Geplaatst Algemeen
Twee endurance-amazones komen over de finish.
Foto: bokker Murthul/ Bokt Wiki
Alison Lincoln is ruiter, auteur, coach en freelance groom mét een universitaire graad in paardensport coaching. Zij kijkt naar het belang van energievoorziening, training en herstel van endurance paarden, en ze geeft advies over de training en hersteltijd voor paarden.
Competitieve Endurance ritten zijn een test van vermogen van de ruiter om het uithoudingsvermogen en de fitheid van zijn paard veilig te managen en tegelijk rekening te houden met het wisselende terrein, de afstand en de weersomstandigheden tijdens de rit.
Op het hoogste niveau kunnen de ritten tot wel 160 km (100 mijl) lang zijn en verdeeld over 3-6 lussen. Dat is ook precies de afstand die we afgelopen weekend zagen tijdens het Longines FEI Endurance World Championship welke gehouden werd in Pisa, Italië.
Bij de start van alle endurance wedstrijden en bij het einde van elke lus moeten alle paarden een veterinaire check doorkomen voordat ze weer verder mogen. Als een paard bij een van deze ‘vet gates’ niet verder mag, wordt voor deze combinatie geklasseerd als FTQ (failure to qualify).
Onderzoek bij wedstrijden op internationaal niveau laat zien dat rijden met hoge snelheid in de eerste fasen van een rit (lus 1 en 2), en het rijden in grotere groepen een belangrijke risicofactor is die verband houdt met negatieve resultaten voor de paarden. Meestal volgt een plotselinge snelheidsdaling in de volgende lus.
In beide gevallen is het waarschijnlijk dat de adrenaline het overneemt en ervoor zorgt dat combinatie ‘meegesleept’ worden om te rijden in een tempo waarvoor ze niet hebben getraind of die zij niet voor een langere tijd kunnen volhouden.
Vaker wel dan niet leidt dit tot een FTQ klassering als gevolg van kreupelheid of vermoeidheid. Vermoeidheid is veel meer dan alleen maar moe zijn, het is ook het onvermogen van de spieren om te blijven. Dit treedt op als gevolg van het op zijn van de energievoorraad en het opbouwen van melkzuur in de spieren. (Ken je het brandende gevoel dat je hebt nadat je een schuur volgestapeld hebt met hooi? Dat is dus de opbouw van melkzuur).
Train alleen de afstanden die vereist zijn in de wedstrijd
Energie opwekken
Als je de natuurkundeles van de middelbare school nog herinnert, weet je dat energie opwekken het proces is van het omzetten van de opgeslagen chemische energie naar mechanische energie om de spieren in beweging te zetten. De belangrijkste bronnen van energie zijn koolhydraten en vetten.
Vetten kunnen alleen maar afgebroken worden om energie te produceren met een constante toevoer van zuurstof, dit is een aeroob metabolisme.
Omdat zuurstof nodig is, is de proces langzamer, maar het kan wel langer aanhouden. De betekent dat vet is een belangrijke energiebron bij gemiddeld intensieve training (draf en handgalop) die voor langere tijd worden volgehouden, zoals bij endurance.
De koolhydraten daarentegen worden omgezet in glucose, dit wordt óf opgenomen in het bloed (bloedglucose) of opgeslagen in de spieren in de vorm van glycogeen. Voor alle gangen die sneller zijn handgalop vertrouwt het paard op deze glycogeen in de spieren om energie te produceren. Het glycogeen kan afgebroken zowel met als zonder zuurstof.
Het process van het produceren van energie zonder zuurstof is bekend als het anaeroob metabolisme. Dit anaeroob metabolisme produceert de energie snel maar het resulteert ook in de productie van melkzuur en, als dit zich teveel ophoopt, in vermoeidheid. In wezen is het zo dat hoe harder het paard werkt, hoe meer glycogeen er wordt gebruikt. Dit resulteert in het op raken van de glycogeenvoorraad in de spieren, het dalen van de bloedglucosespiegel en maakt het uiteindelijk onmogelijk om verder te gaan met de training.
Dit betekent dat de productie van energie door het anaerobe metabolisme alleen mogelijk is voor een korte periode, bijvoorbeeld in een korte eindsprint naar de finish. Aan de andere kant is het aerobe metabolisme, hoewel dit niet snel is, wel heel efficiënt voor een constante, duurzame voorziening van energie om te bewegen.
Het belang van training
Het succesvolle endurancepaard moet het grootste deel van zij energie genereren middels het aerobe metabolisme van vet en koolhydraten. De mate waarin het paard dit kan is deels genetisch (dat is waarom Arabieren zo veelvuldig aanwezig zijn in de endurance) en deels door training.
Training verbetert het vermogen van de spieren om vet te gebruiken om energie te maken, die leidt weer tot een glycogeenbesparend effect. Het resulteert ook in een grotere opslag van glycogeen. Het kunnen opslaan van meer glycogeen in de spieren en het gebruik van vetten voor het langer opwekken van energie betekent dat de glycogeenuitputting en de vermoeidheid als gevolg daarvan wordt verminderd of vertraagd.
Met andere woorden, het paard wordt beter in het produceren van aerobe energie. Dit laat het toe dat het paard sneller kan over een langere afstand zonder moe te worden.
Als je rijdt op een manier die de opslag van glycogeen verspilt (plotselinge versnellingen, abrupte stops en starts of korte snelheidsexplosies) dan zullen de spieren overgaan om het anaerobe metabolisme en beginnen met het ophopen van melkzuur.
Uiteindelijk zal het melkzuur een concentratieniveau bereiken dat kritiek is, waardoor de spieren zich niet meer kunnen samentrekken. Als dit gebeurt is hij niet langer in staat zijn tempo vast te houden, vandaar dat hij terugvalt in snelheid. Ook wordt hij stijf, krijgt spierpijn en zijn coördinatie wordt minder.
Dit verklaart waarom sommige paarden bij de veterinaire inspectie komen met een onregelmatige gang, een FTQ krijgen vanwege kreupelheid, maar de volgende dag een zuivere draf hebben.
De moraal van het verhaal?
Ten eerste, train op de snelheden en afstanden die gevraagd worden in de wedstrijden. Ten tweede, weersta de verleiding om in de eerste fases van de wedstrijd of in een groep te competitief te rijden.
Tot slot, sta minimaal 2 dagen hersteltijd toe tussen zware trainingen en voorafgaand aan een wedstrijd, omdat het wel 24-48 uur kan duren voor de voorraad glycogeen weer volledig op peil is.
De Longines FEI Endurance World Championships 2021 zijn live uitgezonden op FEI TV afgelopen zaterdag (22 mei) zodat fans en volgers van over de hele wereld de wedstrijden konden volgen.
