Bokt.nl

Schilderij en foto door janouk.

Mandy

DJZ schreef:

Lieve, lieve Mandy

Een pony uit duizenden, mijn once in a lifetime meisje. 23 jaar ben je geworden en die 23 jaar ben je als een rode draad in mijn leven geweest. Als klein, bruin veulentje keek je met jouw wijze ogen de wereld in, toen ik jou op jouw 3e levensdag ontmoette. Ik was toen 9 jaar.

Ondanks dat ik je lang geleden, voor 2 jaar kwijt ben geweest, ben je weer op mijn pad gekomen. Wij waren één.

Vele dingen hebben we samen beleefd, geleerd, je hebt mijn diepste dalen meegemaakt, maar ook mijn hoogtepunten..

Helaas heeft een botwoekering in jouw spronggewricht een eind aan ons sprookje gemaakt. Nu heb je geen pijn meer en mag je samen met jouw fjordenvriendin Lizzy gaan genieten van de rust.

Kleine lieve gekke meid, je zult gemist worden door velen en je laat een diepe afdruk op mijn hart achter.

Winnie

MarryAnneR schreef:

Wat kan je allemaal meemaken in bijna 23 jaar?

Jij was erbij. Elke dag deelde ik met jou mijn geluk, mijn verdriet, mijn geheimen, mijn zorgen.

Je zag mijn kinderen opgroeien. Je zag me 2 keer trouwen en ook weer 2 x scheiden.

Je was de reden van de verhuizing naar een boerderij en de reden dat mijn dochter nu professioneel met paarden bezig is. Ze is immers als baby al meegenomen op jouw rug. Je was de leider in de steeds groter groeiende kudde. Mijn alpha merrie.

Na bijna 23 jaar ben je nu mijn grootste verdriet. Je brak je been. Het besluit om jou uit je lijden te verlossen was niet moeilijk. Het kon mij niet snel genoeg gaan rationeel. Emotioneel is een heel ander verhaal.

Bedankt lieve Winnie. Je was mij meer waard dan alles wat ik bezit. Ik hoop dat je ook genoten hebt van je leven bij mij. Liefde voor altijd. Ik ben het kwijt.

Winnie 16-6-1996/14-092021

Nickeltje

Nickeltje schreef:

Nicolle, Nick, Nickeltje… Mijn zwarte Gelderse vriendin

Als 14 jarige wilde een eigen paard. Met elk bijbaantje wat er te vinden was, heb ik gespaard en kon op mijn 15e mijn paard kopen. Ik wilde graag een bonte…
Het werd Nicolle, een Gelderse zwarte jaarling merrie. Al snel Nick genoemd. Nick was netjes opgevoed, ging mee wandelen en een keertje aan de longe en als driejarige heb ik haar zelf, met hulp, in kunnen rijden.
We hebben enorm veel samen beleefd. Buitenritten, wedstrijden (dressuur, springen, eventing), verhuizingen, strandritten. Dit paard is ruim 25 jaar een trouwe vriendin geweest. Ze heeft twee veulens gekregen, Zephyr en Fayah. Fayah heeft een dochter gekregen, Noortje, daarmee is Nick oma.
Met 26 jaar oud is een ernstige peesblessure haar uiteindelijk te veel geworden en heb ik haar middenin haar eigen kudde, met haar eigen familie om haar heen in kunnen laten slapen. Ze wordt enorm gemist, maar met rijke mooie herinneringen.

Fleur en batje. Foto door Nikki de Kerf.

batje schreef:

Dag allerliefste Fleur.. Lieve, rare, onhandige pechvogel; ik mis je vreselijk..

Giel

Janinevv schreef:

Giel,
13 mei 2021 om 20:56 werd jij geboren. We hadden nog zoveel leuke dingen samen moeten gaan beleven. Helaas werd je naar een goede maand oud al wat ziek, we hebben aan huis jou drie keer proberen op te knappen met antibiotica maar helaas kwam het steeds opnieuw terug. In het weekend zijn we naar de kliniek gegaan want je had bijna 40 graden koorts. Ondanks dat had je nog steeds een sterk karakter en leek er eigenlijk vrij weinig met jou aan de hand. Je was vrolijk, at goed en was flink aan de maat.

Samen met je moeder heb je 2,5 week bijna daar op de kliniek gestaan. Halverwege dachten we nog we laten je gaan, je had zoveel pijn door de darmbacterie die ontstaan was door de eerste antibioticakuur op de kliniek. Maar nee, daar dacht jij anders over, een week voordat je naar huis zou komen knapte je opeens weer op. Je at zelfstandig en je bloed waarden werden steeds beter! Je mocht dan ook de dinsdag erop naar huis toe, want je mest was verstevigd! Wat een super nieuws na twee hele lange weken en enorme spanning. Eenmaal thuis was je zo blij! Lekker rondrennen met je moeder door de weide. Helaas na een halve dag kreeg je weer enorm hoge koorts, direct in overleg met dierenarts en kliniek en we hebben weer van alles voor je geprobeerd. Uiteindelijk kwam de diarree terug en ook de krampkoliek begon weer. Je had pijn, je wilde wel door en probeerde continu opnieuw. Jij wilde leven en dat heb je tot het eind laten zien. Maar helaas kon je lichaam niks meer, het opnemen van voeding lukte niet meer, jouw darmen waren zo beschadigd geraakt door de bacterie en de zware kuren. Je was zo uitgeput dat wij je hebben laten gaan.

Lieve Giel ik was er bij en hield je vast toen je geboren werd en nu hield ik je opnieuw weer vast wanneer we jou moest laten gaan.

Schitter daar maar mooi boven want jij was onze grote ster.

13-5-2021 ~ 18-9-2021

Leo

Leo schreef:

En zo ben je ineens precies 2 maanden verder. 2 maanden zonder de pony die er sinds mijn 14e altijd was. Mijn draakje, spinnenkopje, gekke lieve merrie.
Hoewel ik 6 jaar geleden ben gestopt haar te rijden en verzorgen, wegens mijn verhuizing naar de Randstad, is de liefde nooit minder geworden. Altijd eerst Leo knuffelen als we bij mijn ouders het erf op reden. Altijd eerst een dikke kus in mijn gezicht, altijd haar blije en stralende ogen. "Wat gaan we doen?" - leken ze me altijd weer te vragen. Zelfs die laatste keer, toen ze strompelend naar me toe probeerde te komen. Mijn hart brak in duizend stukjes. Blijf maar staan lieverd, ik kom naar jou... De pijn ging niet meer weg, dus het enige juiste was om haar te laten gaan. Je eerste liefde behoudt een speciale plek die nooit meer opgevuld zal worden. De scherpe randjes gaan van het verdriet - die lege stal, het gemis van de knuffel en kus. Het uitzoeken van spullen, de borstels waar de blonde haren inzitten. Nu is er ook die glimlach en de dankbaarheid. Dat we samen pubers waren, hoeveel we samen hebben geleerd, en de basis die ze me gaf voor de rest van mijn paardenleven. Ik mis je Leo, bedankt voor alles.

Apple

ApplePapple schreef:

Mijn lieve Appeflap, wat mis ik je, iedere dag. Na een enorm lang traject met operatie (zenuwsnedes) veel revalideren, meerdere malen terug naar klinieken te zijn geweest werd je helaas nog niet beter. Toen kreeg je nog meer kwaaltjes en heb ik in goed overleg met de dierenarts de keuze moeten maken om je te laten gaan. Zo oneerlijk, want je was nog zo jong. We hadden afgesproken samen oud te worden maar het mocht zo niet zijn. Gelukkig hebben we wel veel mooie momenten gekend samen en was onze liefde voor elkaar niet in woorden uit te drukken, zo sterk dat die was. Het gaat je goed maatje, dag mijn lieve Apple.