Geplaatst Algemeen
Bakletters kunnen moeilijk te lezen/onthouden zijn voor iemand met dyslexie.
Foto door _l_amanda_l_/Bokt Wiki.
De gastcolumniste van deze week is Marguerite Kavanagh, bestuurslid van Dressage Ireland. Ze heeft deze column geschreven vanuit haar ervaring met de moeilijkheden die dressuurruiters met dyslexie tegenkomen. Ze vindt dat de dressuurwereld een discussie hierover moet starten, en samenwerken om ruiters met dyslexie te ondersteunen, zodat ze hun sport kunnen blijven beoefenen en zichtbaar zijn voor degenen die overwegen de sport in te gaan.
Dyslexie en dressuur
Dyslexie kan worden omschreven als een neurobiologische aandoening, die invloed heeft op het vermogen om te lezen en schrijven. Het heeft effect op hun geheugen, structuur, concentratie, vermogen om te multitasken en communicatie. Dit is interessant als je de definitie van dressuur erbij pakt: de uitdagingen worden dan duidelijker.
Dressuur is manier om je paard te trainen, zodat hij souplesse en kracht kan trainen, terwijl hij rustig en met zijn aandacht bij jou blijft. Als het op een dressuurwedstrijd aankomt, wordt de uitdaging groter. Paard en ruiter moeten een aantal vooraf bepaalde bewegingen of figuren uitvoeren in een ring van 20x60 of 20x40 meter. De 20x60-ring heeft 12 letters die symmetrisch geplaatst zijn, om aan te geven waar de bewegingen starten en eindigen, en waar een overgang gereden moet worden, zowel in stap, draf of galop. Soepele overgangen binnen de gangen worden ook beoordeeld op een schaal van 0 tot 10. Een 10 is perfect. De letters staan niet in alfabetische volgorde. Dit is een extra moeilijkheid,
Vijftien tot twintig procent van de bevolking heeft dyslexie, maar er is nog steeds weinig begrip voor, vooral als het om dressuur gaat. Een dyslectisch persoon ziet er normaal uit, doet normale dingen en is een expert geworden in het verbergen van zijn moeilijkheden. Ze moeten vaak beter hun best doen en harder werken dan anderen om de uitdagingen van het dagelijks leven te overwinnen. Het verbergen van de moeilijkheden kost extra energie en kan uitputtend zijn.
Lezen en schrijven is de meest voorkomende moeilijkheid en sommige dyslectische mensen ervaren een visuele stress bij het lezen. Dit zorgt ervoor dat woorden onduidelijk of vervormd lijken, of zelfs lijken te bewegen.
Een ander probleem is teveel informatie, zoals bijvoorbeeld een lijst met instructies of aanwijzingen. Dit is voor het dyslectische brein moeilijker te verwerken. Als aanvulling op al het bovengenoemde, word het nog moeilijker als men het verschil tussen links en rechts niet weet. Dyslexie gaat vaak gepaard met dyscalculie (moeilijkheden met cijfers), spraak- en taalproblemen en dyspraxie, het effect op de fijne en grove motoriek.
De waarheid is dat dyslectische kinderen en volwassenen in de dressuur grote problemen ervaren als ze geen lezer mogen hebben op een nationaal of ander kampioenschap. De hindernissen die ze tegenkomen, maken het bijna onmogelijk om mee te doen. Omdat dyslectische ruiters hun aandoening als een leerstoornis zien, en niet als een fysieke uitdaging, willen ze niet geclassificeerd worden als een pararuiter. Pararuiters mogen meedoen met normale dressuurklasses met dispensatie voor hulpmiddelen, afhankelijk van hun beperking. Voorbeelden hiervan zijn rijden met een zweep, speciale teugels of een lezer bij kampioenschappen. De tijd is gekomen dat ruiters met de diagnose dyslexie ook vergelijkbare hulpmiddelen zouden moeten hebben.
Dyslexie is een complexe aandoening die alleen gediagnosticeerd kan worden door een opgeleide psycholoog. Een diagnose laten stellen kost meestal meer dan €500. De beoordeling onderscheidt duidelijk de leerproblemen van een persoon met gemiddelde en bovengemiddelde intelligentie. Natuurlijk leveren sommige personen met dyslexie ook hoge academische prestaties door hun eigen ingewikkelde mechanismes en door een systeem gebaseerd op educatie en school, dat nu erkent dat dyslectische personen ondersteuning nodig hebben, of redelijke aanpassingen nodig zijn in de vorm van bijvoorbeeld extra tijd voor examens, vrijstelling, een lezer of schrijver, om dezelfde resultaten als anderen te behalen.
Ik vind dat het nu tijd is, dat de dressuurorganisaties over de hele wereld dyslexie erkennen als leerprobleem en daarom ruiters daarom toestaan een lezer te hebben voor hun proeven. Ik geloof niet dat dit ze een oneerlijk voordeel geeft, omdat de complexiteit van dyslexie enorm van invloed is op het korte termijngeheugen. Het fonetisch begrijpen van de klank van letters (V en P klinken hetzelfde) hun mogelijkheid om instructies of een patroon te volgen, of multitasken behoren allemaal tot de enorme uitdagingen die ze tegenkomen. Met dit allemaal in gedachten, ze moeten zich ook concentreren op hun eigen positie en de manier van gaan van hun paard.
Ik heb heel sterk het gevoel dat de hippische wereld zich bewust moet worden van de moeilijkheden voor dressuurruiters met dyslexie, het begrijpen en aanpassingen voor ze doen,
Veel ruiters met dyslexie hebben moeten worstelen met de misvattingen van anderen, ze hebben allemaal het gevoel ervaren dat ze stom worden gevonden, of schaamte. Velen hebben daardoor een laag zelfbeeld. We willen als dressuurcommunity dat ons opleidingssysteem zeker de ruiters met diagnose dyslexie ondersteunt, en ze de kansen geven die ze verdienen. Voor sommige kinderen en volwassenen kan paardrijden dat ene ding zijn, waarin ze uitblinken. Het maakt ze blij en geeft ze het zelfvertrouwen dat ze in de klas niet krijgen. Ze hebben er talent voor en ze brengen het beste in zichzelf en in het paard naar boven. Ons huidige systeem ontmoedigt dyslectische ruiters om hun volledige talent te benutten bij kampioenschappen, omdat ze bang zijn om hun proef te vergeten. Hun energie en concentratie ligt dan vooral op het onthouden van de proef, in plaats van de manier van rijden.
Voor het goede imago van de sport, voor het goede gevoel van ruiters met dyslexie en hun eigenwaarde, moeten lezers op kampioenschappen worden toegestaan. Als we iemand met een zichtbare beperking aan het been toestaan een zweep te gebruiken, waarom zouden we een ruiter met dyslexie dan een lezer onthouden?
Geschreven door Marguerite Kavanagh.
. Misschien had het wel fijn geweest dat de tekst ook een beetje te doen is voor de mensen waar het over gaat.
. Mijn schuld, niet die van de lezer.
.
.
)