Geplaatst Blog
Ik zit al een tijdje te tobben rond dit onderwerp. Ik weet niet of ik het in één deel geschreven ga krijgen maar we zullen er samen achter gaan komen.
Een hele tijd terug heb ik al eens gezegd dat er bij een NAH ook veel mentale issues zitten. Schuldgevoel, omdat je niet meer in staat bent om bij te dragen aan de maatschappij. Het gevoel dat je “minder” waard bent en eigenlijk het niet verdiend om voor jezelf op te staan. Wij, binnen deze maatschappij, hechten veel waarde aan werk en zelfstandigheid. Zoveel dat één van de eerste vragen die we elkaar stellen bij een kennismaking veelal is: “Wat voor werk doe je?”.
Op één of andere manier is er ingeburgerd geraakt, dat het werk wat je doet, jouw waarde en wie je bent definieert.
En dan ineens, word je ongeschikt verklaard. Niet omdat je een plant bent. Maar omdat je binnen de maatschappelijke eisen meer moeite/risico bent dan je waard bent. Voor jou 20 anderen die minder risico inhouden. Slikken. Die stempel. Je hele leven lang van kinds af verteld men je, dat je moet werken. Dat je moet bijdragen. Zelfstandig zijn. Dus dat doe je, daar vecht je voor. Je zorgt dat je zaken geregeld zijn. Je hebt een job die je graag doet en dan… Van de ene dag op de andere.. Ben je ongeschikt. Je contract loopt af en nieuwe werkgevers zien het niet zo zitten, iemand aannemen met zoveel risico. Risico dat je niet kan verzwijgen omdat, buiten dat dat niet zo netjes is, je regelmatig naar het ziekenhuis moet en die afspraken niet altijd buiten werkuren te plannen zijn aangezien de meeste specialisten ook aan 9-5 doen.
Daar sta je dan, met je goede gedrag. Plots moet je hulp vragen bij basis dingen in het leven. Hulp om naar ziekenhuizen te gaan omdat je na een deel van de afspraken niet meer zelf naar huis mag rijden. Hulp met boodschappen gaan doen. Omdat boodschappen doen plots een taak is die veel moeilijker is dan je je ooit had kunnen voorstellen. Omdat je zonder hulp halfweg je karretje laat staan en overprikkeld en misselijk, naar buiten moet gaan. Omdat je soms ietwat verdwaasd voor een rek staat omdat er zoveel kleuren, geuren, namen en vormen op je af komen, dat je vergeet waar je ook alweer naar het zoeken was. Hulp aan de kassa. Omdat de kassamedewerkers goed zijn in hun job en snel scannen maar ik dat mentaal en fysiek niet meer gecoped krijg. Buiten dat ik simpelweg niet meer zo handig ben. Krijgen mijn hersenen de signalen niet meer snel genoeg verwerkt in combinatie met alle prikkels rondom me, om snel genoeg in te laden.
Dus de eerste keren sta je wanhopig je best te doen om het bij te kunnen houden. En daarna ga je op zoek naar oplossingen. Want: zelfstandig zijn! Het heeft drie jaar geduurd voor mijn man en moeder wisten, waarom ik naar de supermarkt ging die veel verder weg lag en veel minder goedkoop is dan ze beloofd te zijn. Omdat daar de gangen veelal leeg zijn en de omgeving relatief prikkelarm. Omdat je daar aan de kassa, je kar naast een lege kar zet en een medewerker scant je producten en legt die netjes in de andere kar die je vervolgens mee naar buiten neemt waar je op je eigen tempo alles in je auto kan tasten. Probleem opgelost. Zelfstandig.
En vooral niet durven delen dat je moeite ondervind met dergelijke dagelijkse dingen. Want dat doen we niet in deze maatschappij. In deze maatschappij zijn we allen zelfstandig. Hulp nodig hebben is.. Tja, we noemen het niet schandalig maar we denken het stiekem wel…
Hulp vragen met de paarden, want waar je vroeger alles zelf kon, is dat nu niet meer het geval. En schoorvoetend hulp vragen… Want laat de zwaardere taken nu veelal ook de taken zijn die de meeste mensen als “onaangenaam” ervaren. Dat ik dat voorheen nooit zo ervaren heb, geloofd natuurlijk geen kat. Uitmesten bijvoorbeeld was een taak die mij vaak rust gaf. Eentonig, niet moeilijk, de manier om even tot jezelf te komen.
Verlegen en ietwat beschaamd maar met een stoer front van “het boeit me niet maar het is nu eenmaal zo” tegen de dierenarts moeten zeggen dat ik maar “één nuttige hand” heb wanneer hij me vraagt om iets te doen waar ik simpelweg niet toe in staat ben. Ik kan dingen die niet al te zwaar of breekbaar zijn vast houden met mijn linkerhand, maar daar stopt het ook zo ongeveer. Heel vaak, leer ik mensen kennen, die fantastisch reageren. Die schijnbaar moeiteloos vatten wat je toe geeft en hoeveel daar achter zit aan emotie. En die de situatie zo aanpassen dat je beperking niet meer in de weg staat om te helpen. Omdat ze lijken te begrijpen dat “nut hebben” en “zelfstandig kunnen zijn” mentaal een heel belangrijke factor is. En wat ben ik die mensen elke keer opnieuw, ontzettend dankbaar. Al die momentjes van begrip, van acceptatie, sla ik op. En op de zwaarste dagen, wanneer ik geconfronteerd word met de minder begripvolle kant van de maatschappij, dan denk ik daar aan terug.
Mijn man die helpt op wedstrijd omdat simpele dingen als op mijn hurken gaan zitten een pijnlijke en moeizame bezigheid zijn voor mij.
Toen ik mijn man voor het eerst terug ontmoette was dat op de stal waar Sam stond. Hij heeft ook in de paarden gezeten dus hij kwam helpen met Sam. Toen ik mijn cap opzette ging ik klungelen met het klipje. Want: Geen tastzintuig in mijn linkerhand en nog minder coördinatie. Ik moet dus met mijn rechterhand alles met elkaar uitlijnen en 'm er in klikken. Kort daarvoor was ik er op die manier in geslaagd om mijn vel tussen het klipje te krijgen dus ik was wat voorzichtiger. En voorzichtigheid gaat verbazingwekkend vaak gepaard met onhandigheid.
Uit gewoonte draaide ik me af van mijn man (toen nog niet mijn man. 
). Waarop hij me rustig weer om draaide, het klipje vast deed en zei “Waarom vraag je niet gewoon om je te helpen? Is het niet al moeilijk genoeg zonder dat je jezelf overal alleen voor zet?”En zoals jullie lezen staat dat moment, en die vraag, nog steeds in mijn geheugen gegrift. Samen met nog veel andere momenten van mensen die bewust en onbewust, me niet alleen begrepen en accepteerden maar me ook het gevoel gaven dat ik me niet schuldig moet voelen. Maar die simpele vraag. Die vecht zich een weg naar de voorgrond van mijn gedachten op elk moment dat ik wat aan het proberen ben waarvan ik weet dat het geen kans van slagen heeft. Alleen maar omdat onze samenleving zo gefocussed is op “zelfstandigheid” en “nut”. Dat ze vergeet dat mensen zoveel meer zijn dan dat. Dat “bijdragen” op veel meer manieren kan.
).
Het gewricht tussen je scheenbeen en je voet is gewoon letterlijk weg en in mijn voet zijn alle gewrichtjes beschadigd. Eentje heeft een soort "weerhaak" gevormd (hoe dat gebeurt is weten ze niet want dat hadden ze nog nooit gezien. 
Kan me voorstellen dat er nu heel veel triggers zijn voor ptss. In theorie heb ik nav mijn neuropsychologisch onderzoek die stempel ook. Mondmaskers zijn een hel voor mij en ik kan me voorstellen dat dat voor jou hetzelfde is?
Ze dacht dus echt dat het gewoon een dokter vinden was die jou invalide wilde verklaren, briefje opsturen en klaar. 
Dankjewel. Ik glimlachtte meteen toen ik dit las. Dankje daar voor. Dat had ik even nodig vandaag.. 