef:
:knuffel: mijn grens ligt op een andere plek dan bij jou, wat het denk ik makkelijker maakt. Maar het moment dat ik ergens naar kijk, weet dat ik weet hoe het werkt maar het toch niet voor elkaar krijg, het is zo herkenbaar. Je verwoord het altijd zo treffend, ik geloof dat er geen blog van jou is die ik heb kunnen lezen zonder tranen.... je koopt er niks voor, maar weet hoezeer je blogs gewaardeerd worden. Juist in al je kwetsbaarheid. Juist door te laten zien wat normaal niet zichtbaar is, wat mensen willen dat liever niet zichtbaar is. :knuffel:

Ik mag er dan niets voor kopen maar het doet me wel goed om te lezen dat de blogs gewaardeerd worden. Want wat periodes als deze ook met zich mee brengen is eindeloze twijfel. Aan werkelijk alles... Combineer dat met mijn perfectionisme en het is eigenlijk écht geen goed ide om mij alleen te laten met mijn eigen hoofd. :o

Mijn fysio zegt altijd dat ik cognitief "te sterk" ben. Waardoor ik enerzijds mezelf soort van staande kan houden terwijl ik mezelf tot de grond af breek. Maar anderzijds maakt dat ook dat ik geen hulp en steun vraag wanneer ik die eigenlijk wel nodig heb. Dat nagenoeg niemand écht beseft hoeveel ik twijfel aan alles. Aan mijn rijden, mijn tekenen, mijn blogs, aan alles wat ik doe en wat/wie ik ben in feite. :+

Mijn veulen staat bij een vrouw die blóedmooi is... Echt en dat is geen afgunst, ze is dat type dat je ziet en waar je meteen blij van wordt en je welkom bij voelt. Met een aanstekelijke lach en een eeuwige vriendelijke blik. Kortom: echt het hele pakketje in mijn ogen. Vandaag was ze in één van de weides bezig toen ik naar Joy ging dus ik stopte even en ging even met haar praten want we zien elkaar niet zo gek veel al bij al ondanks dat we best wel klikken. :+ Na een paar minuten vertelde ze me dat ze haar oogleden ging laten corrigeren. En ik flapte er zonder nadenken uit "N, ge zijt niet helemaal just geloof ik.." (kleine nota hier dat N best op mij lijkt kwa karakter en dat soort uitlatingen dus wel weet de plaatsen. Bij een ander zou ik taktvoller reageren, denk ik iig. :)) ) Dus ze schiet in de lach en verteld over hoe die oogleden hangen en dat dat niet mooi is ( het woord "spatlappen" is gevallen.) en daarop zegt ze ineens "kijk naar jouw ogen, jij hebt mooi dat ooglid zichtbaar..."
en dán kan ik wel meteen cognitief denken "anderen zien mij heel anders dan ik mezelf zie en ik zie anderen ook heel anders dan zij hun zelf zien. N ziet zich helemaal niet als een bloedmooie vrouw terwijl ik bij wijze van spreken zo met haar zou willen wisselen kwa uiterlijk.)

Maar puur emotioneel dringt dat dan precies niet echt verder door. :+ N is voor mij nog altijd de bloedmooie vrouw waar ik een schaduw langs ben, die geen bitchface heeft en mensen niet af schrikt alleen met haar lichaamshouding. _O-

Ze heeft me eerder al eens laten weten dat ze niet echt veel "echte vriendinnen" heeft omdat ze om andere reden tegen dezelfde issues aan loop die ik heb. Dus we zijn een soort voorzichtige vriendschap aan het op bouwen en vandaag vroeg ze ineens of ik zin had een keer mee buiten te gaan rijden. Dus dat ga ik ook gewoon doen. :j even wat anders, even er uit... Andere vrienden hebben het ook al aangeboden trouwens maar die hun planning ligt nogal dwars tov de onze. :+ Waardoor ik bij voorbaat al "niet plan" omdat ik geen overzicht heb op datums (voel je hem terug komen?) terwijl ik er eigenlijk wel zin in heb. Met N ligt dat iets simpeler en als ik dan eens weer geweest ben dan volgt de rest vaak ook wel weer. :o
Laatst bijgewerkt door Ayasha op 22-07-22 21:14, in het totaal 1 keer bewerkt

xChanelx
Berichten: 1915
Geregistreerd: 05-04-13

Re: [Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 20:46

Wauw, ik word even stil van je verhaal :knuffel:
Wat heb je de ellende in prachtige woorden gegoten.
Hopelijk voel je je binnenkort weer een stukje beter

Enjoy the little things in life, because one day you will look back and realize it were the big things.

josien_m_
Berichten: 2317
Geregistreerd: 23-11-09
Woonplaats: Haule

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 22:17

Je schreef (ik ben niet zo handig met de comp.) : "

Ik begrijp wat je wil zeggen maar voor wie maak ik het precies "makkelijker" wanneer ik het een ontdekkingsreis noem? Voor mij? Of voor de mensen rondom me die toch al vinden dat zo'n luilekker leven thuis wel aangenaam is?

Ik kan er heel veel mooie woorden voor gebruiken maar op het einde van de dag veranderen al die mooie woorden niets aan wat het voor mij is. :) Het IS een strijd. Een strijd met mijn geest, mijn lichaam, mijn herinneringen, mijn rouw om wat ik ooit was en nooit meer zal zijn. Met de pijn en het eeuwige gevoel dat ik nutteloos ben voor de maatschappij.

Je kan dat altijd een ontdekkingsreis noemen maar op het eind van de dag is het dat niet... Voor een ontdekkingsreis kíes je. Een strijd krijg je. :) Ik heb niets gekozen in deze situatie.


Het is niet de bedoeling dat dit aanvallend over komt dus probeer het zo niet te interpreteren. Maar zou je iemand met ALS ook voorstellen om het te zien als een ontdekkingsreis? :)

Ik bedoel vooral hoe je tegen jezelf aankijkt. En ja, iemand met om het even welke aandoening of aftakeling, die iemand weer moet ontdekken hoe daarmee te leven. Het hoeft misschien geen strijd te zijn, maar dat vraagt wel acceptatie en voor je daar bent kan het wel een strijd zijn waarschijnlijk. Ontdekken wat vandaag lukt, ervaren hoe dat is, beleven wat de dag of het uur brengt. Beleven in verwondering. Ik weet niet of ik dat zelf zou kunnen, ik heb het bij iemand van dichtbij meegemaakt die dat wel zo kon. Dat vond ik heel bijzonder en mooi en inspirerend.

Ayasha
Blogger

Berichten: 57777
Geregistreerd: 24-02-04

Re: [Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-07-22 22:25

Ik denk dat je daarvoor ook trots moet kunnen zijn op jezelf en dat kan/ben ik (nog) niet.
Snap nu wel beter wat je bedoelt en dat zou inderdaad dingen lichter maken..: maar zo ver sta ik cognitief en emotioneel nog niet vrees ik. :o

josien_m_
Berichten: 2317
Geregistreerd: 23-11-09
Woonplaats: Haule

Re: [Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 22:34

Ha, door je schrijven lees ik toch een heel bewuste vrouw die prachtig moeilijke en persoonlijke zaken kan verwoorden. Met die kwaliteiten kun je trots te voelen op wie je bent, wat je kunt en wat je betekent voor anderen. Er zijn vast momenten waarin je dat even voelde!

Ayasha
Blogger

Berichten: 57777
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-07-22 22:42

josien_m_ schreef:
Ha, door je schrijven lees ik toch een heel bewuste vrouw die prachtig moeilijke en persoonlijke zaken kan verwoorden. Met die kwaliteiten kun je trots te voelen op wie je bent, wat je kunt en wat je betekent voor anderen. Er zijn vast momenten waarin je dat even voelde!

Ja… Maar nooit direct naar mezelf…. Ik ben trots op hoe ver Sam gekomen is bv. Waar ik natuurlijk deel van uit maak … en tegelijk kan ik dan mezelf weer stokken in de wielen steken door te denken dat hij onder een ander al meer gepresteerd zou hebben…. En rationeel weet ik dat dat niet eerlijk is tov mezelf… maar emotioneel kan ik die gedachte dan niet stoppen… :o

Ik ben trots dat hij als kleintje en ‘niet genoeg’ uit gegroeid is tot een tegenstander waar ze rekening mee houden op ond niveau (ook al wil het dit seizoen niet helemaal :+ ) maar dan denk ik tegelijk ‘zou een betere ruiter hem niet sneller zo ver gekregen hebben?’

Dat ik weet dat er altijd iemand beter is helpt niet op een of andere manier …

Mijn fysio wordt gek van het feit dat als het goed gaat het altijd dankzij Sam is en als het mis loopt het altijd mijn schuld is. _O-

Ayasha
Blogger

Berichten: 57777
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 22-07-22 23:14

Bielsje schreef:
Respect dat je dit nog zo op "papier" kunt zetten! Komt het (mede) door de warmte?

Het is heel herkenbaar, behalve dat klusjes in huis gedoe want ik denk daar allang niet meer aan :')
Maar die moeheid, de natuurlijk enorm goed bedoelde aanrakingen en überhaupt mensen om je heen... Maar hoe fijn is het dan om dieren om je heen te hebben die niet praten, maar je steunen en een beetje troosten! Dat je dit nog helemaal gaat schrijven, ik doe het je niet na... Hopelijk wordt het snel wat beter voor je!

Heb deze compleet gemist zag ik net. Sorry. :o

De warmte heb ik op zich weinig last van grappig genoeg. Dinsgdag (40graden) vond ik niet aangenaam en toen ‘moest’ ik naar mijn vader waar ook wat woorden vielen…. Toen ik toen thuis kwam was ik wel echt moe en precies wat bevangen van de warmte hoewel ik daarvoor echt niet lang genoeg buiten de airco gezeten heb. Dus mogelijk was dat toch meer stress dan hitte. :o

Ik ben sowieso gevoelig voor prikkels. Maar nu nog meer. Mijn fysio heeft het licht uit gedaan omdat het kunstlicht zo’n pijn deed aan mijn ogen dat ik ze niet kon open houden. :o (we waren maar met ons twee gelukkig, _O- )
Dat heb ik niet zo vaak. Het komt voor maar is zeldzaam.

Gelukkig weet mijn fysio heel goed ‘er omheen’ te werken. :+:

Van de paarden en de honden kan ik het altijd verdragen op een of andere manier … hun contact zoeken is zonder verwachtingen. Gewoon in je buurt willen zijn…: Mensen, hoe puur ook, kunnen dat niet echt nabootsen om een of andere reden…

pien_2010

Berichten: 42358
Geregistreerd: 08-12-10
Woonplaats: Limousin

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-07-22 23:41

:knuffel: sterkte, wat zwaar en zo jong nog. Respect en een knuffel :knuffel:

MyWishMax

Berichten: 24772
Geregistreerd: 14-11-05
Woonplaats: Zuid Holland

Re: [Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-07-22 04:49

Wat heb je weer goed geschreven en helaas weer vreselijk herkenbaar.

Dikke knuffel, ik miste je ook :j

B + 19 PR 217 / L1 + 24 PR 218 / L2 + 23 PR 212 / M1 + 28 PR 212,5 / M2 + 14 PR 227,5
[RIJ-ITP] Flow tijdens training

josien_m_
Berichten: 2317
Geregistreerd: 23-11-09
Woonplaats: Haule

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-07-22 08:05

Ayasha schreef:
Ja… Maar nooit direct naar mezelf…. Ik ben trots op hoe ver Sam gekomen is bv. Waar ik natuurlijk deel van uit maak … en tegelijk kan ik dan mezelf weer stokken in de wielen steken door te denken dat hij onder een ander al meer gepresteerd zou hebben…. En rationeel weet ik dat dat niet eerlijk is tov mezelf… maar emotioneel kan ik die gedachte dan niet stoppen… :o

Ik ben trots dat hij als kleintje en ‘niet genoeg’ uit gegroeid is tot een tegenstander waar ze rekening mee houden op ond niveau (ook al wil het dit seizoen niet helemaal :+ ) maar dan denk ik tegelijk ‘zou een betere ruiter hem niet sneller zo ver gekregen hebben?’

Dat ik weet dat er altijd iemand beter is helpt niet op een of andere manier …

Mijn fysio wordt gek van het feit dat als het goed gaat het altijd dankzij Sam is en als het mis loopt het altijd mijn schuld is. _O-


Hihi, trots zijn op een ander kan helemaal niet, je bent dan toch echt stiekumpjes trots op jezelf (dat het jouw dier(relatie, kind) is, dat jij hem of haar gekozen hebt, dat jouw invloed dit mede laat gebeuren), alleen dat "even" toegeven...is wel kwetsbaar want: jezelf op de borst kloppen hoort niet... dat krijgen we mee toch? Je kunt gelukkig wel heel blij zijn door het gedrag van de ander, mens of dier.
Maar zo redeneer ik dan hoor.

nikkel
Berichten: 2458
Geregistreerd: 29-11-18
Woonplaats: kennemerland

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-07-22 08:07

Als ik dit lees, dan zijn mijn eigen probleempjes peanuts. Sterkte in de dagelijkse strijd. Ik weet verder niet wat te tikken.

jokari

Berichten: 8754
Geregistreerd: 06-06-04
Woonplaats: thuis

Re: [Blog]Troubles in paradise: Ik ben moe.

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-07-22 08:38

Wat maakt het nou uit dat een ander Sam misschien sneller naar dit niveau had gekregen ? :) Hij heeft het overduidelijk getroffen met jou, jij houdt zo ongelooflijk veel rekening met hem (en ja omgekeerd ook). Ik geloof niet dat Sam ooit maar zou overwegen ergens anders te gaan wonen als hem die optie werd aangeboden. :D

Ik zeg mijn lief vaak “het enige wat jij móet doen, is ademen en mij graag zien”. :) Al de rest, daar kunnen we rond werken als het moet. Lukt er niks behalve in de zetel naar Netflix zitten staren, dan is dat zo. Hoofd en lijf zijn nu eenmaal zware saboteurs.

Dikke knuffel, ik hoop dat je zowel fysiek als mentaal weer betere dagen krijgt.

DuoPenotti

Berichten: 28125
Geregistreerd: 14-01-21
Woonplaats: Tussen de Limburgse velden met uitzicht op de Brabantse.

Link naar dit bericht Geplaatst: 23-07-22 10:00

jokari schreef:
Wat maakt het nou uit dat een ander Sam misschien sneller naar dit niveau had gekregen ? :) Hij heeft het overduidelijk getroffen met jou, jij houdt zo ongelooflijk veel rekening met hem (en ja omgekeerd ook). Ik geloof niet dat Sam ooit maar zou overwegen ergens anders te gaan wonen als hem die optie werd aangeboden. :D

Ik zeg mijn lief vaak “het enige wat jij móet doen, is ademen en mij graag zien”. :) Al de rest, daar kunnen we rond werken als het moet. Lukt er niks behalve in de zetel naar Netflix zitten staren, dan is dat zo. Hoofd en lijf zijn nu eenmaal zware saboteurs.

Dikke knuffel, ik hoop dat je zowel fysiek als mentaal weer betere dagen krijgt.

precies, jou sammeke is echt gelukkig bij jou, die geeft niet omdat lintje hoor.
En dat hij zoveel rekening met je houd is omdat hij dat graag voor je wil doen, juist omdat jij voor hem zijn alles bent.

Zo zat ik vanmorgen lekker in de stal tegen mijn merrie aan die lag.
Heerlijk samen penny te zijn...
Een ander zou er vast ook al lange buitenritten mee hebben gemaakt....misschien zelfs wel sport.
Wij liggen samen tegen elkaar te knuffen en penny te wezen.... en naar mijn idee doet ze het er om.
Want ze weet hoe laat ze buiten gaan, dus dan nog even liggen dan weet ze dat ik de verleiding niet kan weerstaan om erbij te gaan zitten. Even 1 op 1 prive aandacht.

Life is what happens to you while you’re busy making other plans

Ayasha
Blogger

Berichten: 57777
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 23-07-22 13:59

nikkel schreef:
Als ik dit lees, dan zijn mijn eigen probleempjes peanuts. Sterkte in de dagelijkse strijd. Ik weet verder niet wat te tikken.

Nooit je eigen problemen vergelijken met die van anderen om ze te bagatelliseren. Jouw problemen zijn jouw problemen en wegen op jouw even zeer. :)


jokari schreef:
Wat maakt het nou uit dat een ander Sam misschien sneller naar dit niveau had gekregen ? :) Hij heeft het overduidelijk getroffen met jou, jij houdt zo ongelooflijk veel rekening met hem (en ja omgekeerd ook). Ik geloof niet dat Sam ooit maar zou overwegen ergens anders te gaan wonen als hem die optie werd aangeboden. :D

Ik zeg mijn lief vaak “het enige wat jij móet doen, is ademen en mij graag zien”. :) Al de rest, daar kunnen we rond werken als het moet. Lukt er niks behalve in de zetel naar Netflix zitten staren, dan is dat zo. Hoofd en lijf zijn nu eenmaal zware saboteurs.

Dikke knuffel, ik hoop dat je zowel fysiek als mentaal weer betere dagen krijgt.

Ik denk eerlijk gezegd ook niet dat ie dat zou overwegen al is het maar omwille van zijn autisme. _O- Nee ik gein maar, ik ben wél overtuigd dat Sam heel erg gehecht is aan mij... Als we met hem bezig zijn, thuis of op wedstrijd, maakt niet uit, dan moet ik in zijn zicht blijven, anders is het paniek. :(:) Mijn man kan bv met de smid hem wel vast houden maar ze halen allebei altijd opgelucht adem als ik hem overneem. :(:) Terwijl Sam mijn man even lang kent als mij. Als hij op wedstrijd schrikt van iets dan sleurt ie wie hij ook aan zich heeft hangen naar mij toe. _O- En ze verwachten het nooit want Sam trekt normaal niet. :+

Sam is gewoon een heerlijk paard en ik ben dankbaar dat hij op mijn pad gekomen is. Hij heeft mij misschien nog wel meer gered dan ik hem. :+:


DuoPenotti schreef:
precies, jou sammeke is echt gelukkig bij jou, die geeft niet omdat lintje hoor.
En dat hij zoveel rekening met je houd is omdat hij dat graag voor je wil doen, juist omdat jij voor hem zijn alles bent.

Zo zat ik vanmorgen lekker in de stal tegen mijn merrie aan die lag.
Heerlijk samen penny te zijn...
Een ander zou er vast ook al lange buitenritten mee hebben gemaakt....misschien zelfs wel sport.
Wij liggen samen tegen elkaar te knuffen en penny te wezen.... en naar mijn idee doet ze het er om.
Want ze weet hoe laat ze buiten gaan, dus dan nog even liggen dan weet ze dat ik de verleiding niet kan weerstaan om erbij te gaan zitten. Even 1 op 1 prive aandacht.

Hij is iig altijd even trots als ie uit de ring komt. :+ Of we nu uitgesloten zijn of de proef van ons leven gereden hebben. _O-

Ik denk dat het ook een beetje de "maatschappelijke druk" is waar niemand echt onder uit komt. Zeker niet wanneer we al niet helemaal stevig in onze schoenen staan... Waar we anders onze middelvinger zouden op steken weegt het op die momenten.

Ach... This too shall pass... :)


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: 996981, Colien, Eefje_Sammy, GoogleAdsense, idje, irisssssje, limagirl, Nieuwsredactie, Petunia27, Ubermetrics en 14 bezoekers