[Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Moderators: Muiz, NadjaNadja, xingridx, Firelight, Essie73

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Ayasha
Blogger

Berichten: 53148
Geregistreerd: 24-02-04

[Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-11-21 00:22 Tip de Nieuwsredactie

*Bokt.nl
Community

Afbeelding


Soms is het moeilijk om te bedenken waarover ik ga schrijven. Niet omdat er weinig is om over te schrijven maar omdat het moeilijk is om in te schatten wat nu precies boeiend is voor een (toch hoofdzakelijk) paarden-publiek.

Het is niet altijd makkelijk om de moeilijkheden tussen de paarden geheel los te maken van de algemene moeilijkheden. Één van de vele dingen waar ik tegen aan loop is mijn eigen trots. De drang om vooral niet te laten zien dat ik beperkingen heb. Die trots maakt dat ik mijn leven veel vermoeiender en moeilijker maak dan in wezen nodig is. Over het algemeen worden veel mensen met beperkingen daar zo goed in. Dat zelfs de mensen die dicht bij hen staan vaak niet altijd door hebben hoe ernstig het eigenlijk is.

Een klein half jaar na mijn infarct was ik bezig met Sam. Mijn moeder was er bij, zoals ik al verteld heb werd er redelijk snel unaniem besloten dat ik niet alleen bezig mocht/kon zijn met Sam omdat hij simpelweg te onbetrouwbaar was op dat punt. Ik vroeg mijn moeder om me iets aan te geven en ze legde het in mijn linkerhand waar het net zo snel weer uit viel. Toen ik het hoorde vallen keek ik pas op en vroeg mijn moeder “wat doe jij nu?” waarop ik heel droog antwoordde: “als je me links wat aan geeft is het handig als je het even zegt, ik voel niks weet je nog...”

Daarop keek mijn moeder me even aan alsof ze water zag branden en brak er een heus vragenvuur los… Want ondanks dat ik niets voel valt het mensen zelden op dat dat zo is. Iemand die er op let zal zien dat ik een sterke voorkeur heb om mijn rechterhand te gebruiken. Ook als dat helemaal niet logisch is. Het verbaast mensen ook heel vaak hoe veel dingen ik met één hand kan die de meeste mensen met twee handen doen. Mijn hersenen hebben de neiging om mijn linkerkant te “negeren” dus tenzij het echt niet anders kan zal ik niet snel die linkerhand gebruiken tenzij ik er heel bewust bij stil sta. Tot op dat moment dat ik geen enkele grijpreflex vertoonde en zelfs niet door leek te hebben dat ze het me aan gegeven had, had mijn moeder er nooit ‘echt’ bij stil gestaan dat als ik zeg dat ik niets voel, dat ik dan ook echt niets voel. :+ Dat is blijkbaar een heel abstract idee. Dusdanig abstract dat ze het kennelijk eigenlijk echt niet door had.

Toen ik een paar jaar later een nieuwe trainster kreeg legde ik haar kort uit wat mijn issues waren want ook met rijden moet ik met e.e.a rekening houden. Ik beloon consequent met mijn rechterhand. Een hemiplegie gaat vaak gepaard met een zekere spasticiteit dus “vast houden” is over het algemeen makkelijker dan coördineren. "Vast houden" mag je dan ook erg letterlijk nemen. Wanneer ik iets los wil laten moet ik heel bewust mijn vingers open dwingen. En op de mindere dagen lukt het me simpelweg niet om mijn hand echt open te krijgen. (Dat zijn dagen dat er veel valt en gemorst wordt :+) Mijn lesgeefster vroeg me na een half jaar “waarom beloon je nu met rechts, dan gooi je je buitenteugel toch los!” Toen ik daarop zei “omdat ik me niet altijd realiseer dat ik ook nog een linkerhand heb.” was het even stil bij mijn lesgever en kwam er “Ga eens even stappen jij...” en daarop volgde wederom een heel vragenvuur over hoe dat nou precies zit. Ook dát is blijkbaar een heel abstract idee. Dat niet echt bewust zijn van één zijde van je lichaam.

Nog zo eentje heeft een stuk minder te maken met paardrijden maar was wel erg typerend: Tijdens een onderzoek werd er vast gesteld hoe vast mijn enkel precies zit. (het antwoord is: compleet vast. :+) en dan heb ik het niet over “vast zitten” zoals stijve spieren maar over letterlijk vergroeid zijn. Het gewricht dat het mogelijk maakt om je voet op en neer te bewegen is weg bij mij en een onvermijdelijk gevolg is dat uiteindelijk het dusdanig vergroeit dat mijn hiel en “sprongbeen” met elkaar vergroeid zijn. Mijn voet is echter niet helemaal “correct” vergroeid. Wanneer men een enkel met pinnen vast zet (wat men had kunnen doen als ze er vroeger bij geweest waren.) dan doen ze dat in een zo ideaal mogelijke positie. Wanneer een enkel vast groeit zoals de mijne dat gedaan heeft dan is dat geen optie. Mijn voet is vergroeid in een positie waarbij ik eigenlijk constant enigszins "op mijn tenen" loop.
Afbeelding

Dus toen de dokter in kwestie zei “daar zit echt nul beweging meer in.” flapte mijn moeder er zonder dat ze er bij nadacht uit “hoe schakel jij in vredesnaam?”
Mijn dokter keek eerst naar haar en toen weer naar mij en vroeg “rijd jij met een schakelbak?” “uhm ja.” waarop de dokter heel droog “dan heb ik dezelfde vraag als jouw moeder.” Tja, als je enkel niet plooit dan moet je dus gewoon je hele been op heffen. :+ Omdat ik in mijn been nog minder coördinatie heb als in mijn hand/arm luister ik dus ook naar de motor om te horen hoe snel ik mijn koppeling los mag laten. Toen ik dat uit legde snapte mijn moeder ook ineens waarom mijn muziek in de auto altijd zo zacht staat. _O-

Mijn huidige lesgever was daarin een enorme verademing. Chris leek gewoon vanaf het eerste moment te zien waar ik compenseerde en paste zich daar ogenschijnlijk moeiteloos in aan. En hier en daar helpt hij me met accepteren dat sommige dingen nu eenmaal niet meer perfect zullen gaan. Sam is een erg moeilijk paard in zijn aanleuning. Het zal voor mij altijd een stuk moeilijker zijn om hem mooi rustig in die aanleuning te krijgen om de simpele reden dat ik me niet bewust genoeg ben van mijn linkerkant (ook niet als ik me concentreer, mijn hersenen registreren het gewoon niet.) om hem die 100% stabiele hand te bieden. Als hij onstabiel wordt in zijn aanleuning uit nervositeit dan kan ik hem links simpelweg niet consequent genoeg begrenzen. Ondanks dat zijn we via een lange omweg wel op het punt gekomen waarin ik hem een heel stuk stabieler gekregen heb door te voelen in zijn rug en achterhand. 100% foolproof is het niet, máár hoe hard je ook je best doet, soms zijn er gewoon dingen waarbij je je neer moet leggen.

En hoe goed mensen met beperkingen het ook kunnen verbergen. Dat zijn er veelal behoorlijk wat. Niemand voelt zich graag machteloos. Niemand schiet graag te kort. Met beperkingen is dat een dagelijkse strijd met ons zelf én met onze omgeving omdat we niet alleen voor ons zelf ons beter willen voor doen dan we zijn maar ook voor onze omgeving. Hoe goed en lief je achterban ook is, mensen worden slecht nieuws snel beu. Dat is een harde maar begrijpelijke realiteit. En dat maakt dat we ons het leven vaak een stuk gecompliceerder maken door ons zelf voorbij te lopen en zelfstandig te willen blijven ondanks dat we dat fysiek eigenlijk niet meer kunnen. Compenseren is vermoeiend. In elk facet van het leven moeten compenseren is nagenoeg ondoenbaar maar we doen het tegen beter in toch.
Laatst bijgewerkt door Marjo op 18-11-21 19:45, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Lay-out aangepast naar Bokt-format


Rex_RolfoJarig

Berichten: 4841
Geregistreerd: 27-07-13

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 13:19

Mooi stuk Ayasha, leuk geschreven en interessant om te lezen.

MyWishMax
Berichten: 16879
Geregistreerd: 14-11-05
Woonplaats: Zuid Holland

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 13:23

Goed stuk weer :j en natuurlijk herkenbaar.

B + 19 PR 217 / L1 + 24 PR 218 / L2 + 19 PR 212

Varekaj

Berichten: 19981
Geregistreerd: 07-11-10
Woonplaats: Oost-Vlaanderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 13:31

Leuk geschreven, en ook wel herkenbaar. Ik heb geen beperking, maar heb de gewoonte om mijn linkervoet naast het pedaal te laten rusten als ik niet moet schakelen (bijvoorbeeld lange stukken steenweg of baan aan dezelfde snelheid). Dan til ik ook mijn been op ipv mijn enkel te plooien. En om pijnlijke knieën te vermijden bij lange ritten plooi ik ook mijn knie als de pedaal opkomt ipv mijn enkel.

Rechts mis ik een stuk van de psoas major na een ongeval in 2008. Dat heeft invloed op mijn onderrug, bekken maar ook rechter bovenbeen, omdat daar een zenuw compleet stuk was. Niemand ziet dat, met de jaren heb ik er weinig last omdat ik er prima mee uit de voeten kan. Maar het zit er wel en tjah, soms hindert het wel.

Je moet je beperkingen alleen niet zien als een beperking. Daarmee leg je jezelf net een (mentale) grens op, je zegt eigenlijk "ik kan dit niet". Je kan het wel! Misschien niet zoals het volgens het boekje gaat, maar je kan het. Dus die schaamte? Dat wegstoppen? Da's nergens voor nodig. Jij bent zo, je kan er prima mee functioneren en het maakt je niet anders dan anderen.

I am not especially talented. I'm just passionately curious
Instagram: @karinvh
Vinted: https://www.vinted.fr/member/25432564-karinvh84 vanaf 2 stuks -40% bundelkorting!

Frieke84
Berichten: 68
Geregistreerd: 30-07-05

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 13:49

Een vraag uit nieuwsgierigheid: rijdt er soms wel eens iemand anders op Sam?
Ik ben benieuwd of hij het dan ook nog doet? Want jullie zijn vast zo hard op elkaar ingespeeld dat iemand die links en rechts wel gelijke hulpen kan geven voor hem waarschijnlijk heel verwarrend zou zijn.

There's only one way of life and that's your own.

Ayasha
Blogger

Berichten: 53148
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-11-21 14:04

Frieke84 schreef:
Een vraag uit nieuwsgierigheid: rijdt er soms wel eens iemand anders op Sam?
Ik ben benieuwd of hij het dan ook nog doet? Want jullie zijn vast zo hard op elkaar ingespeeld dat iemand die links en rechts wel gelijke hulpen kan geven voor hem waarschijnlijk heel verwarrend zou zijn.

Toen ik hem heel kort had heeft er iemand anders op gereden. Alleen had deze persoon ook beperkingen dus die reed niet veel anders dan ik. (het is die persoon die mij de basis gegeven heeft waar ik mee verder kon werken om te vinden wat voor mij werkt.)
Buiten hem heb ik nog geen gegadigden gevonden om eens een rondje te doen op Sam. := Mijn man heeft hem ooit wel eens proberen te longeren maar dat resulteerde in een Sam die compleet in paniek was, zich los trok en letterlijk tegen mij aan kwam leunen en een man die totaal in de war stond te kijken. :+ Daaruit leerden we dat Sam op hele, hele kleine signalen reageert zelfs vanaf de grond en dat mijn man er naar Sam zijn zin te lang over deed om zijn hulpen klein genoeg te krijgen. := Sam is natuurlijk maar 1.48 en fijn gebouwd dus kwa gewicht is het ook simpelweg een stuk moeilijker om iemand er op te laten. Zou hij 1.65 zijn zou het "potentiële publiek" al een stuk groter zijn. :)

Mijn man heeft wel ooit op Rêve gereden toen zij kort onder het zadel was, Rêve is door mij zadelmak gemaakt dus ook op "mijn hulpen" gereden (en kent niets anders). Maar ook dat was van korte duur. := Na één volte draven heeft mijn man haar doen halthouden en is af gestapt met de woorden "of ik stap af, of ze helpt me. hoe rijd jij dat beest in godsnaam?" :=
eh, heel voorzichtig, met heel veel respect en met hele kleine hulpen. _O- Ik rijd wel andermans paarden en ik ondervind eigenlijk nooit moeite met anderen hun paarden. Heb 3 jaar geleden zelfs nog een paard geleend voor de prijsuitreiking, dus dat was echt; opstappen en m binnen rijden en daar kwam geen enkele miscommunicatie aan te pas. Toen ie voor mij te zwaar was op de hand heel even "nah-ah, ik wil niet zoveel druk" en ik kreeg gewoon de feedback van "oké, dan doen we dat niet" en we konden verder, heeft geen 3 passen geduurd. :D een paard dat volgens de eigenaresse "erg op de hand leunde" en dat "niet af leerde". Je moest het haar gewoon even vragen. Mijn conclusie is dat paarden zich sneller aanpassen aan mijn manier van rijden en lichtheid dan andere ruiters. :=



Varekaj schreef:
Leuk geschreven, en ook wel herkenbaar. Ik heb geen beperking, maar heb de gewoonte om mijn linkervoet naast het pedaal te laten rusten als ik niet moet schakelen (bijvoorbeeld lange stukken steenweg of baan aan dezelfde snelheid). Dan til ik ook mijn been op ipv mijn enkel te plooien. En om pijnlijke knieën te vermijden bij lange ritten plooi ik ook mijn knie als de pedaal opkomt ipv mijn enkel.

Rechts mis ik een stuk van de psoas major na een ongeval in 2008. Dat heeft invloed op mijn onderrug, bekken maar ook rechter bovenbeen, omdat daar een zenuw compleet stuk was. Niemand ziet dat, met de jaren heb ik er weinig last omdat ik er prima mee uit de voeten kan. Maar het zit er wel en tjah, soms hindert het wel.

Je moet je beperkingen alleen niet zien als een beperking. Daarmee leg je jezelf net een (mentale) grens op, je zegt eigenlijk "ik kan dit niet".
Je kan het wel! Misschien niet zoals het volgens het boekje gaat, maar je kan het. Dus die schaamte? Dat wegstoppen? Da's nergens voor nodig. Jij bent zo, je kan er prima mee functioneren en het maakt je niet anders dan anderen.

Hier ga ik even op reageren: Ik wens niet mee te doen aan de hedendaagse watten-maatschappij. Ik noem een kat een kat. Wat ik heb zijn beperkingen. Klaar. Ik heb niet het idé dat ik mezelf heel erg beperkt met die mentaliteit gezien ik al bij al best weinig heb moeten "opgeven" in verhouding tot wat ik heb. Maar er zíjn nu eenmaal dingen die ik niet meer kan en daar ben ik realistisch in. Als ik mezelf heel wil houden en eerlijk wil zijn naar mijn dieren dan móet dat ook. Door realistisch te zijn over mijn beperkingen kan ik juist "omdenken" en een manier zoeken die voor mij werk ipv wanhopig een methode te blijven proberen die simpelweg niet meer bij me past. Of je jezelf wel of geen mentale grenzen op legt ligt niet aan je woordkeuze maar aan je instelling en ook een stuk aan de hoeveelheid "angst" die je hebt. Want een lijf waarop je niet kan vertrouwen geeft onvermijdelijk angst en hoeveel angst je ervaart en hoe je daarmee om kan is alles bepalend. Niet je woordkeuze. :)

Rex_Rolfo schreef:
Mooi stuk Ayasha, leuk geschreven en interessant om te lezen.

thx :+:


MyWishMax schreef:
Goed stuk weer :j en natuurlijk herkenbaar.

De discussie in het topic inspireerde me om hier een stukje over te schrijven eigenlijk dus jullie zijn allemaal bedankt voor de inspiratie! :D
Laatst bijgewerkt door Ayasha op 18-11-21 14:07, in het totaal 1 keer bewerkt

karuna
Drukke kabouter

Berichten: 31977
Geregistreerd: 14-05-03
Woonplaats: Ergens waar het rustig is

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 14:06

Heel duidelijk neergezet +:)+ en ook voor mij erg herkenbaar weer

Geen auto, 100000 euro of een mooie reis maar wél dit prachtige onderschrift
Karuna is een sociaal wat onthande computergebruiker met myopie
En dan ben je opeens weg. Mutsje het is goed zo Dag oude man

MyWishMax
Berichten: 16879
Geregistreerd: 14-11-05
Woonplaats: Zuid Holland

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 14:15

Precies die angst heb ik enorm mee gezeten. Omdat ik vond dat ik niet in beperkingen moest denken en dat iets niet kunnen niet waar was. Zo erg dat ik eigenlijk niet meer durfde te rijden, want wat als en normale mensen kunnen dit ook gewoon, dus ik ook. Dat werkte dus niet en daardoor werd ik enorm angstig want ik kon mijn lichaam niet vertrouwen. Door toe te geven dat ik sommige dingen niet op een normale manier kan of gewoon helemaal niet kan en me daar aan aan te passen rijd ik gewoon weer rond, zonder angst.

Over andere mensen, ik ben niet de enige die op paard rijdt en die ander heeft niet mijn beperkingen en haar moeilijke kant is precies de andere kant. Paard past zich zonder moeite aan. Bij mij loopt ze op hele lichte hulpen, ook qua been want ik kan daar minder mee. Soms moet ik wel weer eens aangeven dat er meer reactie mag, maar ze is voor mij licht te rijden en vlug aan het been. Bij de ander is ze veel trager en minder sensibel. De enige keer dat ik dat echt merk is als ik meteen daarna opstap, maar dat duurt nog geen rondje. Bij vorige paard was dat nog extremer. Bij mij kon hij zo vlug zijn dat je bijna meer moest remmen als gas geven, bij ander was het gas soms zelfs stuk. Ging hij niet eens in galop. En niet omdat zij klemt of remt oid, maar toch verschil. Wat ayasha ook zegt, zij heeft van zichzelf grotere hulpen.

B + 19 PR 217 / L1 + 24 PR 218 / L2 + 19 PR 212

tamary

Berichten: 25435
Geregistreerd: 19-06-02
Woonplaats: Drenthe

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 14:39

Fybromialgie en daar maakt het juist meer richting ambidexter werken omdat er anders niks qua klussen, etc. af komt. 1 beweging lang volhouden (zagen, schroeven, enz.) gaat gewoonweg niet. Wisselen (en meteen bij 1e signaal van vermoeidheid/verzuring) en er komt veel meer uit mijn handen.

Hoe zit dat trouwens qua spieropbouw bij jouw? Want dan lijkt mij ook dat je daar een stuk verschil hebt qua hoeveel kracht je hebt tussen links en rechts?

[o]
Bayo - 01-01-1996 - 15-04-2017 ;(
“Technological progress has merely provided us with more efficient means for going backwards.” – Aldous Huxley –

Varekaj

Berichten: 19981
Geregistreerd: 07-11-10
Woonplaats: Oost-Vlaanderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 14:39

Ayasha, ik bedoel iig wel wat jij geeft als reactie op mijn post, maar jij kan het beter uitdrukken.
Het gaat erom dat realistisch zijn nodig is (veiligheid boven alles natuurlijk) maar dat een beperking niet noodzakelijk gelijk staat aan dingen niet kunnen. Er zijn altijd grenzen, die hebben we allemaal en die zijn er voor iedereen. Maar het is niet omdat het op manier A niet (veilig/vertrouwd) kan, dat men daarom moet opgeven. Want manier B of C kan wel hetzelfde resultaat geven, en wél veilig/vertrouwd zijn.
En dan durf ik gerust zeggen dat een beperking net geen beperking hoeft te zijn. Ik denk dat jij bijvoorbeeld véél beter bent in de kleinste signalen aanvoelen en oppikken, en daar zéér fijn op kan reageren en inspelen. Omdat dat voor jou noodzaak is enerzijds, maar tegelijkertijd heb je daarmee (dankzij?) je beperking wél een zeer goed afgestemd gevoel kunnen ontwikkelen wat zeer waardevol kan zijn.

Ik zie liever iemand die misschien niet volgens het ideale plaatje rijdt maar wel zeer fijngevoelig en alsnog correct rijdt, met open geest en acceptatie van limieten en mogelijkheden. Daarin zit veel vaker de motivatie om tijd te nemen, om diverse wegen en opties te bekijken en vooral geduld.

Door een beperking te erkennen kan je vaak net heel wat andere kwaliteiten ontwikkelen die heel positief kunnen uitdraaien. Zoals relativeren en realistisch zijn :D

I am not especially talented. I'm just passionately curious
Instagram: @karinvh
Vinted: https://www.vinted.fr/member/25432564-karinvh84 vanaf 2 stuks -40% bundelkorting!

petraaken

Berichten: 43235
Geregistreerd: 17-07-03
Woonplaats: Zedelgem (België) provincie West-Vlaanderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 18:06

Is Sam maar 1,48m? :oo Tjee, ik dacht echt dat hij gewoon paard was wat stokmaat betreft. :)

pien_2010

Berichten: 29654
Geregistreerd: 08-12-10
Woonplaats: Limousin

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 18:26

Duidelijk stuk en ik weet dat jij stoere vrouw dit niet wil horen, maar ik vind het ook altijd verdrietig om te lezen datje lijf je voor zoveel vraagstukken zet.
Ik geef je een knuffel lief stoer mens .

Malenka

Berichten: 5874
Geregistreerd: 04-10-06

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 19:05

Bedankt voor het zo open schrijven. Ondanks dat ik heel wat anders heb vind ik het op een aantal punten toch wel erg herkenbaar. Mensen zien het niet en dus is het er niet totdat je het expliciet benoemd. En dan nog is het lastig te begrijpen.

jeetje77

Berichten: 2675
Geregistreerd: 28-11-14
Woonplaats: In de buurt van water, zout en zoet

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 19:29

Idd herkenbaar. En ik reageer meestal niet, maar vind je heel open en verhelderend schrijven. Bedankt voor het geven van een inkijk in jouw leven zo.

Maflinger_S
Berichten: 11032
Geregistreerd: 01-07-08

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 19:48

Je blog doet me denken aan het onderschrift dat volgens mij iemand hier op Bokt heeft: "als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat" of iets in die richting.
Oftewel, je leert werken met dat wat er is en dat betekent soms verrassend genoeg dat je interessante methoden/omwegen vindt om iets te laten werken, zowel in het paardrijden als in het dagelijks leven. Mooi is dat, dat het leven oplossingen vindt waar je onder "normale" omstandigheden, dat wil zeggen, zonder noodzaak, niet op komt maar die er toch blijken te zijn.

In jouw geval is je lijf en de manier waarop het (niet) werkt een voordeel in het paardrijden: je bent zo gevoelig bij het rijden dat je inderdaad kleine hulpen nodig hebt. Dat zal voor veel paarden een verademing zijn.

Niet alles is maakbaar
Iemand onderuit halen is niet zo moeilijk, iemand overeind houden daarentegen ...
If you mess with the planet, the planet will mess with you ...
Black and white are just opposite ends of fifty shades of grey
"Keep Buggering On", W. Churchill en Appleman, Leiden, 3 december 2019
"Under a cherry tree there are no strangers", Dalai Lama, Ahoy Rotterdam, 16 september 2018

Tango1979

Berichten: 1626
Geregistreerd: 21-08-09
Woonplaats: Noord Brabant

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 19:56

Mooi stuk weer! Ik lees je stukken graag, je schrijft echt fijn. Heel eerlijk en straight to the point.

Ik kan niet echt begrijpen hoe je beperking is voor je, maar vind het zo knap dat je niet super gefrustreerd door het leven gaat ( zou ik hebben ben ik bang).

Gameboy (Lord Leatherdale x Negro) B+12(PR 201), L1+9 (PR 198.5)
Cassandra B+10(PR 199), L1+11 (PR 200), L2 + 9(PR 189)

Sintara

Berichten: 4681
Geregistreerd: 07-03-18
Woonplaats: Het midden

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 20:28

Interessant stuk inderdaad. Ook het deel vastzetten is makkelijker dan coördineren is voor mij heel herkenbaar, met zenuwschade. Voor mijn operatie aan mijn arm ging mijn hand standaard op slot. Na de operatie was dat erg moeilijk want ik gebruikte dat altijd, met fietsen, tassen dragen etc en nu valt mijn hand zomaar weer open als ik er niet aan denk :+ mijn onderbeen daarentegen kan soms gewoon niks/veel minder doen ipv doen wat ik 'aanstuur'.

Wat ik me wel afvraag (maar je hoeft er natuurlijk geen antwoord op te geven als je dat niet wilt) waar komt het vergroeien van je enkel door? Is dat door een andere medische aandoening dan het infarct dat je hebt gehad?

TheWelsh

Berichten: 1435
Geregistreerd: 19-10-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 21:27

En BAM... weer raak!
Zo herkenbaar weer.

Ik miste je stukken al :o dus ben blij dat je weer wat geplaatst hebt.

Zoals ik eerder naar je schreef is er bij mij iets fout gegaan tijdens een operatie 13 jaar geleden.
Daar heb ik o.a veel zenuwpijn aan over gehouden.
En iedereen die mij kent weet wel dat ik iets mankeer. Niet allemaal precies wat, maar dat hoeft ook niet... Ik ben niet mijn beperking.

Maar 2 jaar geleden bracht mijn vader mij naar een behandeling (die krijg ik elke 10 weken) omdat mijn man niet kon en hij wilde even kijken wat ze dan precies deden.
Hij zou echt maar even kunnen want hij had een afspraak.
Lang verhaal kort....Hij is tot het eind gebleven en zat spierwit in een stoel bij mijn voeteneind.
Hij zei ook; Waarom heb jij nooit verteld dat je zoveel pijn hebt over zo'n groot deel van je bovenlichaam?

En toen zei ik; Wat zou het toe hebben gevoegd?
Je zou je alleen maar meer zorgen maken.

Wat ik eigenlijk wil zeggen en dat zie ik ook bij jou terug. Je verbergt je beperking/pijn niet omdat je niet wil dat iemand het weet. Maar het voegt niets toe. Je zal er zelf mee moeten dealen. En dat gaat met horten en stoten. Het helpt niet als iemand anders er zich zo bewust van is, want het wordt er niet minder door.

Rocamor

Berichten: 7728
Geregistreerd: 21-11-02

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 18-11-21 22:40

Je schrijft dat Chris ziet wat je doet.
Maar ook dat (al) jouw dieren (hebben leren?) reageren op héél kleine hulpen.
En jij reageert ook op héél veel.

Kan het niet zijn dat Chris jou voelt? Niet enkel ziet waar spanning / gevoelloosheid zit, maar vooral dit voelt / zelf waarneemt.

En jou (En je dieren) daarom goed kan bijstaan. Hij hoeft niet te reageren op wat hij ziet en daarmee steeds net een stap te laat, maar door jou te voelen, weet hij waar hij moet doen?

Rockes <3

Ayasha
Blogger

Berichten: 53148
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-11-21 22:51

MyWishMax
Dit inderdaad. Ook tijdens revalidatie wordt vaak goed bedoelt gezegd dat je niet in beperkingen moet denken. Als ik alles opnieuw mocht doen dan zou ik willen dat iemand me van het begin gezegd zou hebben "je beperkingen hoeven je niet tegen te houden maar je moet wellicht wel een andere weg zoeken."
Dat zou me heel veel frustraties bespaart hebben. :)

tamary
Door de spasticiteit is mijn linkerkant eigenlijk chronisch verzuurd/verkrampt dus dat valt mij eigenlijk alleen nog op als ik echt mijn vingers niet meer "open" krijg of als mijn fysio een opmerking maakt er over. :)) Ik kan me inderdaad wel voorstellen dat het met fibromyalgie wel "de" oplossing is. :j

Kwa spieren is er inderdaad een flink verschil, links blijft standaard achter. Het is zelfs zo dat toen we onze trouwringen gingen kiezen en onze ringmaten gemeten werden de juwelier zei "zo veel verschil in ringmaat zie ik niet vaak, alleen bij mensen met verlammingen." waarop ik hem maar even bevestigd heb dat dat idd het geval is. :')

In mijn benen zie je het verschil in mijn mening behoorlijk goed. In mijn armen valt het iets minder op doordat eentje nu volledig getatoeëerd is. _O- Ik heb al gegrapt tegen mijn man dat ik hetzelfde maar moet doen met mijn benen. :))
Maar er zit inderdaad een flink verschil in kracht.

varekaj Er zijn dingen die simpelweg niet meer kunnen/lukken. Als we Joy over drie jaar kunnen voor brengen dan zal mijn man dat moeten doen want ik kan simpelweg niet meer langs hem op rennen. Als ik terug kon naar hoe ik "was" zou ik tekenen. Máár ik vind het nu wel jammer dat ik niet iemand tegen gekomen ben die me op deze manier leerde rijden toen ik nog gezond was. Ik ben er 100% zeker van dat ik dan met Pretty veel meer bereikt zou hebben dan ik nu gedaan heb. :)

Ik pik inderdaad heel kleine signalen op. Ik was mijn voormalige trainster zo eens aan het helpen met haar jonge paard en ik merkte aan zijn manier van doen dat hij spanning aan het op bouwen was dus ik zeg "opletten" en ik reageerde eigenlijk soort van een fractie voor dat hij het deed waardoor ik hem voor was. Mijn trainster beweerde na een paar van dat soort voorvallen dat ik stiekem helderziende was. :') Maar helaas. Ik merk gewoon hele kleine veranderingen op.
Het nadeel daarvan is dan weer wel dat ik ook elke onregelmatigheid voel en zie. De keren dat ik mijn man er bij roep om te kijken (en dat hij niets ziet) of dat ik tegen Chris zeg dat Sam iets doet in zijn manier van bewegen dat hij normaal niet doet... En Chris neemt dat altijd serieus en na een paar minuten kijken zegtie veelal: "Als ik echt heel goed kijk zie ik wel wat jij voelt maar dat doet ie omdat..." en dan geeft ie uitleg gevolgd door "Maar dat jij dat voelt vind ik best knap." :')
Chris stelt me nu dus elke keer geduldig gerust als ik iets afwijkends voel omdat hij snapt dat dat gewoon een gevolg is van mijn manier van copen met mijn "gebreken" tijdens het rijden. Ik kan me voorstellen dat menig trainer er gek van zou worden. :o Om maar een ide te geven: Ik voel zelfs hoeveel buiging Sam in zijn sprongen heeft. := Als maar iets "af wijkt" dan ga ik al alerter rijden en "zoeken" vanwaar dat komt. :+

Ik reed een paard van die trainster hierboven die GP klaar was. Dier was wat ouder maar topfit en had alle knopjes. Gedurende een training zei ik "V, hij maakt zijn pas links voor niet af." en na een paar minuten kijken zei ze "je hebt gelijk, hij is ietsje stijf links voor." maar zij had het dus niet gezien. :+ Terwijl zij ook echt wel veel zag kwa onregelmatigheden (ze is één van de weinige personen die ik ken die zo'n goed oog heeft op dergelijke dingen.) maar als ze eentje had waarbij zij het niet goed zag riep ze altijd mij er bij om even mee te kijken. _O-

Ik neem inderdaad ruim mijn tijd, deels doordat ik een deel van die tijd besteed aan pietluttigheden zoals hierboven omschreven maar als ik eenmaal iets gevoeld heb moet ik ook weten vanwaar het komt. _O-
Maar bij een paard als Sam is dat denk ik precies de reden waarom hij het voor mij wel wil doen... Hij is inmiddels 16 dus geen jong veulen meer. Niet oud ook niet maar nu begin je te merken dat hij met de kou bv of als hij een tijdje stil gestaan heeft echt even "er in moet komen". Je zal mij bij zulke dingen wel eens horen zeggen "Ja Sammeke, ik voel het, ik houd er wel rekening mee." en dan bouw ik zo op dat hij eigenlijk zelf geen "hinder" ondervindt en toch losser komt. Dat is dan een momentje dat ik hem even voel aarzelen alsof hij zo iets heeft van "baas... Dit is moeilijk nu." en zodra ik dan zeg "ik voel het, ik let wel op" lijkt hij de intentie te snappen en voel ik hem weer tot rust komen. Het is allemaal lichaamstaal maar mijn man zegt wel eens dat het soms lijkt alsof Sam en ik telepatisch contact hebben op zulke momenten. Voor mij is Sam heel duidelijk maar de mensen rondom ons lijken zijn communicatie compleet te missen. En ik denk dat dat het verschil maakt. Ik rijd echt niet beter dan de mensen die het voor mij met hem geprobeerd hebben. Maar ik hoor hem en begrijp hem. En elke keer als ik hem laat voelen dat ik snap wat ie aan geeft voel ik hem terug ontspannen... Ik kan me helemaal voorstellen dat als dat niet gebeurt dat hij dan een keer echt explodeert. En gezien zijn hoogte zou hij bij een kind terecht komen en ik snap best dat men hem geen kind wilde toe vertrouwen. := _O- hij is lief en leuk en geweldig maar het is geen kinderpony. _O-

Maar zoals ik hierboven al typ... Ik wilde dat ze mij vanaf het begin gezegd hadden dat ik omwegen zou moeten zoeken ipv te zeggen dat ik "gewoon moest proberen." Want de pogingen om terug te gaan naar wat ik was en kon hebben mij het meeste leed en verdriet op geleverd.... Vanaf het moment dat ik ging zoeken naar manieren die werkte met wat ik nu ben en kan boekte ik terug vooruitgang.. Maar het had niet veel gescheeld of ik was volledig gestopt met rijden door het te proberen doen zoals ik het voorheen deed onder het mom van "ik kan dit."


petraaken schreef:
Is Sam maar 1,48m? :oo Tjee, ik dacht echt dat hij gewoon paard was wat stokmaat betreft. :)

:j hier zie je het verschil in hoogte. :D (Van de personen op deze foto heb ik toestemming om 'm te gebruiken.)
Als ik goed zoek heb ik vast ook nog eentje van waar een vriend van me hem vast houdt, daar zie je ook goed dat het een uk is. :)) Icm mij zie je dat niet omdat ik ook maar 1.50 ben. _O-
Afbeelding
Afbeelding

pien_2010 Niet willen horen is sterk uit gedrukt. Ik heb het denk ik nog al wel verteld, maar ik voel me helemaal niet sterk of stoer. Heel vaak voel ik me klein (ook figuurlijk) en zwak. En op die momenten ben ik zelf gewoon ook verdrietig en boos om/op de situatie. Ik denk niet dat die momenten ooit helemaal gaan verdwijnen. Ik ben "helaas" net zo gevoelig voor de lichaamstaal van mensen als voor die van paarden. Waardoor ik weet dat bv mijn fysiotherapeuten met momenten me ook liefst zouden willen vast pakken. Ze zullen nooit medelijden hebben. Daarvoor hebben ze te veel respect voor mij als persoon. Maar medeleven absoluut wel. Op de momenten dat mijn "vaste" fysio ziet dat ik het zwaar heb zal hij altijd een moment vinden om me te zeggen dat hij trots op me is en bewondering heeft voor hoe ver ik gekomen ben en hoe ik om ga met alles. Altijd heel subtiel in gewerkt in een conversatie. _O- Als hij stagairs heeft dan zal hij dergelijke lovende dingen verwerken in de uitleg naar hen toe over mijn "case" bijvoorbeeld. Ik vind dat altijd een beetje "moeilijk" om te horen/op te reageren, maar het geeft wel moed en ik waardeer enorm dat ze zo voor me zijn. :+: Dus ook jouw woorden waardeer ik. :) Bedankt voor je virtuele knuffel. <3

Malenka Klopt, en zelfs als ze het begrijpen, dan is er nog het probleem dat ze het zonder dat ze dat willen zo nu en dan gewoon "vergeten". :)

jeetje77
Dankjewel om toch even een berichtje te plaatsen nu! :) :j Ik vind het leuk om te horen dat er mensen zijn die herkenning vinden.. En ik hoop altijd, dat ze ook een beetje "gezelschap" vinden op deze manier, after all... Misery loves company. ;) :)) Nee, maar toen ik mijn infarct kreeg kon ik nergens ook maar iets vinden over dit soort dingen. En ik heb daar veel naar gezocht... Dat is eigenlijk voor mij de reden geweest om me aan te melden als blogger... niet omdat ik perse denk dat ik nu zo boeiend ben. :+ Maar omdat ik hoop dat mensen "zoals ik" wellicht deze blogs vinden en er dingen uit kunnen halen, al is het maar het gevoel van niet alleen te zijn.

Maflinger_S Dat is hier zon beetje het levensmotto. _O- Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. Veel paarden functioneren over het algemeen prima met die grote hulpen, het zijn uitzonderingen als Sam (en hij is wel echt een uitzondering) die buiten de boot vallen... Rêve bv is nu ook zo gevoelig omdat ze op gegroeid is met mij. Maar die zou het prima gedaan hebben onder "het normale regime" ook volgens mij. Al zou dat ook niet zonder slag of stoot gaan. _O- Ze is immers wel een dochter van haar moeder. :))

Tango1979 ik hoor dat vaker en voor mijn infarct heb ik die zin ook geuit naar een kennis van me die door een val van het paard een flink veranderd leven heeft. Maar zodra je er voor staat schakelt je overlevingsinstinct gewoon in gang. :) We beseffen het vaak niet omdat we het vaak niet nodig hebben, maar weinig wezens zijn zo flexibel als mensen. We hebben een enorm aanpassingsvermogen wanneer er geen andere keuze is. Zowel mentaal als fysiek. :) Ik ben vrij zeker dat ook jij gewoon een manier zou vinden om door te gaan. En ja, soms is dat met verdriet en frustraties, ook bij mij. Maar tsja, dat was toen ik nog gezond was ook.. In de absolute "kern" is er uiteindelijk niet zo heel veel veranderd... Ik heb net als toen ik nog gezond was momenten van verdriet, frustratie, woede en onmacht... Het enige verschil nu is dat ik twee versies van mezelf ken en dat zorgt soms voor complicaties. :+ Ik heb wel eens kleine ongelukjes dat mijn man en fysio zeggen "jamaar je weet toch dat..." en dat ik dan ietwat schaapachtig antwoord; "jaha, maar in mijn reflex was ik dat even vergeten. :+"
:')

Sintara Ook dat herken ik. Ik heb geen fijne motoriek in mijn linkerhand maar ik kan wel "vast houden" zeg maar. Wel op voorwaarde dat ik mijn hand volledig kan sluiten. Een koffie mok bv is een heel ander verhaal. En in mijn linkerbeen kan ik simpelweg de "aanspanning" niet regelen. Die spieren zijn altijd keihard van de spanning maar bv met hulpen geven kan ik ze niet daadwerkelijk goed aansturen. :+ Dus ik heb hele hoge spierspanning maar effectief "kracht gebruiken" kan ik dan weer niet. >;) Ik heb echt alle begrip voor het feit dat veel mensen niet goed snappen wat er nu precies scheelt. := Ik kan het van tijd zelfs niet volgen. :') verlamming is echt een heel gecompliceerd iets. Veel gecompliceerder dan alleen "kan niet meer gebruiken". :+ Met heel veel tegenstellingen die totaal onlogisch zijn maar toch is het zo. :+

Net als mijn infarct weten ze niet hoe dat komt. Het noemt avasculaire necrose wat in feite betekent dat ik "botinfarcten" krijg. Doordat er doorbloeding bij het bot komt na zo'n infarctje "sterft het af". Het gevolg is een soort secundaire artrose al is het eigenlijk geen artrose. Het is nl geen ontsteking die de schade veroorzaakt maar gebrek aan bloedtoevoer. :) Ik zou de foto's van mijn linker enkel eens moeten vragen als ik nog eens bij een specialist kom die daar aan kan. :+ Er zijn nl. hele interessante dingen gebeurt vooral in die linkervoet. :') Zelfs de orthopeed (na de foto's hadden ze er een professor bij geroepen) snapte niet goed hoe dat gekomen was. := Het "inzakken" van de bolgewrichten zoals de heupkoppen, het enkel gewricht en bv het schouder gewricht is veel voorkomend. Maar bij mij is het dus ook flink mis gegaan in de gewrichten van mijn voet en dat komt veel minder vaak voor blijkbaar. Voor nu houden ze het er op dat die vergroeiingen gelinkt zijn aan de necrose maar ze leken zelf niet echt te snappen hoe ze er gekomen zijn. Er is nl niet enkel bot "af gestorven" maar mijn "talus" heeft zeg maar een soort "weerhaak" gevormd waardoor ie ten eerste mijn gehele voet blokkeert en ten tweede ook alle andere gewrichten "beschadigd" heeft. En dat is dan weer iets dat niet heel typisch is voor avasculaire necrose begreep ik. :=
het zit overigens zowel in mijn enkels/voeten als in mijn polsen/handen en schouders. De laatste maanden begin ik gelijkaardige pijnen in mijn knieën te krijgen hoofdzakelijk rechts. Ik zou dus toch ook een keer fotos willen van die knieën. Als daar ook schade aan het ontstaan is dan kan mijn fysio daar rekening mee houden. En hoe raar het ook klinkt, ik ben vaak veel geruster als ik "weet wat er is" dan wanneer ik pijn heb die niet verklaart is. :+

Ze weten nog steeds niet waarom, maar inmiddels kan je wel stellen dat mijn lichaam niet helemaal uitgewerkt krijgt hoe het alle onderdelen van bloed en dus zuurstof moet voorzien. :+

TheWelsh tot op heden heb ik braaf elke maand geschreven! Ik zou ze eens willen "bundelen" op mijn persoonlijke blog en het dan blijven bij houden want sinds ik voor bokt blog, zet ik niks meer op mijn eigen blog. _O-

En je omschrijft het beter dan ik zou kunnen. Inderdaad dat.... het is geen geheim, absoluut niet, maar in de meeste situaties voegt het op zjin best niets toe. Ik zal tegen mijn man wel zeggen dat het minder gaat bv maar meer ook niet. Hij kan er niets aan doen, het enige wat ik zou bereiken met er over "zeuren" is dat hij zich nog extra machteloos voelt. dan zijn we allebei gefrustreerd, daar wordt niemand beter van. :+

Gisteren was ik bij mijn vader en via via kwam het gesprek op mijn infarct (één van zijn collega's had een beroerte gehad en mijn vader linkt dat natuurlijk meteen aan mij. :(:) ) en ineens vroeg hij of dat niet eng was, die dagen voor de operatie en het wakker worden in het ziekenhuis verlamt... en het enige wat ik kon antwoorden is dat het eerste dat ik me echt herinner was dat de verpleegster me yoghurt gaf. (dat was een behoorlijke tijd na het wakker worden. ) en dat is niet helemaal waar... Maar het probleem is dat "wat" ik mij herinner niet echt uit te leggen is verbaal.. Ik functioneerde in die periode op een heel ander niveau op één of andere manier. Of dat gecompliceerder of juist minder gecompliceerd was kan ik zelfs niet zeggen. Iig heel moeilijk uit te leggen. Ik herinner me gevoelens, sfeer, een paar "zinnen" die ik me alleen herinner omdat ik mijn gedachten en emoties en de emoties rondom me zo sterk herinner. Via die dingen kan ik "volgen" tot de oorzaak zeg maar. Maar ik herinner me geen hele dagen zeg maar. En dat kreeg ik in mijn hoofd niet zo snel "gevormd" in het gesprek. Dus zei ik maar dat ik me al bij al niet zoveel herinner. Niet omdat ik wil liegen maar omdat mijn vader uiteindelijk niet beter wordt van de waarheid en daar ook niets aan kan veranderen. Hij had ook niet meer kunnen doen dan hij gedaan heeft. Dus het heeft voor hem totaal geen toegevoegde waarde om het tot in de details te weten. Hetzelfde doe ik ook bij mijn fysio maar die is daarin wel iets "strenger". Hij is uiteindelijk mijn "hulpverlener" en hij vindt dat het voor mij wel toegevoegde waarde zou hebben om het te kunnen uiten (en daar heeft hij wellicht gelijk in.) dus geleidelijk aan zijn we daar wel naar toe aan het werken maar dat gaat heel moeizaam. :+

Rocamor Ik zeg dit niet snel van mensen want ik idoliseer niet graag. Maar Chris is echt een paardenman als geen ander. en niet alleen een paardenman, hij heeft ook enorm veel mensenkennis en totaal geen nood om zich "te profileren". Als je gewoon met hem praat zou je niet zeggen dat hij ooit wat bereikt heeft. Hij is zo heerlijk nuchter en puur..

Ik ben 100% zeker dat Chris ziet hoe Sam en ik communiceren en dat hij ook gewoon soort van "mee volgt". Hij weet altijd minstens gelijk met mij wanneer het tijd is voor een pauze. Hij wist ook meteen dat ik dat zelf niet zou aangeven.

Ik heb tot op heden nooit iemand gekend die Sam zo goed snapt als Chris. En toen ik Rêve de eerste keer mee pakte, paste hij zich als een kameleon aan aan haar en "wij" als combinatie. Chris zegt regelmatig dat je ziet dat Sam heel uniek en loyaal op mij reageert. Ook dat Sam onhandig sensibel is. _O- Maar hij weet precies hoe hij dat in goede banen moet leiden en ook hoe hij "mij" in goede banen moet leiden als we iets moeten doen dat ik ook voor het eerst doe. Dan wil de communicatie tussen Sam en mij wel eens worden a la "Baas ik heb geen idé wat we aan het doen zijn" "ik ook niet maar ik weet het wel als het juist is, doe maar gewoon." _O- dan is Chris heel goed in zeg maar te zorgen dat Sam en ik niet langs elkaar door gaan communiceren. :j

Toen ik de 1e keer met Rêve ging hielp mijn man me op stappen en vroeg "zit je?" "uhu" en hij klikte meteen de lijn los. En Chris schrok en zei "uh is dat wel verstandig?" want we rijden daar in een tent en hij weet dat ik alleen een buiten paddock heb. En mijn man zei heel droog "Die twee zijn elkaar waard. Ze blijft wel in het zadel." en na vijf minuten zei Chris "Ik snap nu wat S bedoelde... Voor haar ben jij haar moeder. Ze gaat er gewoon van uit dat als jij zegt dat het goed is, dat het dan goed is."
en Rêve heeft van veulen af aan meer aan mij gehangen dan aan Pretty, Pretty was haar melkvoorziening, ik was al de rest, maar dat kon Chris helemaal niet weten. :+ Toch zag hij het.. echt ik heb zo'n bewondering en respect voor die man.. Ben zo dankbaar dat ik hem mag kennen en van hem mag leren. :+:

Mars

Berichten: 31184
Geregistreerd: 15-03-05
Woonplaats: Vld

Re: [Blog]Troubles in paradise: Beperkingen verbergen.

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-11-21 23:02

Ik hou echt van je stukken, zo inspirerend en puur!

Op je foto's zie je zo'n mooi subtiel ''lijntje'' tussen jou en Sam. Jullie hebben geen woorden nodig, super tof om te zien.

Uitnodigingscode VW9-UGC-4DB
Wat is het? Gratis app voor outlet kleding vergelijkbaar met Zalando Lounge, uitnodigingen zijn beperkt beschikbaar!

Ayasha
Blogger

Berichten: 53148
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 20-11-21 22:58

Mars schreef:
Ik hou echt van je stukken, zo inspirerend en puur!

Op je foto's zie je zo'n mooi subtiel ''lijntje'' tussen jou en Sam. Jullie hebben geen woorden nodig, super tof om te zien.

:+: Ik vind het altijd zo leuk als mensen dit soort dingen zeggen... Ik voel altijd een hele speciale connectie met Sam. Had het er laatst nog met een vriendin over:
Objectief gezien is er geen reden om zo gek te zijn van dat paard. Hij heeft geen geweldige gangen, hij heeft geen enorm talent/potentieel, zijn bouw is niet voordelig, het is geen makkelijk paard en toch.. Sam kan echt niks mis doen.. Ik houd zielsveel van Rêve maar de liefde voor Rêve is niet zo blind als die voor Sam. := Maar dat ik zo gek van hem ben betekent natuurlijk niet dat hij ook gek is van mij. _O-

Miekje23

Berichten: 865
Geregistreerd: 31-03-11
Woonplaats: Ommen

Link naar dit bericht Geplaatst: 20-11-21 23:34

Ik had ooit een verzorgpaard. Een tuigermerrie van 175m. Ikzelf epilepsie patiënt van 169cm.
Op de een of andere manier kom ze aanvoelen dat ikzelf de accu leeghad, en dat t tijd was voor uitstappen (en voorkoming dat ik er naast lag uiteraard) en extra knuffels . Peerd kreeg ook een extra wortel. Helaas is ze verkocht.
Vind maar eens zo'n braverd weer

[i]“Follow your dreams, because you wouldn't want it so bad if you couldn't have it. The universe gives you these dreams because you can have them. If you're willing to work for it, you can have anything you want.”

Michael Flatley
[/i]


-14kg!

kwita

Berichten: 6383
Geregistreerd: 14-04-14

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-11-21 08:12

sommige dingen zijn herkenbaar, en het dingen anders doen dan het hoort en dan ook de reacties van anderen daar op !. Stoer is misschien niet het goede woord, maar dapper en strijdbaar en creatief vind ik toch echt wel bij je passen hoor.

Tijd heeft vleugels maar geen teugels, carpe diem!


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: 2IJsjes, BlogBeat, Borisje, Esther_r20, Felinde, FleurSandro, Googlebot, Heleennn, iiFleurii, Kinke, moonsparkle, myk_en_shant, Nouvel, OPBOKT, petje86, Sakura789, Selima, Selina, Ufurio4e, Wispeltuur, Xr1000, zivazoef en 21 bezoekers