Bokt.nl

Schilderij en foto door janouk.

Raimaer

Lielle schreef:

Raimaer 12 maart 1998 – 11 november 2021
Pas hebben we afscheid genomen van een heel bijzonder paard. Raimaer, hier ook bekend als ‘Het Oor’, maakt geen deel meer uit van ons fysieke leven, maar uit onze herinneringen zal ze nooit verdwijnen.
Centraal daarin staat die enorme eigen wil. Toen ze besloot dat we de dikke bullfin sprongen ipv het alternatief, en – samen met mijn moeder 86 jaar oud - foutloos door de oefencross in Schaijk, Raimaer wist wat ze wilde, en dat deed ze ook. Die eigen wil had ze al als veulen, toen ze – drie dagen oud - op eigen houtje het erf ging verkennen, zonder zorgen over mamma Issedy. Gelukkig maar, want ze heeft een vuistdik medisch dossier en zonder die koppigheid hadden we haar al veel langer moeten missen.
Ook haar laatste dagen waren op haar voorwaarden. Maandag voor de geplande controle bij de kliniek omdat haar oog weer opspeelde: ‘Nee, ik ga de trailer niet meer in, ik blijf lekker thuis.’ De laatste dag liet ze duidelijk zien dat ze het mooi geweest vond, dus we hebben haar rustig laten gaan.

Het is goed zo maar wat zullen we haar missen.

Wimpel, helemaal rechts, Starwin links van hem

agee schreef:

Wimpel werd op 3 mei 1983 bij ons geboren en heeft op 38,5 jarige leeftijd zijn laatste adem uitgeblazen.
Jarenlang was Wimpel een vaste waarde in ons showteam. Heel Europa heeft hij doorgereisd.
Hij was bijzonder. Geen brave sukkel, maar eigenwijs. Een boef. Sprong vaak uit de wei, maar liep nooit weg.
Kon wel eens bokken. Oppassen, anders lag je eraf. Niet gemeen, maar gewoon baldadig.
Hij was een showbink. Als het publiek lawaai maakte, dan groeide hij. Man wat kon die dan lopen! Prachtig. Daar genoot hij van.
Na zijn pensioen mocht hij natuurlijk blijven. Liep lekker met een vriendje in de wei.
Maar nu was het op. Hij verteerde zijn eten slechter, werd mager. Dan komt de tijd om hem te laten gaan.
Hij is rustig ingeslapen, op dezelfde plek als waar hij ruim 38,5 jaar geleden geboren is.
Dag clown, boef, showbink.

Amper 2 weken na het overlijden van Wimpel, hebben wij totaal onverwacht afscheid moeten nemen van onze Starwin. Hij was 28,5 jaar oud en ook bij ons op het erf geboren. Starwin was een echte Haflinger. Een beetje lomp, vaak een beetje lui, maar er zat geen kwaad in. Vele uren heeft hij trouw voor de koets gelopen en verschillende ruiters hebben fijn met hem kunnen rijden.
Vorige week kreeg hij plotseling koliek. Hij ging snel achteruit. De dierenarts heeft nog van alles geprobeerd, maar helaas heeft hij het niet gered.
Dag jongen! Gelukkig heb je nu geen pijn meer.

Wimpel & Starwin, we gaan jullie missen!

Gentle

Citaat:

Een chronische peesblessure aan de aanhechting van de tussenpees met botwoekering aan de binnenzijde vh pijpbeen (denk aan een schieffel maar dan aan de binnenzijde vh bot) is helaas de reden geweest waarom we zo jong afscheid van jouw moesten nemen...

Ongeneesbaar en pijnlijk en dan houdt een paardwaardig leven ineens op...

We hebben gedaan wat we konden, ons verhaal had nog veel langer moeten duren maar ondanks het verdriet ben ik trots dat ik jouw fokker/baasje ben geweest!

Lieve Gentle "Giant" run free and till we meet again!

Mien

Citaat:

Ik had je net een jaar gekend, en ineens zag ik dat er niet vier maar drie van je vrienden over waren. Lieve Mien, ik mis je nog steeds elke dag en hopelijk krijg je heel veel peentjes in de Hemel waar je zo gék op was! Het ga je goed, meisje! De hemel heeft er weer een hinnikend sterretje erbij!

Katinka

Citaat:

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik Katinka heb laten gaan, en ik mis haar nog steeds verschrikkelijk.
Na een heel acuut beeld van scheeflopen en omvallen, mogelijk door een beroerte, was dit het laatste dat ik voor haar kon doen.
Het is goed, ze was oud en op, maar na 22 jaar, bijna mijn halve leven, als mijn maatje is het gewoon een groot verdriet en gemis.

De wei voelt leeg ook al lopen haar dochter en kleindochter er nog. Het tweespan tuig, waarmee we heel Drenthe zijn doorgetrokken met onze huifkar, hangt nutteloos in de schuur. Nooit meer gekke Tinkie die ongeduldig voor de kar staat te stuiteren voor vertrek, en nergens bang voor is... behalve voor kano`s. Hopelijk wordt dit jaar haar achterkleinkind hier geboren, en leeft ze op die manier toch voort hier op de wei, al kan niets haar vervangen. Mis je meid...