Geplaatst Bokt Community
Wanneer men denkt aan wedstrijd rijden, denkt men vaak ook meteen aan veel en zwaar trainen.
Veelal gaan mensen er van uit dat paarden die wedstrijden lopen dagelijks getraind worden. Dat maakt ook dat mensen vaak niet snappen hoe ik nog steeds wedstrijden kan rijden. En dat veel mensen er niet aan beginnen omdat ze denken dat dat de enige manier is.
Ik heb reeds in vorige blogs al verteld dat de wedstrijd dagen absoluut vermoeiend zijn en veel van mij vragen. Maar de voorbereiding op die wedstrijddagen is dat eigenlijk niet.
Ik ben een beetje een lakse wedstrijdruiter, in die zin dat ik niet de ruiter ben die heel wedstrijdgericht traint. Ik rijd eigenlijk nooit mijn proeven door. Af en toe neem ik eens een lijn mee in de training wanneer ik zelf niet goed gevisualiseerd krijg hoe ik die lijn het beste rijdt, of als ik verwacht dat ik “problemen” tegen ga komen. Maar de laatste tien jaar heb ik thuis geen proef meer gereden.
Wanneer ik geen wedstrijden rijdt staan mijn paarden regelmatig een week, of soms zelfs twee weken, “stil”. Stil staan betekent hier dat ze gewoon hele dagen de weide op gaan en paard mogen zijn. Het voordeel van veel buiten lopen is dat ze al bij al niet zoveel conditie verliezen. Als ik na twee weken mijn paarden op pak, dan rijd ik twee trainingen rustig los en de 3e training zijn ze gewoon weer als vanouds. Vaak hoor ik van mensen dat dat “met hun paard niet mogelijk is”. Sterker nog. Mijn huidige paarden waren beide paarden waarmee dat absoluut niet mogelijk zou zijn volgens de meerderheid. Sam was er “te nerveus voor” en Rêve “werd stout als ze niet werkte”. (Let wel: Rêve was op dat punt niet eens beleerd, dat dier kende “werken” helemaal niet eens.)
Sam werd vrijwel meteen meegenomen in de routine van “na stil staan doen we gewoon normaal.” Rêve kon ik na één week zadelmak maken al gewoon twee weken laten staan en terug op pakken waar we gestopt waren. Over de jaren (ik had ook nog een leven voor mijn infarct) heb ik best wat paarden gereden waarvan de meerderheid paarden met frustraties waren. (Probleempaarden heet dat dan. Hoewel het veelal meer paarden met een probleem-eigenaar zijn.) En er heeft eigenlijk nooit eentje tussen gezeten waarmee het niet kon.
In mijn mening willen ruiters vaak veel te veel doen. Zowel in het rijden als in hoe ze hun trainingen plannen. Ze redeneren dus ook van uit dat perspectief. Ik zie veel wedstrijdruiters vijf keer per week flink trainen en ze kunnen zich niet voorstellen dat een niet gezond lijf dat kan vol houden. En dat klopt. Dat kan het niet. Maar die vijf keer zijn simpelweg ook niet nodig. Een paard heeft een uitstekend lange termijn geheugen. Er is zelfs wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Met drie keer per week kom je even snel, even ver. Vaker dan dat lopen mijn paarden dus ook nooit. Minder met regelmaat.
Op de wedstrijd dag zelf zie ik ruiters gehele trainingen af werken gedurende het losrijden. Elke keer opnieuw vraag ik me af waarom. Je moet het ze op de dag van de wedstrijd toch niet meer gaan leren?
Tijdens het inrijden richt ik me met Sam eigenlijk altijd volledig op ontspanning. Als hij ontspannen is komen mijn hulpen door en dat is hetgene dat ik onder controle heb. Het is mijn taak om hem mentaal en fysiek in de juiste conditie te krijgen om de proef te kunnen lopen. Dat betekent dat hij ontspannen moet zijn in het lijf en het hoofd en dat zijn spieren opgewarmd en soepel moeten zijn. Maar daarvoor hoef ik geen grenzen te gaan op zoeken. Integendeel zelfs. Sam zijn wedstrijddagen zijn veelal de lichtste trainingen.
Mij is door verschillende trainers over de jaren geleerd om in de training te gaan voor 200% ipv 100%. Zodat het paard de wedstrijddagen eigenlijk als “simpel en makkelijk” ervaart. Paarden kunnen niet faken. De enige manier om iets makkelijk uit te laten zien met paarden is wanneer het makkelijk ís voor ze. Maar je kan een paard niet vijf dagen 200% laten werken. Toen ik wat stukjes uit een video van mijn les postte kwam daarop de reactie dat de les erg intensief was. En dat was ze ook. Want dat zijn de momenten dat we zijn grenzen op zoeken. Dat zijn de momenten dat 100% niet goed genoeg is. Maar dat doet hij maximum een keer in de 2 weken gedurende het wedstrijdseizoen.
De overige dagen houden we het veelal bij rustig laag en rond losrijden en nemen we de onderdelen “per training”. Een training focussen we wat meer op zijgangen. Dan weer een training meer op overgangen en verruimingen, dan weer eentje op galopwissels en weer eentje waar we aan verzameling werken. Welke training hij wanneer krijgt hangt af van hoe hij is. Voelt hij niet helemaal zoals ik wil, dan werkt hij lang en laag tot hij los is en is het klaar. Afhankelijk van hoe pittig en energiek hij is, beslis ik welk onderdeel we “meer” meenemen die training. Het heeft namelijk totaal geen zin om met een paard dat stikheet is, te gaan focussen op zijgangen. Ze worden natuurlijk ook niet ontweken. Maar ik leg me er op zo'n moment niet op toe. Dan neem ik iets waar hij “zin” in heeft. Op die manier houd ik niet alleen hem happy maar ook mezelf. Ik wil niet vechten met mijn paarden. Vind dat een zinloze verspilling van tijd en energie gezien het je niets op levert. Dus ik werk er om heen.
Dat kan betekenen dat ook in het wedstrijd seizoen, hij wel eens een weekje hoofdzakelijk laag en relaxed gereden wordt gewoon omdat zowel hij als ik daar behoefte aan hebben. Of dat hij maar twee keer loopt die week. Dan is dat zo. Tot op de dag van vandaag heeft dat nog nooit een negatief effect gehad op mijn wedstrijd. Met geen enkel paard.
Zodra je los kan laten dat er van alles “moet” als je wedstrijden wil rijden, is het ook met een brak lijf en hersenen met connectie fouten prima mogelijk om wedstrijden te rijden. Het enige wat móet is fair zijn naar je dier. Kan je een week niet trainen, neem hem dan die wedstrijd mee als training. Laat hem zijn rondje lopen maar vraag niet meer dan hij je kan bieden omdat het een wedstrijd is.
Op het einde van de dag doet de meerderheid van ons het toch omdat we het leuk vinden? Niet omdat we er geld mee moeten verdienen? Ik heb het idee dat sommigen uit het oog verliezen dat je ook wedstrijd kan rijden omdat je het leuk vindt. Niet om ego of geld. Gewoon omdat het net als buiten rijden, iets is wat je met je dier kan doen dat de band versterkt. Iets wat jou als persoon ook dingen leert en sterker maakt. Wat je een betere ruiter maakt. Voor al die dingen heb je geen gezond lijf nodig. Alleen de juiste instelling.
. Waarom, een paard dat goed in zijn vel zit, soepel is en de oefeningen beheerst heeft aan een klein half uurtje losrijden genoeg. En niet drie keer de proef rijden tijdens het inrijden. Thuis trainden we de dieren drie keer in de week, ook de Z dieren. Wanneer ze het kunstje kennen is geestelijk fit blijven het allerbelangrijkste. En dat krijgen ze niet door elke dag maar tot het gaatje te gaan. 
Ruiters onderschatten echt de kracht van stappen. 
Als ik "over een uur" moet rijden dan vragen ze altijd "moet gij niet op uw paard zitten?" 
En dan gewoon laag en ontspannen, wat tempowisselingen en overgangen. Een schouderbinnenwaartsje mee en dan kan ie prima van letter tot letter oefening A lopen of op de letter oefening B doen. De paarden weten niet dat ze "van letter tot letter" gereden worden uiteindelijk. Zolang je ze aan je hulpen hebt staan is het voor hen niets meer of minder dan op de hulp reageren. 
Hij schiet niet onder je uit maar hij kan ook gewoon niet stappen. 
Het is aan mij om daar mee te werken. 
Daar is ook geen reden toe. Elk paard is een individu. Er zullen er absoluut tussen zitten die niet happy worden van "weinig" doen of die simpelweg die herhaling nodig hebben. Mijn punt was inderdaad helemaal niet dat die paarden niet bestonden. Alleen dat die paarden niet perse "de norm" zijn. 
