[BLOG] Troubles in paradise: Grenzen erkennen en accepteren!

Moderators: Essie73, EvelijnS, Muiz, NadjaNadja, xingridx, Firelight

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Ayasha
Blogger

Berichten: 51235
Geregistreerd: 24-02-04

[BLOG] Troubles in paradise: Grenzen erkennen en accepteren!

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 18-09-20 12:03 Tip de Nieuwsredactie

*Bokt.nl
Bokt community

Mijn vorige blog maakte veel los, aan één kant is dat voor mij natuurlijk leuk. Aan de andere kant raakte het me wel om te lezen hoeveel mensen kampen met onbegrip, zowel naar zichzelf toe als van hun omgeving. Één van de dingen die ik een paar keer las ging over de moeilijkheid van grenzen bepalen en aangeven. Zowel voor de “patiënt” (even bij gebrek aan betere term.) als voor de omgeving. Ik ben voor één keer verstandig geweest en heb mijn visie daarop bewaard voor deze blog. :D

In mijn ervaring zijn er verschillende aspecten die maken dat “grenzen” zo'n issue zijn.
Ten eerste zijn grenzen confronterend. Grenzen zijn het bewijs en daarmee ook het besef dat je niet meer bent wie je was. Mijn omgeving probeerde, en probeert nog steeds, om me daar tegen te beschermen, uit liefde. Maar doorheen de jaren ben ik gaan beseffen dat ze me daarmee eigenlijk te kort doen. Want hoe moet ik ooit weten wat ik kan, als ik nooit tegen mijn grenzen op mag lopen?
Zeker in de beginjaren hadden mensen de neiging om me veel uit handen te nemen. Ik zeg het altijd al lachend maar het is eigenlijk wel zo, ik heb in feite maar één nuttige hand. Het gevolg is dat bepaalde taken dus ook een stuk trager gaan. Heel vaak werden die taken me dan (soms letterlijk) af gepakt omdat ze zagen dat het me frustreerde.

En natuurlijk frustreert het me, als een taak die vroeger simpel was, nu een klein gevecht is. Maar het frustreert me nog meer wanneer mijn omgeving me niet de kans geeft of gunt om handiger te worden. Er is een kans, dat bepaalde taken me niet meer gaan lukken. Fruit en aardappelen schillen is na negen jaar nog steeds een strijd wat me doet vermoeden dat dat ook niet meer gaat verbeteren. Maar hoe had ik daar ooit achter kunnen komen als ik het ooit mocht doen? En dat is de clue, wanneer je iemand te veel wil beschermen tegen dergelijke confrontaties, ben je jezelf aan het beschermen tegen de pijn die het jou doet om de andere persoon te zien worstelen. Je bent niet die persoon aan het helpen. Want als je nooit tegen grenzen aan mag lopen, moet je je de rest van je dagen af vragen of het je nog gelukt zou zijn en in mijn persoonlijke mening, is dat erger. Dat gevoel dat, door ziekte, mensen je niet meer de kans geven om achter je potentieel te komen en je te ontplooien. Iets wat een basisvoorwaarde is voor geluk (aldus Maslow). Uiteindelijk is revalideren ook een proces van opnieuw kennis te maken met jezelf. Met je eigen hoofd en je eigen lijf. En daar moet je de ruimte en tijd voor krijgen. Dat is niet iets dat je op een jaar of twee jaar voor mekaar hebt.

Mijn man is daarin handig geworden. Die beseft dat ik zelf achter dingen moet komen en dat hij me soms gewoon moet laten klungelen. Als het echt niet lukt vraag ik vanzelf wel naar een oplossing, maar voor mij is het heel belangrijk, dat hij het respect heeft voor me, om me de tijd en ruimte te geven om tot die conclusie te komen en om ze te accepteren. Want het is niet alleen beseffen dat daar een grens ligt. Het is ook een proces van accepteren dat die grens daar nu ligt.

Afbeelding

Grenzen erkennen en aangeven is niet altijd simpel. Ik ben na negen jaar nog steeds aan het wennen aan mijn nieuwe lijf. Een tweetal jaar geleden kwam ik tussen mijn jonge merrie en de stalwand terecht om de simpele reden dat ik er geen rekening mee gehouden had dat mijn lijf niet meer zo snel reageert als vroeger. Het resultaat was een drietal gebroken ribben en een gekneusde schouder en elleboog. Toen mijn fysio vroeg wat er gebeurt was kon ik alleen maar gefrustreerd zeggen “inschattingsfoutje.”
En dat was het uiteindelijk ook. Ik rekende op de snelheid en flexibiliteit van het lijf dat ik vroeger had. En zodra ik tussen merrie en muur stond was de eerste droge gedachte die ik had “well that didn't go as planned.” En je vindt daar manieren om heen. Maar alvorens je op zoek kan gaan naar die manieren moet men je wel toe laten om er achter te komen dat je ze nodig hebt.

Mensen die met paarden werken zijn zich over het algemeen goed bewust van hun limieten, indien ze dat niet zijn, worden ze daar vanzelf veelal letterlijk heel hard op gewezen. Ik las op facebook het zinnetje “Equestrians know their limits, They don't pay much attention to them but they know them.” En dat is een mentaliteit die veel mensen met hersenletsel ook aan nemen. Omdat “men” die limieten vaak na verloop van tijd niet accepteert of niet meer geloofd omdat ze zo grillig kunnen zijn. Dat is één van de redenen waarom grenzen aan geven en respecteren zo moeilijk is.

Een tweede is dat je je er vaak pas bewust van wordt wanneer het mis gaat. En per keer dat het mis gaat, blijft het, bij mij in ieder geval, wel beter hangen. Dat die grenzen er nu zijn. Wat het zo belangrijk maakt om in de fout te kunnen en mogen gaan. Ik ben nogal impulsief dus over de jaren heen heb ik al behoorlijk wat confrontaties met mezelf gehad. Dat maakt dat ik ook heel snel heel veel leerde over mijn nieuwe zelf. Maar nog steeds verrast mijn lijf me. En ik begin nu heel stilaan overtuigd te geraken van het feit, dat ik mezelf meer tijd moet geven om mijn nieuwe “ik” te leren kennen en te gaan accepteren. Na een jaar tot tweetal jaar verwachten mensen vaak dat het “nu wel klaar is”. De mentale impact van hersenletsel wordt flink onderschat. Je bent niet na een jaar over het feit dat je jezelf kwijt geraakt bent. Zo werkt het niet. Het is zoals met elk verlies. Je leert er mee leven maar het blijft een gemis. En dat is geaccepteerd wanneer je geliefden verliest, waarom dan niet wanneer je letterlijk jezelf verliest?

Tussen de paarden zijn die grenzen voor mij persoonlijk, vaak nog moeilijker. Ik werk graag met heethoofden en dieren met een flinke mening. Nog steeds. Onder het zadel is dat veelal ook geen probleem. Juist omdat ze van zichzelf graag willen gaan en omdat ze van nature erg sensibel zijn op hulpen, is het voor mij vaak makkelijker om ze “binnen mijn beperkingen” aan het lopen te krijgen. Sensibele paarden zijn in mijn ervaring nl. vaak ook erg slimme paarden. Paarden die, als je respect hebt voor hun zijn en hun eigenheidjes accepteert, ook enorm open staan voor jouw zijn en eigenheidjes. Eenmaal de samenwerking er is, hebben mijn paarden mij altijd in de gaten. Als Sam langs me loopt is het net een herdershond, hij loopt áltijd te kijken naar waar ik ben en wat ik doe. Iets wat voor hem zeker niet van nature kwam want Sam is een extreem neurotisch paard dat snel afgeleid geraakt en die echt heeft moeten leren om te blijven onthouden dat er nog een levend iets aan de andere kant van zijn touw hangt als hij zich ergens in op jaagt. (en Sam ging een week geleden totaal over de rooie van het feit dat de mais afgereden was langs de paddock. Dus echt het gebrek aan maisplanten op zichzelf. Er waren geen machines meer aanwezig op dat moment.) Ook de jonge bulldozer geraakt steeds minder vaak afgeleid.

Het merendeel van de tijd kan ik die heethoofden ook aan de hand dus nog prima begeleiden. Maar er zijn van die “accute” momenten dat ik mijn man er bij moest halen. (die overigens ook een leven lang met de uitzonderingen op de regel gewerkt heeft. Wat wellicht verklaart waarom hij met mij wilde trouwen. _O- ). Zoals toen de jonge dame haar hele arsenaal en gewicht in de strijd besloot te gooien toen ze de vrachtwagen bij nader in zien niet meer zo'n goed idé vond. “vroeger” had ik dat zelf kunnen oplossen. Nu moest ik haar uit handen geven. Om de simpele reden dat mijn gewrichten me niet meer toe laten om snel genoeg te bewegen vanaf de grond. (Dat manlief ietwat bezorgd is als 500kg de strijd met me aan gaat was hier ook een factor in. Zeker omdat hij de bewuste 500kg even goed kent als ik. :=). Op een later moment, kan ik dat probleem dan overigens wél oplossen zodat het de keer er na te voorkomen of simpeler op te lossen is. Maar wanneer ze in een “nee modus” komen op een moment dat er niet echt tijd en ruimte is om daar aan te werken op "mijn" manier. Heb ik nu hulp nodig. Het was voor mij een proces om te accepteren dat het feit dat ik op die stress momenten nu hulp nodig heb, niet maakt dat ik geheel nutteloos ben in de training van dat dier. Het maakt gewoon dat ik net als echte mensen hulp moet accepteren op die momenten.

De grenzen waar ik tegen aan loop zijn geen gevangenis waarbij op de plek blijven trappelen de enige mogelijkheid is. Ze zijn meer zoals een nieuwe oversteekplaats moeten zoeken bij een rivier. Soms moet ik even langs die rivier op lopen om een plek te vinden waar ik er wel overheen kan. Maar om tot die conclusie te komen, en dat te leren, heeft mijn omgeving me wel moeten toelaten, om tegen die grenzen op te lopen en geconfronteerd te worden met die beperkingen. Mensen veranderen pas wanneer dat nodig is. Zolang men je geen reden geeft om te zoeken naar alternatieven, doen we dat over het algemeen niet. "Don't fix it if it's not broken."

Klusjes waar ik vroeger probleemloos mijn plan mee trok, moet ik nu toch vaak hulp voor in schakelen. En als ik in een koppige bui besluit om mijn plan te trekken. Dan lig ik 's avonds op de zetel te vergaan van de pijn en zegt mijn man heel rustig. “Nu je weet dat je het nog kan als het moet, zal ik het toch maar doen de keren dat het niet moet?”


karuna
Drukke kabouter

Berichten: 30387
Geregistreerd: 14-05-03
Woonplaats: Ergens waar het rustig is

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 05:28

Weer een fijne en zo herkenbare blog. :j zowel naar dieren als mensen en omgeving en mezelf.

Het zelf moeten uitvinden of iets gaat of niet. En desnoods na lang martelen moeten erkennen dat iets echt niet gaat ook al heb je methode a tot en met z geprobeerd zonder succes.

Mijn motto is nog steeds lukt het niet linksom rechtsom of door het midden is onderdoor misschien nog de oplossing zo niet overheen dan,? Ook niet ok dan heb ik alles geprobeerd.

Ik heb echt de mazzel gehad met de vele revalidatie van nogal doortastende therapeuten die ik vervloekt heb door hun aanpak. Maar oh wat hadden ze gelijk met het niet miepen maar weer proberen desnoods op een andere manier. De uren kraaltjes sorteren en stapelen als een kleuter. De frustrerende met slechte hand moeten steenhouwen. Terwijl je gewoon geen mm steen eraf krijgt. waar ik weken samen met mederevalidanten konden lachen om twee uur kansloze poging een vijl vast te houden.
De keer op keer ophijsen als ik weer na een stap op mijn bek lag in de loopbrug.

Maar door je grenzen te vinden en misschien wel te verleggen kom je mogelijk verder. En gaat het niet heb je in ieder geval geprobeerd. Daarmee loop ik weer, rijd auto, stukjes fietsen. Dingen die ik echt nooit voor mogelijk gehouden heb lang. Het gevoel van fietsen na 18 jaar niet kunnen oh wat is dat fijn. Na 7 jaar niet auto rijden gewoon weer kunnen.

Dat was onmogelijk geweest als ik niet de kans had gehad het zelf te proberen op mijn manier. En lukt het niet nou ja au meestal daarna of tijdens. Ach het was de poging waard.

Geen auto, 100000 euro of een mooie reis maar wél dit prachtige onderschrift
Karuna is een sociaal wat onthande computergebruiker met myopie
En dan ben je opeens weg. Mutsje het is goed zo Dag oude man

senna21

Berichten: 8839
Geregistreerd: 17-03-09

Re: [BLOG] Troubles in paradise: Grenzen erkennen en accepteren!

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 06:45

Dit soort informatie zou veel meer aandacht in de opleiding van hulpverleners, medici, zorgverleners etc. moeten krijgen. Ik denk dat de meesten geen idee hiervan hebben.
Zo verhelderend!

Pandora2
Berichten: 15750
Geregistreerd: 04-01-13
Woonplaats: Belgie

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 08:50

senna21 schreef:
Dit soort informatie zou veel meer aandacht in de opleiding van hulpverleners, medici, zorgverleners etc. moeten krijgen. Ik denk dat de meesten geen idee hiervan hebben.
Zo verhelderend!


Dit inderdaad.

Misschien moet je met je blogs wel wat gaan doen voor de hulpverlening, Ayasha.
Ik moet meer dan de helft van je blogs nog doorlezen, maar als je via de juiste mensen gaat, kan je hier wat mee. Ben ik zeker van !


En deze is ook zo waar. Echt.
Citaat:
Mensen die met paarden werken zijn zich over het algemeen goed bewust van hun limieten, indien ze dat niet zijn, worden ze daar vanzelf veelal letterlijk heel hard op gewezen. Ik las op facebook het zinnetje “Equestrians know their limits, They don't pay much attention to them but they know

Siamsmeesje

Berichten: 1911
Geregistreerd: 15-06-09
Woonplaats: Het Zeeuwse Vlaanderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 08:57

Dit is zo herkenbaar!
Na mijn whiplash kreeg ik ook al met een paar maanden te horen dat het wel weer goed was en ik gewoon moest doen. Even terzijde, dat was bijna 30 jaar geleden, en ik heb er nu nog steeds last van. Veel minder in het dagelijks leven, maar inderdaad door vaak genoeg tegen je grenzen aan te botsen en, op de mooie manier zoals Karuna het omschrijft, toch een manier te vinden.

Nu ben ik weer die grenzen aan het onderzoeken, want studeren blijkt nog steeds een grote uitdaging met nieuwe grenzen en frustraties. Het lijkt langzaam resultaat te geven, maar was wel weer een zoektocht van 3 jaar. Ik hoop ook dat mijn hoofd steeds beter zal wennen aan die nieuwe activiteit, want veel rekenen (dat deel van de hersenen heeft bij mij de grootste klap moeten opvangen) is nog steeds niet makkelijk. En dat terwijl dat mijn grootste lol was vroeger bij studeren, waar de whiplash per direct een einde aan maakte.

Blijf voorlopig lekker bloggen Ayasha, je verhalen zijn zo herkenbaar, en het is fijn om te lezen dat je echt niet de enige bent. Zelfs al weet je diep in je hart dat je onmogelijk de enige kan zijn :D

Lente Op naar warmer weer en een gevulde waterput

Ayasha
Blogger

Berichten: 51235
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 19-09-20 10:41

Karuna: Ik kan nog steeds geen elastiekjes in combinatie met cilindervormige voorwerpen zien. _O- Ik moest altijd met links een elastiekje openen (mijn vingers dus spreiden met het elastiekje er rond.) en dan om een voorwerp dat ongeveer de doorsnede had van een grote koffiemok.
Ik heb tot dan nooit geweten dat elastiekjes mensen kunnen doen huilen. := De lichtere lukten na verloop van tijd maar de zwaardere elastieken kan ik nog steeds niet. Terwijl ze met rechts geen enkel probleem zijn. Maar links krijgt die kracht en beweging gewoon niet meer gecoördineerd. :roll:
De eerste keer dat mijn kinesist vroeg of hij mijn linkerkant eens mocht testen om te weten hoe ik 'm nu gebruik was het antwoord ook meteen "geen elastiekjes want dan ben ik weg." _O- Zo snel kan je dus een hekel krijgen aan voorwerpen. :))
Hij keek me toen even ietwat verward aan en toen drong het ineens door welke oefening ik vermoedelijk gehad had en zei hij meteen "nee, dat gaan we niet doen. Ik wil gewoon zien hoe je die hand gebruikt. Ik wil 'm niet trainen."

Mijn kinesisten/fysio's in het ziekenhuis waren achteraf bekeken niet zo doortastend. :) Heb erna wel geluk gehad met mijn vaste kinesisten. :)

senna21 en Pandora2: :o Bedankt, ik zou niet weten via welke weg ik moet gaan. :) NAV jullie reactie in de vorige blog had ik hem door gestuurd naar een NAH website maar tot op heden heb ik daar nog geen reactie op ontvangen. :)
Mijn kine zegt nog steeds dat ik een boek moet schrijven. :+ Iets wat ik op zich nog wel zou willen maar ook daar weet ik gewoon niet hoe er aan te beginnen.

Siasmeesje: Ik denk dat ik het al eens gezegd heb maar inmiddels is bekend dat een whiplash wel degelijk kan samen gaan met hersenletsel. :) Door dingen veel te doen gaan je hersenen dat als "belangrijk" zien en gaan ze een manier vinden om dat "proritair" te maken. :) Dat is geen 100% garantie maar de enige manier om er achter te komen is door het inderdaad, te proberen. :)

Je bent niet de enige, maar ik denk wel dat "we" in dit soort dingen vaak alleen staan. Niet omdat omgeving niet wil helpen maar omdat ze het niet kunnen. Zoals Senna21 al aan haalt, zelfs hulpverleners hebben hier vaak totaal geen zicht op. Om de simpele reden dat ze het gevoel niet kennen. :)

Mijn neurologe haar man heeft een herseninfarct gehad. Ze zei me eerlijk dat ze pas sinds die dag besefte hoe veel ze eigenlijk niet wist en niet besefte. Dat ze sinds ook anders om gaat met haar patiënten omdat ze weet dat ze nog steeds niet weet hoe het voelt om het zelf door te maken. :)
Dus hoe goed je omgeving het ook bedoelt, als het er op aan komt sta je alleen tegenover jezelf... Want jij en ik ervaren het beide anders. Ook al kennen we het gevoel van ons zelf, we kennen het niet van de ander. Dus zelfs lotgenoten kunnen elkaar vaak maar beperkt helpen. En dat is ook een gevoel waarmee "we" moeten leren leven en copen.

Pandora2
Berichten: 15750
Geregistreerd: 04-01-13
Woonplaats: Belgie

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 10:52

Mijn kop is nog niet helemaal goed wakker, maar zo een eerste ingeving is via een contactpersoon in de ziekenhuizen op de afdeling neurologie.
Daar hebben ze vast ook wel soort van maatschappelijk werkers / psychologen waar je zou kunnen melden dat je geïnteresseerd bent om een boek(je) te maken over je eigen ervaringen waar zowel de hulpverlening als de patiënten baat bij kunnen hebben.

Gewoon verschillende ziekenhuizen contacteren en afwachten hoeveel respons je krijgt, lijkt mij een strak plan in eerste instantie.
En komt er niks, dan is er ook niks verloren.

Rocamor

Berichten: 7011
Geregistreerd: 21-11-02

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 11:16

Je verhalen zijn hier - gelukkig? - niet herkenbaar.

Maar ik lees je blogs telkens weer met veel interesse. Het laat me nadenken over mezelf, mijn handelen en mijn gedachten.

Ik denk dat jouw blogs heel veel meerwaarde hebben voor hulpverleners maar ook voor ervaringsdeskundigen(-to-be). En dat boek, met jouw blogs ben je al halverwege. Zeker als je de paardenblogs ook kunt aanpassen / vergelijken met zaken voor niet-paarden-kenners

Als er tegen je gezegd wordt dat het tussen je oren zit, wees dan maar blij!
Is het tenminste aangetoond dat er iets tussen die oren zit...

karuna
Drukke kabouter

Berichten: 30387
Geregistreerd: 14-05-03
Woonplaats: Ergens waar het rustig is

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 11:28

Elastiekjes kansloos hier, daar zijn twee handen voor uitgevonden of een pols en een hand. :)) ik heb net even getest maar dat kan ik met beide handen niet meer. Die motoriek en gevoel in vingers is aardig kansloos verloren. :') Ik heb door revalidatie wel aantal hobbys overgehouden krachttraining, puzzelen en kleuren. Lego is ook een heel goede als motoriek training. :D Maar die kraaltjes en het baby stapelspeelgoed voelde zo vernederend -O- . Zittend op je billen in een hoekje van een grote zaal zitten blokken stapelen, vormpjes in bakjes doen kraaltjes rijgen en sorteren. Huilend dat die piep dingen niet wilden passen {:)-:( en een therapeut die voorbij loopt en met nog iets grotere blokken aankomt lopen met een grote grijns. Zo probeer deze dan maar. :)) Er zijn wat dingen door de zaal gevlogen. Dat lukte wel }>

Ik zou eerst eens bij je eigen ziekenhuis proberen of gewoon beginnen met schrijven en een uitgever proberen te vinden?

Geen auto, 100000 euro of een mooie reis maar wél dit prachtige onderschrift
Karuna is een sociaal wat onthande computergebruiker met myopie
En dan ben je opeens weg. Mutsje het is goed zo Dag oude man

Pandora2
Berichten: 15750
Geregistreerd: 04-01-13
Woonplaats: Belgie

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 12:18

Of via de studenten geneeskunde :)*
Ik denk dat je met je teksten al een bijzondere bijdrage zou kunnen leveren voor eindwerken in de richting neurologie en revalidatiewetenschappen.

Faculteiten genoeg om een mailtje aan te wagen denk ik zo :P

Siamsmeesje

Berichten: 1911
Geregistreerd: 15-06-09
Woonplaats: Het Zeeuwse Vlaanderen

Link naar dit bericht Geplaatst: 19-09-20 12:38

@Ayasha: Inmiddels is dat inderdaad bekend dat whiplash ook hersenbeschadigingen geeft, maar toen ik de mijne opliep werd de term net gangbaar. De kennis is gelukkig ook toegenomen hieromtrent.
En ik dank god op m'n knietjes (en ik ben niet eens gelovig) dat ik toen voor iets anders bij de fysiotherapeut liep. Gelukkig iemand die veel las en nadacht, en hij heeft me ook geholpen om de fysieke schade aan hypermobiele spieren/pezen/gewrichten/lenigheid beperkt te houden. Hij gebruikte niet de beste methode (weet ik achteraf), maar voor mij blijkbaar wel de beste.

Het heeft ook een aantal jaren geduurd voor ik wist wat er nu eigenlijk niet klopte. Een documentaire op NatGeo over de hersenen gaf me dat antwoord. En verder vooral proberen, leven met het Pipi Langkous-motto: Ik heb het nog nooit gedaan, dus denk dat ik het wel kan :+, of niet.... >;)
Maar al met al heeft me toen wel mijn eerste studie gekost :(

En inderdaad, de ervaringen zijn voor iedereen anders. Mijn zus heeft 2 jaar geleden een TIA gehad, en zij begrijpt nu ook eindelijk pas waarom ik bepaalde dingen nooit wilde. Maar haar probleempunten zijn, hoewel op elkaar lijkend, net weer iets anders dan de mijne.

Lente Op naar warmer weer en een gevulde waterput

TheWelsh

Berichten: 1363
Geregistreerd: 19-10-09

Re: [BLOG] Troubles in paradise: Grenzen erkennen en accepteren!

Link naar dit bericht Geplaatst: 20-09-20 13:02

Goed geschreven en erg herkenbaar.
Vooral ook de grenzen. Ik persoonlijk vind dit na 12 jaar nog steeds een ding. Ik wil er namelijk altijd overheen, ook al weet ik best dat ik er later voor "gestraft" wordt.
Hoe harder een "belangrijke ander" roept dat ik iets niet moet/ kan doen, hoe meer ik even zal bewijzen dat ik het wel kan.
Slaat natuurlijk nergens op, ik ben 37 jaar oud, tegenover wie moet ik mezelf nu bewijzen, wie hou ik voor de gek??

Nu is het bij mij geen hersenletsel, ik heb een kapotte 9de hersenzenuw. Zenuwtransplantatie gehad die iets heeft geholpen, maar goed komt het nooit. Ik heb altijd zenuwpijn. En sommige dingen verergen dat.

Om een of andere reden kan ik nog steeds chagrijnig worden als men dingen uit mijn handen wil nemen. Terwijl het super lief bedoeld is en vaak ook reëel. Want als ik savonds weer met ontzettende zenuwpijn en/ of migraine op de bank lig, moet ik toch vaak erkennen dat ik het niet had moeten doen.

Ayasha
Blogger

Berichten: 51235
Geregistreerd: 24-02-04

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 21-09-20 12:06

TheWelsh: Ik denk dat dat logisch is. :) Als mensen je dingen uit handen nemen geeft dat eigenlijk aan dat ze jou niet (meer) als een "vol" mens zien. En dat doet gewoon pijn. :) Want ze vragen niet of je hulp zou willen, ze nemen het je gewoon uit handen alsof je een kleuter bent die niet weet dat ie met iets gevaarlijk bezig is. :) Even zeggen "he, ik weet dat je pijn hebt, zal ik je anders even helpen?" maakt een wereld van verschil. :) Iig bij mij. Want dan ligt de beslissing weer bij mij. Dan word ik effectief betrokken in de beslissing over mijn handelen. En dat is gewoon belangrijk.
En soms kan het helpen om mensen daar op te wijzen. Want zij denken er zo niet over na omdat ze niet al zoveel kwijt geraakt zijn. Waar "wij" ons vast klampen aan dergelijke dingen. :)

Ik herinner me nog steeds helder hoe de maatschappelijk werkster mij compleet negeerde en het met mijn moeder had over waar ik zou gaan revalideren. Let wel: ik was 20 en al een jaar aan het werk en al 3 jaar uit huis wondende toen ik daar lag. Ik kon nog niet mijn stem verheffen omwille van de intubatie en ik werd na een paar minuten dusdanig woest dat ik met de afstandsbediening tegen de bedrand gemept heb om hun aandacht te trekken. Daarop heb ik gezegd dat ik en mijn behandelende arts degene waren die zouden beslissen over waar ik zou revalideren. En dat als ze me toch niet ging behandelen als de volwassene die ik was. Dat ik het dan fijn zou vinden als ze mijn kamer verliet en een competentere maatschappelijk werkster langs stuurde.

Needless to say dat het nooit meer helemaal goed gekomen is tussen die vrouw en mij. :+ Heel veel dingen zijn vrij vaag geworden over de jaren, maar dat moment staat me bij alsof het gisteren gebeurd is. En ik heb nog steeds een hekel aan die vrouw. (mede door wat ze op de eind vergadering over me zei waar ze overigens ook heel veel tegenwind over kreeg van alle andere aanwezigen.)

Mensen moeten gewoon echt eens gaan af leren om mensen met beperkingen te behandelen als kleuters. :)

Siamsmeesje: erg jammer dat het je eerste studie gekost heeft. Het is inderdaad nog een erg recente ontwikkeling dat ze dat nu erkennen. :(:)
Mijn nichtje heeft door een ongeval een NAH. Hoewel sommige punten wel begrijpelijker zijn voor haar, verschillen onze NAH's ook als dag en nacht. :j

Pandora: gedurende mijn revalidatie in het ziekenhuis was er wel een studente die vroeg of ze mij mocht "gebruiken" voor haar eindwerk. :j Ze had me eigenlijk beloofd om me dat nog op te sturen maar dat is mis gelopen geloof ik. :') Heb iig nooit wat ontvangen. :))

Maflinger_S
Berichten: 10222
Geregistreerd: 01-07-08

Re: [BLOG] Troubles in paradise: Grenzen erkennen en accepteren!

Link naar dit bericht Geplaatst: 22-09-20 22:08

Herkenbare blog weer. Niet wat het hersenletsel betreft en het daarna jezelf weer leren kennen en accepteren, met de bijbehorende grenzen, maar wel wat betreft die grenzen opzoeken en respecteren en ook vooral andermans grenzen respecteren en de ander voor vol aan zien.

Ik realiseerde me eerder deze week dat we die grenzen bij een ander respecteren al niet doen als we als Nederlander bijvoorbeeld een buitenlander in een winkel tegenkomen die in (gebrekkig) Nederlands om iets vraagt. Zodra wij dat horen gaan wij over in het Engels om de goede mens ter wille te zijn. Als die goede mens net bezig is om Nederlands te leren, ontnemen we hem/haar die kans, zonder ook maar enig moment te checken of die goede mens dat wel wil. We zien die mens dus niet voor vol aan.

Het werkt soms, dat lees ik ook in jouw blog, contraproductief. Voorbeeld: ik heb ooit met een Iraans stel een opleiding gevolgd die in het Nederlands werd gegeven. Hij sprak Farsi en Engels, zij sprak alleen Farsi. Ik zorgde voor de simultaan vertaling naar het Engels zodat hij het kon volgen. Af en toe vertaalde hij iets voor haar in het Farsi. Aan het eind van de 3-jarige opleiding sprak hij Farsi en Engels en zij Farsi en Nederlands. Kortom, op de lange termijn was dit niet de beste oplossing.

Dat het belangrijk is om te weten dat je iets kan als de nood aan de man is en je iets moet, is ook helder, evenals hulp vragen bij al die keren dat er iets moet wat je zelf niet kan of wat een ander beter kan.

Dat er door deskundigen en of goedbedoelende mensen in je omgeving over je wordt gepraat en besliste in plaats van met jou en door jou terwijl je geen verstandelijke beperking hebt, is ook mateloos irritant en kan alleen maar minderen door als belanghebbende (patiënt) inderdaad te roepen: "Hallo, het gaat hier over mij en ik vind er iets van, dus luister effe" of iets in die trant.

Iemand onderuit halen is niet zo moeilijk, iemand overeind houden daarentegen ...
If you mess with the planet, the planet will mess with you ...
Black and white are just opposite ends of fifty shades of grey
"Keep Buggering On", W. Churchill en Appleman, Leiden, 3 december 2019
"Under a cherry tree there are no strangers", Dalai Lama, Ahoy Rotterdam, 16 september 2018


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Flash111, Koekeroekus, mooney, Nouki_poek, Tijn8, Trendiction, Ubermetrics en 7 bezoekers