Geplaatst Bokt Community
Demi met Winando
Vol verwachting kijken we uit naar de Olympische en Paralympische spelen. Hoe gaan de Nederlandse sporters presteren? Vanuit Nederland zullen we ze vol enthousiasme aanmoedigen. Maar hoe is het nou om kanshebber te zijn voor een plekje op die Paralympische spelen? Hoe zenuwachtig ben je dan? En hoe moet je je daar op voorbereiden? We vroegen het aan Droversrun. Zij staat namelijk op de longlist voor de paralympische spelen! En daar zijn we erg nieuwsgierig naar, dus namen we contact met haar op of ze het zag zitten een interview met ons te doen. Een hele enthousiaste PB kwam terug in de PB-box, met een heel interessant en mooi verhaal. Hoogste tijd om dit met jullie te kunnen delen.
We kennen je op Bokt als Droversrun, maar wil je je eens aan ons voorstellen?
Ja dat klopt, misschien moet ik die naam eens aanpassen haha
. Ik heet Demi en ik ben 27 jaar oud en woon in Almere. Hiervoor heb ik altijd op Goeree-Overflakkee gewoond wat ik stiekem nog steeds erg mis. Ik heb daar jarenlang gereden op een manege en toen een verzorgpaard gekregen. Dit was een fjord waar ik eigenlijk alleen maar buitenritjes mee gedaan heb. Net als elk kind had ik altijd de droom voor een eigen paard, maar toen ik een jaar of 15 was had ik die droom eigenlijk opgegeven. Toen kreeg ik via mijn bonusvader de kans om een driejarige fries over te nemen en daar heb ik eigenlijk geen moment over getwijfeld. Twee weken later had ik mijn eigen driejarige Friese ruin op stal en toen ben ik eigenlijk echt pas gaan leren rijden. Met mijn verhuizing naar Almere kwam ik in de luxe positie dat de paarden aan huis konden komen te staan en al snel volgde ook een driejarige Friese merrie. De ruin heb ik uit kunnen brengen in het Z1 en de merrie uiteindelijk in het Z2, maar toen werd ik ziek en heb ik andere keuzes moeten maken...Je rijd paradressuur, mogen we vragen naar jouw beperking/handicap?
Ja, dat mag. Hier was ik eerst nooit open over moet ik zeggen, maar inmiddels kan ik daar redelijk goed over praten. Na jarenlang vage klachten die eigenlijk steeds duidelijker aanwezig waren, heb ik in de zomer van 2018 de diagnose MS gekregen.
Hoe ben je in aanraking gekomen met de paradressuur? En voor hoever werkt paardrijden voor jou anders dan voor mensen zonder beperking?
Door mijn MS kreeg ik steeds meer moeite met het paardrijden. Mijn rechterbeen is uitgevallen, mijn armen verloren hun kracht en de aansturing vanuit mijn hersenen werkte niet goed meer. Omdat mijn Friese merrie best een pittig paard was, was het meedraaien in het Z2 met haar een steeds grotere uitdaging. Om het mezelf wat makkelijker te maken wilde ik graag een dispensatie om te kunnen lichtrijden en voor het rijden met een zweep. Daarvoor heb ik een classificatiekeuring gedaan bij de KNHS. Na een aantal testen kwam hieruit dat ik scoorde op iemand voor Grade 4 niveau. Dit was best wel een shock moet ik zeggen.. Ik kwam daar alleen maar voor de dispensatie in de reguliere sport, maar de keuring liet mij inzien wat ik allemaal al niet meer kon.
Na een tijdje twijfelen was ik wel benieuwd hoe we het zouden doen op een para-wedstrijd. We reden tenslotte Z2 en de oefeningen in de Grade 4 proef waren niet echt heel spannend, dus dat moesten wij toch makkelijk kunnen? Op de eerste wedstrijd viel ik nogal op met mijn Fries tussen al dat KWPN geweld, en scoorde we zowaar 2x een vierde plek met scores tussen de 64-66%. Na nog wat meer wedstrijden te hebben gereden realiseerde ik mij heel goed dat meerijden in de top van de paradressuur niet ging over of je al schouderbinnenwaarts kan rijden of niet. Dit is topsport en het niveau is ontzettend hoog.
Wanneer mensen mij zien en ik een 'normale' dag heb, zie je niet zoveel aan mij. Maar ik mis dus kracht in mijn armen en benen. Daarnaast werkt de aansturing vanuit mijn hersenen niet altijd goed en heb ik lichte spasmes. Met het paardrijden uit dat zich in dat ik soms op wil stappen maar mijn hersenen het signaal niet aan weten te sturen naar het juiste been, of dat ik in een oefening een been wil aanleggen maar dit niet gebeurd, of het verkeerde been. Als ik intensief gereden heb kan ik na het rijden ook bijna niet meer op mijn benen staan, ze voelen als spaghetti dan en ik moet dan echt eerst even zitten en bijkomen.
Demi met Winando
Onzettend benieuwd zijn we ook naar je paard! Wil je daar iets over vertellen?
Op een gegeven moment had ik dus de Friese ruin en die Friese merrie. De ruin had ik inmiddels al een aantal jaar en hij heeft helaas artrose waardoor zwaar werk voor hem was uitgesloten. Ik zou hem alleen nooit kunnen verkopen, hij is mijn maatje, mijn kind en mijn beste vriend. De merrie zat met het Z2 in combinatie met mij als ruiter ook wel aan haar max. Het is een ontzettend goed paard, waar echt nog wel meer in zat, maar ze werd eigenlijk alleen maar pittiger en moeilijker voor mij om te rijden. Ik heb heel lang nagedacht over wat ik wilde, want ook haar had ik inmiddels al 6 jaar en vanaf haar derde helemaal zelf opgeleid. Dieren hebben nou eenmaal snel een diepe plek in mijn hart. Toch bleef het kriebelen om een KWPN ’er te kopen waar ik verder mee zou kunnen komen in de para-sport, want dat dit niet met die merrie ging lukken was inmiddels wel duidelijk. Ik wist dat ik haar moest verkopen als er nog een paard bij zou komen, en dat ging mij aan mijn hart.
Ik had in de tussentijd al een paar paarden gezien waarbij het goed voelde maar ik toch niet de keuze voor durfde te maken. In mijn zoektocht kwam ik een hele leuke merrie tegen, alleen lag zij flink boven mijn budget. Het was liefde op het eerste gezicht, maar toch bleef ik eeuwig twijfelen of ik haar wel moest kopen. Uiteindelijk heb ik dit niet gedaan en is de zoektocht naar een nieuw paard even stil komen te liggen.
Op een dag stapte ik weer op mijn Friese merrie, mijn lichaam voelde die dag al niet helemaal fijn. Uit het niets ging ze stil staan, draaide ze om en rende ze de rijbaan uit. Ik kwam er toen huilend af, omdat ik mij eigenlijk toen besefte wat het probleem tussen haar en mij was; zij liet mij elke dag realiseren wat ik niet meer kon met mijn ziekte in plaats van wat ik nog wel kon. Toen was het voor mij duidelijk dat als ik nog zo lang mogelijk en zo veel mogelijk plezier uit het paardrijden wilde halen, ik andere keuzes moest gaan maken.
Opnieuw startte ik mijn zoektocht naar een nieuw paard, maar dit keer met een andere insteek; ik moest opzoek naar een paard wat ik nodig had en niet naar een paard wat ik graag wilde hebben. Op een gegeven moment deelde para-dressuur bondscoach Joyce Heutink een paard op haar Facebook. Ik had hem voorbij zien komen maar verder niet veel mee gedaan, tot ik twee dagen later bij haar ging lessen en zij mij wees op deze advertentie. Ze zei; als er één paard is dat ik ken en waarin ik het vertrouwen heb dat deze naar de top in de paradressuur kan lopen, is het dit paard. Die middag belde ik nog met de eigenaresse en niet veel later ben ik bij hem gaan kijken. Het was niet echt liefde op het eerste gezicht moet ik zeggen. Na lang nadenken, nog een keer wezen kijken en overleggen met mensen om mij heen koos ik ervoor om Winando toch te kopen en dit blijkt een van de betere keuzes in mijn leven te zijn geweest.
Winando is een inmiddels alweer 18 jaar oude ruin van Jetset D x Ulft. Maar hij is nog topfit! Hij is hiervoor van Fenna Roefs geweest, die Young Riders met hem gereden heeft. Daarvoor is hij jarenlang van Jessica Leijser geweest die hem opgeleid heeft t/m Lichte Tour niveau. Hij heeft echt een ontzettend leuk karakter, is hier de clown van stal en ontzettend gek op knuffelen. We noemen hem hier ook wel Koning Koos want hij is echt de koning van stal en dat vindt hij zelf ook
. Zo moet je hem dan ook wel een beetje behandelen, hij wil heel graag voor je werken maar beledig hem niet, want dan wordt hij boos . Hij is voor mij echt een leermeester, dit heeft niet alleen te maken met het feit dat hij al hoog heeft gelopen en alle kneepjes van het vak al kent, maar ook door de vele ervaring die hij heeft met meerdaagse, internationale wedstrijden. Ondanks dat is het geen makkelijk paard om te rijden, hij is braaf maar geeft het je absoluut niet cadeau. Dit is voor mij met mijn beperking soms wel lastig, maar stiekem vind ik het ook wel leuk om nog een uitdaging te hebben in het rijden.
Je staat op de longlist voor de Paralympische Spelen! Hoe ben je hier op gekomen?
Ja, echt bizar! Ik kocht Winando met het idee dat ik graag mee wilde doen met de top, maar had niet direct de ambitie om echt bij de beste van Nederland te zitten. Een plek in het B-kader was eigenlijk altijd mijn doel. Toen ik Winando net een week had en er nog geen 10 keer op had gezeten, reden we direct onze eerste wedstrijd. Ik dacht ik heb toch niets te verliezen. We reden meteen naar een score van 69%. In het eerste jaar dat ik hem had reden we onszelf naar Indoor Brabant, een derde plek op de kleine finale van het NK en van het Z2 in 6 wedstrijden tot aan het ZZ-zwaar. Toch bleven de scores in de para-sport een beetje wisselend van de 67 tot aan de 69%. Dit was niet genoeg, want een B-kader score is 70% in de para-sport maar die magische grens wisten we maar niet aan te tikken. Tot in maart van dit jaar, toen reden we in De Meern eindelijk naar een score van 70,5%.
Ik moest nog steeds internationaal gekeurd worden voor de para-sport en besloot om afgelopen april mee te rijden met de CPEDI Waregem in België. We gingen er vrij blanco in en genoten eigenlijk van het hele avontuur eromheen. Ik hoopte dat we op de laatste dag kür op muziek zouden mogen rijden. De eerste dag kwam ik als laatste aan start in de Grade 4 en reed ik eigenlijk geen fijne proef. Nog uitstappend op Winando kwam mijn collega amazone Lotte Krijnsen naar mij toe en feliciteerde mij. Ik vroeg waarmee, want ik had absoluut niet fijn gereden. Bleek dat ik tweede was geworden in de rubriek!
Super blij mee, maar nu lag de druk wel hoog want je wil dan toch graag de volgende dagen ook goed meerijden en ik had eigenlijk niet zo lekker gereden, dus wat moest ik doen? De volgende dag moest ik het spits afbijten in de Grade 4 en ik dacht; we gaan gewoon een hele hoge eerste score neerzetten. En daar was dan onze eerste A-kader score en we bleven heel lang op een eerste plaats, alleen Sanne Voets wist over onze score heen te komen. Ik zat intens op een roze wolk deze dagen en als cadeau mochten we de laatste dag nog onze kür rijden. Omdat Winando vlak voor Waregem nog een wondje had op zijn borst had hebben we de kür thuis niet meer kunnen oefenen, en ik had hem ook nog nooit in het echt gereden. Ik besloot om gewoon intens te gaan genieten van het feit dat ik eindelijk een keer een kür op muziek mocht rijden en heb alleen maar met een big smile gereden, genoten van de muziek en van het fantastische paard wat ik onze mijn kont had . We werden weer tweede met een score boven de 75%. We wisten dus wel dat we goed gereden hadden in Waregem en gewoon stiekem misschien ook wel bij de top hoorden inmiddels. De dag erna werd ik thuis gebeld door de KNHS of ik akkoord was met het feit dat ze Winando en mij op de longlist plaatsten voor Tokyo. 
Welke voorbereidingen moet je nu treffen? Moet je bepaalde wedstrijden rijden?
Voor de para-sport zijn er drie observatiewedstrijden. Dat was het afgelopen NK Dressuur in Ermelo, CPEDI Peelbergen en de laatste selectie is op 16 juli in Schijndel.
Helaas hebben wij het NK een beetje verprutst, de druk was hoog, ik heb heel veel onderzoeken en behandelingen gehad in het ziekenhuis die weken ervoor en ik reed ronduit beroerd. Daarmee kwamen we niet verder dan een score van 68 en 69%. Zwaar teleurgesteld was ik, maar lang konden we er niet bij stil staan want 4 dagen hierna vertrokken we alweer naar de Peelbergen voor de volgende observatie. Daar mochten we weer als eerste van start op de eerste dag, we reden meteen naar een score van 72,6% wat voldoende was voor een tweede plaats. De tweede dag hadden we helaas wat juryverschil en reden we naar een derde plek met een score van 71,9%. Gelukkig mochten we door deze plaatsing ook weer onze kür laten zien en reden we weer naar een tweede plek met 77,7%! De longlist is na de Peelbergen ingekort, maar we staan er nog steeds op. Het is nu echt even volle focus op de laatste observatie op 16 juli in Schijndel en hopen daar uiteraard weer te kunnen laten zien wat we waard zijn.
Buiten de observatiewedstrijden komt er ontzettend veel kijken bij de voorbereidingen. Dit jaar nog een beetje extra vanwege het coronavirus. Zo moet iedereen gevaccineerd zijn, mogen er geen mensen mee behalve je groom, moet je zwart op wit krijgen dat je supplementen die je voert aan je paard geen doping bevatten en moet jezelf ook een e-learning over doping volgen. Dit is nog maar een kleine greep uit de dingen waar je over na moet denken, er gaat echt een hele wereld voor mij open. Veel ruiters op de lijst hebben al eens een WK of een OS gereden, maar voor ons is alles nog helemaal nieuw. Gelukkig kun je altijd aankloppen bij de KNHS, de bondscoach en zijn de andere para-ruiters ook niet te beroerd om je op weg te helpen.
Hoe schat je je kansen in om geselecteerd te worden?
Pfff, lastige vraag
. Nee dat valt eigenlijk wel mee, ik schat mijn kansen niet zo hoog in. Dat klinkt misschien wat negatief, maar ik noem het realistisch. Er zijn gewoon ruiters die veel meer ervaring hebben en beter rijden, zoals bijvoorbeeld Sanne Voets, Frank Hosmar en Rixt van der Horst. Als je naar de cijfers kijkt presteren zij gewoon consequent het beste. Er mogen uiteindelijk 4 mensen naar Tokyo en er worden nog 2 reserves geselecteerd die ook meegaan naar quarantaine/training in Aken. Ik zou het al super gaaf vinden als ik een van de twee reserves mag zijn, maar we gaan het wel zien. Meer dan ons best kunnen we niet doen. Dat we zover zijn gekomen in dit traject vind ik al een heel groot compliment. Wat is je ultieme pennydroom/ sportieve doel?
De slipjas is toch wel een droom, die gelukkig al redelijk dichtbij is. Wanneer alles voor Tokyo een beetje voorbij is wil ik mij weer gaan richten op de reguliere sport en hoop ik dit jaar nog in die slipjas te rijden. Wat betreft de lange termijn hoop ik ooit nog met Winando een keer 60% te kunnen rijden in de Inter 2 en Parijs 2024 staat ook wel hoog op het lijstje…
Mogen we je de komende tijd blijven volgen?
Zeker, alleen maar leuk. Als mensen nog vragen hebben over de parasport of iets anders mogen ze mij altijd een berichtje doen. Je kunt mij ook op IG volgen, ik ben niet echt een influencer maar probeer wel regelmatig dingen van onze paardenavonturen te delen. @demiuijtewaal.
