Geplaatst Sport
Beatrice de Lavalette met Clark in Tokio. Foto: © FEI/Liz Gregg
De Paralympische Spelen in Tokio zijn inmiddels begonnen. Beatrice de Lavalette maakte haar Paralympische debuut gisteren met haar paard Clark in de Grade II. De amazone kwam als eerste starter in de baan en behaalde met een score van 70.265% een nette vijfde plaats. "Ik was er erg blij mee", zei Beatrice over haar proef. “Het was niet de score waar ik op hoopte, maar ik ben nog steeds erg trots op mijn paard en erg trots op mezelf.” Het verhaal van de Amerikaanse amazone is bijzonder.
Op zeventien jarige leeftijd bevond Beatrice De Lavalette zich op de luchthaven van Zaventum toen de terroristische aanslagen er plaatsvonden. Ze zou die ochtend het vliegtuig nemen naar de Verenigde Staten, om op bezoek te gaan bij haar familie. “Ik weet nog exact wat er gebeurde”, vertelt ze. “Ik stond in de vertrekhal naar de grond te kijken met mijn koptelefoon op. Een echte tiener. (glimlacht) Dan plots die explosie, vlak bij mij. Kort nadien werd ik wakker in een donkere vertrekhal vol rook en vuur. Ik hoorde niets. Ik kon ook niet meer bewegen. Er ging maar één gedachte door mijn hoofd: ik wil overleven.”
Achteraf zou blijken dat Béatrice op twee meter van een van de bommen stond. Veel mensen rond haar overleefden het niet. Zij moest een zware tol betalen, maar overleefde wel. Ze liep brandwonden en een dwarslaesie op bij de ontploffing, evenals verwondingen die leidden tot de amputatie van haar onderbenen. De eerste weken werd ze in coma gehouden, daarna volgden zware maanden. Vijf jaar geleden op de IC stelt ze zichzelf een doel, deelnemen aan de Paralympische Spelen. Dat ze daar nu ook daadwerkelijk aan deelneemt is een droom die uitkomt.
“Voor mij persoonlijk is het een grote eer om hier de VS te vertegenwoordigen. Om hier te zijn na vijf jaar vechten voor mijn leven. Het was echt heel emotioneel voor mij aan het einde, en ik was erg blij om hier te zijn en gewoon plezier te hebben met het paard,” zei Beatrice. “Ik ben erg trots op mezelf en erg trots op mijn team, want zonder hen zou ik hier niet zijn. Het is een van die dingen waar je van droomt, en als het gebeurt, ben je gewoon de gelukkigste persoon ter wereld.”
