Geplaatst Algemeen
De para-dressuurwereld heeft een van zijn iconen verloren. Lambrusco III is op maandag 1 november 2021 ingeslapen. Hij werd 28 jaar oud.
Als voormalig rijdier van de Britse paralympiër Sophie Christiansen startte Lambrusco haar carrière, hij bracht nationale trots en raakte de harten van velen.
Instrumentaal
Met de destijds pas 20-jarige Sophie Christiansen, vertegenwoordigde Lambrusco (Uniform x Plesman) Groot-Brittannië in 2008 bij de Paralympische Spelen in Beijing. Zij wonnen goud met het team en in de kür en zilver individueel. Sophie had in Athene al paralympisch succes, zij won toen een bronzen medaille. Maar het was Lambrusco die haar hielp haar doel te bereiken: om voor de eerste keer paralympisch goud te winnen.
Hoewel vooral dit medaillesucces van Lambrusco wordt herinnerd, is dit niet het enige aspect uit zijn grote nalatenschap. Tezamen met het lanceren van de carrières van zowel Sophie Christiansen als Clive Milkins, die bijna 21 jaar jaar lang stalmanager en hoofdtrainers was bij South Bucks RDA, was de intelligente en nobele schimmel ook een instrument in de carrière van tal van topruiters. Ook was van groot belang voor het therapeutisch paardrijden.
Stichting Para-dressuur training
De in 1993 in Nederland geboren Lambrusco, van de iets minder populaire hengst Uniform, werd geïmporteerd in het Verenigd Koninkrijk als jong paard en vervolgens getraind tot Prix St. Georges niveau. In 2003 werd hij gespot en gekocht door de intussen overleden Jane Goldsmith, medeoprichter van de Para Dressage Training Trust. Deze is opgezet om para-dressuurruiters in ontwikkeling te voorzien van bij hen passende rijdieren tot zij hun eigen sponsoring kunnen verkrijgen.
Hij werd kort gereden door Deb Criddle, later werd ‘Brusco’ de partner van Ricky Balshaw bij de Wereldkampioenschappen 2013. Voordat Anne Dunham en vervolgens, de intussen overleden, Jo Pitt de teugels overnamen. Met Jo, die in Grade II startte, won hij zijn eerste kampioenschapsmedaille – een zilveren – bij het de Europese Kampioenschappen in 2005 in Hongarije.
Een ander hoogtepunt in Brusco’s carrière was op 19 januari 2007, de dag dat hij ging wonen bij de South Buckinghamshire RDA. Onder het toeziend oog van Clive Milkins nam de grade I B ruiter Rory Williams de teugels over. Zij maakten indruk bij de Wereldkampioenschappen 2007 in Hartpury. In elke grade reed maar één ruiter, en alleen voor de ervaring. Als Rory en Brusco daar echt competitie hadden mogen rijden, zouden ze goud gewonnen hebben.
Na Hartpury veranderde Rory’s profiel, dit resulteerde in het begin van Brusco’s roemrijke hoofdstuk met Sophie Christiansen. Nadat zij in 2008 hun krachten bundelden, kregen zij al snel hun kwalificatie voor Hong Kong en nog eens 12 maanden later wonnen zijn team- en individueel goud bij het FEI Paradressuurkampioenschap in 2009 in Kristiansand, Noorwegen.
Leermeester
Na Noorwegen ging Brusco gedeeltelijk met pensioen, internationale wedstrijden over zee hoefden niet meer. Hij bleef wel de eer voor Groot-Brittannië hoog houden op zijn thuisgrond, zo deed hij mee aan het Millfield CPEDI met Mari Durward-Akhurst, Hartpury CPEDI met Susanna Wade en Bishop Burton CPEDI met Michael Murphy en Alex Sutton.
“Als één paard de definitie van para-dressuur kon zijn, dat was het Lambrusco,” zegt Sophie in een eerbetoon aan haar grote vriend. “Niet alleen maakte hij het mogelijk om mijn levenslange droom te vervullen, maar hij nam ook vele anderen mee naar het kampioenschapsniveau: Ricky Balshaw, Anne Dunham, Jo Pitt, Rory Williams en nog veel meer.”
“Maar het waren de vele ruiters op lager niveau die hij geholpen heeft, dat was echt verbazingwekkend. Hij nam er nog veel meer mee naar nationale kampioenschappen en internationale wedstrijden, inclusief Mari Durward-Akhurst en Michael Murphy. Hij was een leermeester voor ontelbaar veel anderen bij South Bucks RDA en als de ogen van de ruiters dan oplichtten en uitstraalden “Ik heb zojuist op een gouden medaille-winnaar gereden”, dat was een vreugde om te zien.”
“Er zal nooit meer een ander paard zijn als hij. Een dankjewel is gewoon niet genoeg voor Clive Milkins en mezelf – hij heeft onze carrières groot gemaakt. Hij was een echte eenhoorn.”
Evergreen
In de meest recente jaren bleef Lambrusco op wekelijkse basis samenwerken met vele ruiters op zijn thuisbasis South Bucks RDA. Zijn ruiters waren tussen de 8 en 75 jaar oud, hij deed regelmatig sessies aan een leidteugel en privé staples met ruiters die niet geleid hoefden worden.
Toen hij 25 was, won hij het RDA Dressage Anywhere grade I kampioenschap met een 60-jarige die een beroerte had overleefd en hij troefde de concurrentie van 27 andere genomineerde paarden af toen hij de titel ‘Riding for the Disabled (RDA) horse of the year’ won bij de jaarlijkse RDA Awards.
“Er zal nooit meer een paard zijn zoals Brusco, hij zal nooit meer vervangen worden,” zegt Clive, waarmee hij het gevoel van Sophie herhaalt. “Hij startte mijn carrière, ik ben met hem over de hele wereld gereisd, hij was een schoolmeester die mij geleerd heeft hoe ik een internationaal paard correct verzorg.”
“Hij was voor mij de ultieme professional. Als jong paard was hij niet makkelijk, maar vanaf het moment dat hij para-paard werd, ging hij door met zijn werk. Hij was een nobel, vorstelijk paard en in welke situatie dan ook, hij beoordeelde het en handelde ernaar.”
“Voor mij een opvallende herinnering,” herinnert Clive zich, “is zijn kür op de Lord of the Rings, onder het vloedlicht in Hong Kong (Beijing 2008). Het was zo’n gigantische ambiance, maar hij keek mij aan met een blik van ‘Dit gaan we doen pap!’ en bleef lopen. Vanuit zowel het teamperspectief als het coaching perspectief wist je dat hij ging presteren. Hij was een paard dat exact het tegenovergestelde deed van het tonen van de zwakke punten van de ruiter.”
“Hij was hét paard van je leven en een paard dat het leven van zoveel anderen geraakt heeft. Kinderen die hier therapeutisch rijden gingen naar huis en zeiden “Ik reed op een Paralympisch Kampioen!”. Hij zal herinnerd worden om zijn medailles, maar ook om zoveel meer.”
“Hij is pas recent gestopt met de therapeutische lessen, hij werd nog steeds gereden tot een paar weken geleden,” vervolgt Clive. “De zorg en ondersteuning door Di Redfern van South Bucks RDA was echt fenomenaal.”
