Geplaatst Bokt Community
Tot op heden heb ik altijd vrij positief geschreven over mijn weg doorheen mijn “nieuwe” leven. Deze maand gaat de blog wellicht minder positief overkomen. Om de simpele reden dat niemand altijd positief kan zijn.
Sommigen onder jullie hebben wellicht gemerkt dat ik januari geen blog geschreven heb. (De lengte van deze blog is ter compensatie.
) Dit omdat ik daar simpelweg de fut niet voor had. Enige stress door externe factoren maakte dat mijn pijn de hoogte in schoot, waardoor ik eigenlijk nog amper functioneerde. Een paar lieve Bokkers lieten me toe om hen te PB’en, zodat ik af en toe de druk er wat af kon laten. Neerschrijven werkt nog steeds het beste voor mij. Het is dankzij dat kleine groepje Bokkers dat ik deze maand in staat ben om mijn blog wél te schrijven.Ik ben altijd “anders” geweest. En ik weet dat iedereen uniek is. Dat is prachtig, maar mijn “anders” maakte dat ik nooit echt deel uit maakte van eender welke groep. Overal waar ik kwam (en kom) ben ik niet perse “uit gesloten”, maar ik hoor er ook nooit echt bij. Ik ben veelal iemand die observeert en niet echt deelneemt. Een CVA kan het karakter geheel veranderen of bepaalde eigenschappen versterken. Dat laatste is bij mij absoluut gebeurt op heel veel gebieden. Emotioneel komt alles veel harder binnen en heb ik veel meer moeite om te copen met mijn emoties. De nadelen daarvan kunnen jullie vast zelf bedenken. Het voordeel daarvan is dat ik als erg gevoelig afgestelde “ontvanger” ook op hele kleine details kan reageren. Soms vinden mensen dat irritant of zelfs eng. Continu geconfronteerd worden met mijn onvermogen om met mensen te communiceren hebben me meer naar de paarden toe gedreven.
Paarden houden van mensen die kleine signalen opvangen. Het boeit ze niet dat je te veel informatie opneemt. Het maakt ze ook weinig uit dat je tijd nodig hebt om die veelheid aan informatie die je opvangt te verwerken. Ze wachten gewoon rustig tot je klaar bent. Mensen, mensen hebben daar erg veel moeite mee. Mensen willen een antwoord wanneer ze vragen stellen en doordat ik zoveel op pik, geef ik soms een antwoord dat de plank geheel mis lijkt te slaan, maar in mijn hoofd is dat de informatie die ze nodig hebben ook al is dat niet perse hetgeen ze vragen. Je kan je vast voorstellen dat het voor mensen moeilijk en frustrerend is om met me om te gaan. Ik kan het me in ieder geval voorstellen. Wat een deel van de reden is dat ik me een stuk afgezonderd heb van “de maatschappij”. Ik leer maar niet hoe goed te communiceren met mensen.
Maar met paarden heb ik geen probleem. Paarden laten ons zoveel weten ondanks dat ze beperkt zijn qua taal. Zij kunnen wat met een mens dat te ver doordenkt, teveel voelt, teveel observeert.
Zo vaak zijn hun eigenaren doof en blind met de allerbeste bedoelingen, omdat ze zelf te druk zijn met pogingen om hun uitleg te verbeteren wanneer hun dier niet lijkt te luisteren. Wanneer ik op een punt kom dat mijn dier(en) me niet begrijpen, word ik vaak zelf stil. Ik kan dezelfde vraag herhalen tot ik een ons weeg. Als ze de vraag niet begrijpen ga ik nooit het juiste antwoord krijgen. Omdat ik gewoon ben geworden om stil te zijn en te observeren is dat dus ook mijn “go to”-move wanneer iets niet lukt.
Ik word stil, ik luister. Ik voel wat mijn dieren doen en probeer te interpreteren waar het mis gaat in onze communicatie. Ik hoop oprecht dat deze blog niet op gevat gaat worden als kritiek maar juist als iets om bij stil te staan.
Door dat mijn pijn zo enorm de lucht in schoot en mijn lijf gewoon totaal niet meer mee wilde kreeg ik problemen in de communicatie met Sam. Sam…. Het paard dat áltijd alles geeft om me te begrijpen… En doordat de pijn, de frustratie en de stress me verblindde ging ik gruwelijk in de fout… In eerste instantie geraakte ik gefrustreerd. Niet op hem, nooit op hem, maar op mezelf. Ik vervloekte de bak die ellendig lag door de vele regen, wat e.e.a bemoeilijkte. Ik vervloekte mijn lijf dat niet wilde mee werken. Ik vervloekte de pijn en ik heb zelfs geuit dat ik een stuk van mijn ziel zou verkopen aan de duivel om één dag geen pijn te moeten hebben… en toen ik klaar was met vloeken dacht ik “Kath, waar ben je eigenlijk mee bezig?”
Alle factoren die ik vervloekte, heb ik geen invloed op… De bak ligt zoals die ligt, ik heb geen controle over het weer… Mijn lijf is zoals het is… Dat gaat op zijn best blijven in de huidige staat (en hoogstwaarschijnlijk alleen maar verslechteren) en de pijn zou niet beter worden door nog meer te stressen over factoren waar ik geen controle over heb.
Let wel, het “vloeken” is intern en dit is een proces dat over enkele dagen plaats vond. Mijn man weet dat als ik stil word, ik iets met mezelf aan het uitvechten ben en hij wacht dan veelal gewoon geduldig af.
Ik zal niet snel uithalen gedurende zo’n moment, niet verbaal en al helemaal niet fysiek. Maar ik word wel graag met rust gelaten gedurende zo’n fase. Mijn hoofd is één en al chaos. Ik moet verbindingen maken en ze ontglippen me constant. Ik zit eigenlijk wanhopig achter mijn eigen gedachten aan te rennen en wanneer iemand me dan ook nog eens doet stoppen door me af te leiden red ik het helemaal niet meer om ze in te halen. Dat is mijn hoofd na mijn CVA. Ik was vroeger al iemand die erg aparte linken legde. Maar na mijn CVA is die eigenschap enorm versterkt. Er zijn maar weinig mensen die me begrijpen en dat ligt geheel aan mij. Mijn man begrijpt wanneer hij me met rust moet laten, maar hij kan mijn denken niet altijd volgen. Mijn fysio is één van de weinigen (mogelijk momenteel één van de enigen) die daadwerkelijk mijn manier van denken kan volgen.Mijn fysio vroeg consequent hoe het met me ging. Ik zei consequent dat ik pijn had. Daarop vroeg mijn fysio consequent “en hoe gaat het mentaal” waarop ik steevast eerlijk zei “k*t”. Dan zei mijn fysio “Je weet dat daar een groot stuk van je huidige probleem zit.”
Ja, dat wist ik. Dat weet ik. Maar ik ben ook maar een mens en soms vervloek ik ook gewoon de wereld en alles wat er gebeurt is. Soms zit ik ook in een hoekje van de stal of zelfs op mijn paard te huilen terwijl ik me af vraag waarom ik dit verdien. Waarom ik moet leven met dit lijf. Niet dat ik het iemand anders gun. Maar waarom perse ik?
Geheel nutteloze vragen die je niks op leveren behalve nog meer frustratie en stress maar ook vragen die bij het eindeloze verwerkingsproces horen.
Dus na een aantal dagen riep ik mezelf ter orde… “Je weet dat dit niet werkt. Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.”
Dus ik werd stil en ik ging luisteren. Niet naar mezelf, maar naar mijn paarden. Ik ging luisteren naar Sam ipv discussiëren. Wat doet mijn lijf wanneer hij tegen me in gaat. Welke feedback geeft hij me?
Mijn fysio merkte ook op dat ik stil was. Nu moet je weten dat ik de eerste drie jaar bij mijn fysio standaard met “ja” of “nee” antwoordde, zelfs als het geen ja-nee vragen waren.
Dus die zei “Kath, we hebben de deal dat we elkaar niet pushen, maar ik maak me wél zorgen.” en ik heb hem achteraf gestuurd wat er in mijn hoofd rond spookte, en dat als ik dacht dat hij me kon helpen ik om hulp zou vragen, maar dat ik vreesde dat ik het met mezelf moest uitvechten. De strijd met de spoken in mijn hoofd is nog niet gestreden, maar ik heb wel kunnen luisteren. Dus ik ging vandaag voorbereid naar mijn fysio. Hij vroeg me waar het pijn deed, ik antwoordde op mijn gewoonlijke directe en soms ietwat schokkerende manier, maar hij begint er aan te wennen en stelt er meestal geen vragen meer over. 
en terwijl hij mijn linker knieschijf weer schoof waar ie hoorde te zitten (Sam had me tegen een treinbiels geramd gedurende de galop. Als er nu één paard is dat zo iets normaal nooit zou doen, dan is het Sam. Van Terror verwacht ik zulke geintjes als ik haar beledigd heb maar Sam doet zulke dingen niet) en terwijl kon ik vragen stellen. Gerichte vragen. Toegegeven, met af en toe een pauze om mijn kaken op elkaar te klemmen. Knieschijven die mis geramd worden doen pijn, en ze terug geduwd krijgen doet dat ook. Wat ik kon doen om te voorkomen dat ik bepaalde dingen deed in mijn houding waardoor Sam mij niet meer begreep. Mijn fysio glimlachte. Want hij weet dat, zodra ik dergelijke vragen stel, ik mijn vechtlust terug gevonden heb. Hij legde me uit waarom ik compenseerde en zei toen “misschien moeten we eens proberen om niet de symptomen te bestrijden maar juist om terug opbouwend te gaan trainen. Kijken of dat ons verder brengt.
Dus we gaan weer gericht trainen. Niet enkel kracht maar ook coördinatie, bewustzijn van mijn lichaam en mijn buikspieren terug leren “los koppelen” van mijn heup spieren. (Dit laatste is niet zo simpel gezien die twee met elkaar verbonden zitten.).
Terwijl ik de oefening deed, merkte ik dat het niet zozeer de kracht is die ik mis, maar dat het echt de coördinatie is ,waar werk aan is. En vandaag besefte ik wederom dat, wanneer je lijf niet meewerkt en je hoofd één grote puinhoop is, het heel erg belangrijk is om iemand te hebben zoals mijn fysio. Iemand die “buiten de situatie” staat, maar die je kan vertrouwen, die je kent en die je kan begeleiden. Iemand die kan volgen waar je naar toe wil en die samen met jouw de geplaveide wegen af durft stappen en zegt “we gaan dit proberen.” Want alleen lukt het niet. Alleen ga je stuk. Alleen ga ik stuk. Zonder mijn fysio zou ik al lang geen paard meer rijden. Om nog maar te zwijgen over alle andere facetten van het leven waarmee hij me al geholpen heeft.
deze voor jou ! 
Blij dat je er iets uit hebt kunnen halen. 
Het laatste stukje van de blog over hem heb ik hem geappt. Hij mag gerust weten hoeveel hij voor me doet. 
het klinkt zo nutteloos en zelfs een beetje cheezy... maar echt.. jouw blogs ontroeren me... door je eerlijkheid, je kwetsbare opstellen... jouw manier van dingen oppakken... waarbij je dan toch iedere keer weer een handvat vind waar je je aan op kunt trekken om verder te vechten om je doel te behalen...
