Geplaatst Algemeen
Dit paard wil niet laden. Negatief straffen zou kunnen helpen.
Foto: Amanda Fotografie/Bokt Wiki.
Dr. Krisztina Nagy (Kristin) is een expert in paardengedrag. Ze is gepromoveerd in paardengedrag, en is ook een geaccrediteerde Level 2 internationale coach, gespecialiseerd in klassieke dressuur.
In dit artikel geeft Dr. Nagy haar deskundige uitleg over positief straffen en negatief straffen. Dit zijn twee van de vier methoden die beschikbaar zijn om een paard te motiveren. Wanneer ze correct worden toegepast, kunnen ze worden gebruikt om je paard te helpen het gewenste gedrag te tonen, of het ongewenste gedrag te stoppen.
Volgens Dr. Nagy zijn er vier hoofdmotivaties die we kunnen gebruiken om gedrag te verschijnen, of verdwijnen. Dit zijn:
- Negatieve bekrachtiging
- Positieve bekrachtiging
- Positief straffen
- Negatief straffen
Zoals we al eerder hebben gezegd, is het belangrijk om in gedachten te houden dat je je paard altijd traint, of je dat nu bewust doet of niet. De hulpen die je toepast (en niet toepast) in het zadel en op de grond zijn allemaal vormen van bekrachtiging of bestraffing. De sleutel tot goede communicatie is weten wanneer je elke methode moet gebruiken, en met welke intensiteit.
Wat betekent straf in termen van communicatie met paarden?
De term straf veroorzaakt vaak een voorspelbare reactie. De term "straf" geeft een negatief gevoel, zodat de meesten ervan uitgaan dat straf een slechte methode moet zijn om te gebruiken.
Dr. Nagy merkt echter op dat in psychologische termen straf gewoon elke methode is die wordt gebruikt, als we willen dat een gedrag in de loop van de tijd minder vaak voorkomt, in plaats van vaker.
Je kan kiezen uit twee manieren van straffen: positief en negatief straffen.
Negatief straffen
"Negatief straffen betekent dat we stimulans wegnemen. Een makkelijk voorbeeld van negatief straffen is dat wanneer het paard niet doet wat wij willen dat hij doet, we geen beloning te geven. Dus misschien stoppen we niet met de oefening, of geven we het paard geen pauze totdat het juiste gedrag wordt vertoond", zegt Dr. Nagy. Je hebt dit waarschijnlijk gezien wanneer mensen werken met een paard dat niet wil laden, wanneer een begeleider het paard laat longeren, achteruit laat lopen, of in het algemeen werkt wanneer het de trailer ontwijkt.
Nagy zegt dat negatief straffen "ook betekent dat zodra we de geringste reactie van het paard hebben, die een klein beetje het gedrag vertoont waar we op uit zijn, we er niet meer om vragen. Het stoppen van een oefening, of het geven van een pauze op het juiste moment is een enorme mogelijkheid tot beloning voor het paard."
Als we hetzelfde voorbeeld van de laadproblemen hierboven gebruiken, betekent dit dat je het paard zou laten staan en hem een pauze zou geven zodra hij een stap in de richting van de trailer zet of eraan gaat snuffelen en onderzoeken.
Zie je? Niet slecht toch?
Bij een weigering kan een beenhulp of een tik met de zweep als extra stimulans om toch
te springen, worden toegevoegd. Foto: Mabon/Bokt Wiki.
Positief straffen
Positief straffen wordt ook gebruikt om bepaald gedrag te verminderen.
Dr. Nagy zegt dat als het gaat om positief straffen, "het verwijst naar het feit dat als we niet tevreden zijn met het gedrag van het paard, we een stimulans toevoegen. Zoals een zweephulp, meer werk, of een moeilijke oefening zoals achteruitrijden. Het is een vorm van correctie."
Bedenk wel dat het gebruik van een zweep als steuntje in de rug bijvoorbeeld niet hoeft te betekenen dat je wreed bent. In plaats daarvan kan het gebruikt worden als een hulpmiddel om je verzoek te verfijnen. Dus als een paard stopt bij enge sprongen, zou je een beenhulp of een tik met de zweep kunnen toevoegen als hij begint terug te krabbelen bij een hindernis. Na verloop van tijd springt het paard zonder de extra stimulans nodig te hebben. Op deze manier is positieve straf gebruikt om je paard te trainen om een ongewenst gedrag, stoppen bij een hindernis, te verminderen.
Maar onthoud dat dit kan twee kanten op kan gaan. Positief straffen kan ertoe leiden dat je per ongeluk het verlangen van het paard vermindert, om gedrag te vertonen dat je eigenlijk wilt. Laten we zeggen dat je een onervaren ruiter bent, en aan de mond van het paard trekt wanneer hij springt. Hij wordt dan terughoudend om te springen omdat de toegevoegde stimulans onaangename druk in de mond is. Het resultaat is dat je paard na verloop van tijd minder geneigd is om te springen, en meer geneigd is om te weigeren. Op deze manier heb je per ongeluk positieve straf gebruikt om een paard te trainen om ongewenst gedrag op te vertonen.
Dr. Nagy zegt ook dat ze "niet genoeg kan benadrukken dat alles wat we doen een beloning of een straf kan zijn". Het is altijd relatief, en hangt af van het paard en de situatie. Door niets te doen wanneer een gedrag zich voordoet, sturen we nog steeds feedback naar het paard over zijn gedrag en geven we hem aanwijzingen of het acceptabel is of niet.
Neem bijvoorbeeld het scenario van een ruiter, die een bepaald gedrag van een paard negeert. "Het negeren van gedrag kan straf of beloning zijn", zegt Dr Nagy. "Het kan een negatieve straf zijn, zoals het niet erkennen van het goede gedrag van een paard, door het niet geven van waardering. Maar het kan ook als positieve bekrachtiging worden ervaren, in die zin dat er geen negatief gevolg aan het gedrag zit en er een mooie ontspanningsperiode volgt op het gedrag."
Wanneer is iets een beloning of straf?
Dr. Nagy zegt: "We kunnen altijd zien wat een beloning is, en wat een correctie of een straf, door zorgvuldig na te gaan wat de reactie van het paard is op de gegeven stimulans. Neemt de frequentie van het gedrag toe met de tijd? Zo ja, dan denkt het paard, dat zijn gedrag versterkt werd, wat we ook hebben gedaan."
"Als het gedrag na verloop van tijd afneemt, dan denkt het paard dat het niet in zijn belang is om dat gedrag weer te tonen. Of, het paard is simpelweg niet gemotiveerd om het weer te doen."
Gebrek aan motivatie om een gewenst gedrag uit te voeren "kan gewoon het gevolg zijn van onze vertraagde timing van de bekrachtigers of beloningen", zegt Dr. Nagy.
"Ongewenst gedrag kan niet alleen toenemen als we onduidelijk zijn met onze hulpmiddelen, maar ook als we het verkeerde gedrag belonen. Of zelfs als we het juiste gedrag niet belonen, of zelfs bestraffen. In de meeste gevallen maken we deze fouten door een slechte timing. Als we bijvoorbeeld onze been-, zweep-, of handhulpen te vroeg of te laat loslaten, kan het paard een totaal tegenovergestelde boodschap krijgen dan wat we bedoelden."
Dat is waarom professionele ruiters zo goed zijn. Zij zijn experts in het precies weten wanneer druk uit te oefenen, en wanneer weer los te laten voor een optimaal resultaat, terwijl als een minder ervaren ruiter dezelfde druk zou uitoefenen zonder deze goed getimed los te laten, je zou kunnen eindigen met een verward, gefrustreerd, of "stout" paard.
Best moeilijk he? Zoals altijd, hangt het motiveren van een paard om je het "juiste" antwoord te geven, af van het stellen van de juiste vragen en vervolgens het juiste antwoord op de juiste manier te belonen. Dit is een vaardigheid die in de loop van de tijd wordt aangeleerd, en het berust op rijkunst en ervaring.
Gerelateerd artikel:
[VN] Positieve en negatieve motivatie: deel 1
