Geplaatst Bokt Community
Voor deze blog ben ik te rade gegaan bij een aantal hele lieve bokkers.
Drie onderwerpen werden gegeven, over het 3e ben ik niet zeker of dat wel wat is, dus ik pak de andere twee er even uit.
De eerste vraag die er kwam was de vraag hoe het weer invloed heeft op mijn gestel en in in het verlengde daarvan; op mijn training.
Momenteel is het in België nat en kil. Door de jaren heen heb ik toch wel wat breuken op gelopen en met dergelijke weersomstandigheden kan ik weer exact zeggen welke
. Ook mijn prothese (of meer: het bot er rondom) reageert erg onaangenaam op dit type weer. Iedereen die mij één herfst kent weet dat ik met een muts rond loop zodra het onder de 16 graden gaat. Daar wordt wel eens om gelachen als mensen de reden niet weten. Sommige dagen haal ik dan mijn schouders op, andere dagen kan ik wel eens venijnig uit de hoek komen. Zeker als het mensen zijn die afweten van mijn prothese. Dan durf ik wel eens uit te halen met “ben benieuwd of je nog lacht als ze 1/3e van jouw schedel vervangen door een prothese.”Fair? Nee, maar op het eind van de dag ben ik ook maar een mens. Natuurlijk reageren ook mijn gewrichten enorm op dit weer, gisteren nog schoot er zo’n pijn door mijn rechterheup gewoon omdat ik op stond, dat ik door mijn benen zakte. (Iets wat niet hielp voor de heup in kwestie die blokkeerde overigens.
). Ik merk door de winter heen dat de ontstekingen terug beginnen, momenteel bv in mijn rechter-enkel. Nee, het belgische natte koude weer is geen zegen voor mijn lijf.Wél ben ik gezegend met fantastische paarden. In de training doen we het wat rustiger in de winter, alles hangt af van mijn lijf. Soms staan ze een paar weken stil (zoals afgelopen weken). Dan worden ze weer een paar dagen rustig gereden. En mijn dieren pikken gewoon standaard op “waar we gestopt zijn” qua temperament en instelling.
Sam wil me er wel eens op wijzen dat mijn heup(en) vast zit(ten). Zoals vandaag bv. Hij loopt dan wel maar houdt zich in. Zodra hij dat doet weet ik wat zijn boodschap is, ik heb de neiging niet te luisteren naar mijn lijf, maar ik luister altijd naar mijn paarden. Dus dan krijgt hij een aai, zeg ik “Ik weet het Sammeke, maar rustig aan doet alleen maar goed.” en dan doen we samen een rustige training. Mijn dieren letten goed op mij, zelfs Joy al. (die heeft natuurlijk nooit anders gekend en gezien. Één van de redenen waarom ik zelf fokken voor mij zo veel voordelen vind hebben.)Ik ben ook veel meer zoekende naar hoe kleding mij kan helpen. Ik had altijd full seats (suede) en sinds kort een rijlegging met enkel suede aan de knieën en een stukje aan de bovenbenen. Dit maakt dat mijn billen dus geen “weerstand” ondervinden. Door mijn heupen en vergroeiing in mijn rug kan ik mijn bekken slecht (niet) kantelen en ik ben er recent achter gekomen dat ik met deze leggings daar veel minder last van ondervind (en mijn paarden ook). Ik was letterlijk een stuk tegen mijn eigen kleding aan het vechten om mee te bewegen met mijn full seat rijbroeken. Dus door een pijnlijk, stijf lijf, doen we een heel stuk kalmer aan, gaan we weer naar de basis en duurt een gemiddelde training bij mij 25min om en nabij (incl stappen). Tóch mankeren mijn paarden eigenlijk nooit conditie in de lente..
De tweede vraag die kwam was Hoe het je zorgen maken over je (huis)dier je niet alleen mentaal beïnvloedt maar ook fysiek?
Een aantal bokkers weten het, maar mijn veulen is anderhalve week geleden halsoverkop op gehaald uit de opfok, hij is een paar dagen weer thuis geweest en staat inmiddels op zijn nieuwe plekje waar hij het nu al veel beter doet. Naast de zorgen rond Joy én Rêve (want Joy is een engel die het met de 2e scheiding beduidend beter deed dan zijn moeder waarvoor ik een paar dagen alles uit de kast heb moeten halen om haar weer te doen eten.) heb ik ook wat familiale stress. Toen we vorige week Joy naar zijn nieuwe plek brachten kwam ik vermoeid thuis (wat niet abnormaal is). Wat wel abnormaal was, was hoe ik me de dag er na voelde. Ik heb één grote epilepsie aanval gehad waarbij mijn hart er even mee gestopt is. Toen ik de dag er na op stroke wakker werd voelde mijn lijf zo. Tot op heden heeft nog geen enkele val, training of letsel mijn spieren en lijf al zo doen voelen als die aanval. En die dag voelde het net als toen. Extreme spierpijn die “doorheen je huid” lijkt te stralen. Misselijk, hoofdpijn en het gevoel dat mijn lijf gewoon zo iets had van “that’s it, I’m done”.
Doodeng. Ik heb mijn fysio zelfs gestuurd of dat van de koude kon zijn maar kreeg terug “in jouw geval eerder een boodschap van je lichaam betreffende de stress”.
Met behulp van de fysio is een deel er van weg getrokken maar mijn lijf voelt nog steeds dodelijk vermoeid. Op aanraden van mijn fysio doe ik hele rustige ritten op Sam (niet op Rêve, die is gewoon “nog niet Sam” kwa zorgend zijn, hoe raar dat ook mag klinken.)
Om doorbloeding in al mijn spieren te krijgen zonder mijn gewrichten te veel te belasten (want bv veel wandelen kan niet met mijn enkels) maar ook omdat het de enige activiteit is die mijn spieren enigszins ontspannen en mijn hoofd wat rust geeft.
Stress maakt mijn lijf gewoon stuk en ziek. En dat hoeft geen “extreme” stress te zijn. De paarden helpen me te remmen zonder stil te gaan staan. Ze helpen me tot rust komen op mijn tempo. Het kan Sam niet schelen dat mijn lijf moe is en ik daardoor rustiger aan moet doen. Hij volgt gewoon mijn tempo en sterker nog, hij laat het me weten wanneer hij voelt dat ik mezelf forceer...
je bent een topwijffie 
en een topbaasje voor je toppaarden... 
De breuken ben ik tot op heden altijd "goed van af" gekomen. Fysio kent me soms beter dan handig is. 
)
Die stapte opzij en mijn man zei "hij kijkt normaal wel uit" en hij heel droog "voor haar ja, maar niet voor de rest van de wereld geloof ik." 
Ik heb inmiddels al wel wat "lotgenoten" gesproken. Voor ik dit mee maakte zei ik ook altijd dat als ik verlamd zou raken dat het dan niet meer hoefde. 
Hij heeft een zware rug operatie gehad en kon ook niet meer lopen voor die operatie (hij heeft een aantal prothese wervels en een kooi rond de ruggenwervel).
zorg goed voor jezelf. 
) 