Geplaatst Blog
Als een boerin met kiespijn op mijn bruikleenDraver
Ik ben Imre, 39 jaar, ik werk in de marketing- en communicatie, ben een fanatieke recreatieruiter, instructeur en ik ben in het bezit van twee (eigenw)IJslanders van 15 jaar (Sæunn) en 10 maanden (Saga). En ik ben aan het revalideren om mijn scheefheid op te lossen.
Als ruiter zijn we vaak bezig met het rechtrichten en soepel maken van ons paard, maar heb je daarbij wel eens gekeken naar je eigen lichaam? Op correcte wijze op je paard zitten zorgt ervoor dat je de bewegingen van je paard optimaal kan absorberen en ondersteunen. Het paard kan je hierdoor makkelijker dragen en fijner bewegen. Dat klinkt echter makkelijker dan het is. Er zijn talloze manieren om de balans van jezelf en je paard te verstoren. Door achterover te hangen of in een stoelzit te zitten kom je achter de beweging aan, voorover vallen zorgt dat je beweging niet kan absorberen en je je rugspieren moet gebruiken om in het zadel te blijven, inknikken in een wending of een volte zorgt ervoor dat je paard moeite heeft met buigen, om maar een paar simpele voorbeelden te noemen. Een foutje sluipt er snel in. Het is daarom belangrijk om regelmatig les te nemen en jezelf te (laten) filmen tijdens het rijden. Voorkomen is beter dan genezen, het kost meer tijd om een verkeerde gewoonte af te leren dan een juiste aan te leren. Daar weet ik inmiddels alles van.
Ik kom er eerlijk voor uit: ik ben niet zo’n held als ik op een paard zit. Ik Dat houdt niet in dat ik alleen maar brave paarden rijd die nooit een pas verkeerd zetten, in tegendeel. Ik hou wel van paarden die een uitgesproken mening hebben, zoals mijn eigen merrie, maar die ken ik inmiddels door en door. Toch zijn er ook bij haar momenten dat ik denk ‘nee’. Ik ga met haar bijvoorbeeld zonder problemen een buitenrit maken als het keihard waait, daar wordt ze niet wakkerder van. Maar een weiland met koeien vindt ze maar raar. Ik ga als ik het rijden spannend vind voorover zitten en span de spieren in mijn rug en schouders. Ik val sowieso makkelijk voorover tijdens het rijden. Onlangs zag ik in dit filmpje dat als je zit, je stuitje als een soort schokdemper optreedt. Als je wat voorover leunt, ontlast je je stuitje. Dat was een enorme eye-opener voor mij en verklaarde waarom ik niet graag rechtop zat, overigens ook niet op een harde stoel. Het voelde gewoon echt niet prettig. Ik herinner me lessen waarbij ik eindeloos in galop te horen kreeg dat ik ACHTEROVER!! moest. Nu weet ik dat ik dat fysiek niet kon, maar destijds was het erg frustrerend.
Terug naar het rijden. Van een paard verwachten dat ie ontspant als ik zelf gespannen ben is natuurlijk niet reëel, waardoor we in een vicieuze cirkel blijven zitten, die ik als ruiter op zal moeten lossen. Die spanning komt omdat ik bang ben dat als mijn paard iets onverwachts dat ik het niet uit kan zitten. Nu we een oorzaak hebben gevonden van de scheefheid en het voorover zitten en werken aan een oplossing merk ik dat dat uitzitten prima gaat, maar in mijn hoofd blijft dat nog niet plakken. Ik kan nu echter als ik merk dat ik weer in mijn oude gewoonte verval tegen mezelf zeggen: ‘joh, ga eens zítten, haal adem vanuit je buik en laat los!’. Makkelijk is het niet, maar het lukt steeds beter, waardoor ik bij de koeien meestal blijf zitten in plaats van even afstap tot we ze voorbij zijn. Ook durf ik meer door te pakken als Sæunn haar trukendoos weer eens opentrekt.
Op onbekende paarden voel ik me niet snel op mijn gemak. Om dat patroon te doorbreken heb ik twee jaar geleden een aantal lessen gehad op lespaarden van een kennis. Een stuk groter in maat en beweging dan mijn IJslander. Het was vreselijk! Ik voelde me net een beginner die voor het eerst door de bak draafde. Mijn balans was ver te zoeken - dat was achteraf gezien natuurlijk niet vreemd - en ik hobbelde alle kanten op. De volgende dag kon ik bijna niet lopen van de spierpijn.
Even een sprong in de tijd; sinds een jaar doe een aantal keer in de week iets met de Draver van een stalgenootje, en sinds de zomer heb ik haar in bruikleen. Het is echt een heerlijk paard! Lief en enthousiast en gek op aandacht. Ik heb haar in het begin wel gereden, maar mijn angst zit me vreselijk in de weg. Ze heeft heel veel gekoerst en is onder het zadel nog wat groen en uit balans. De ervaringen op het lespaard een jaar eerder gecombineerd met het temperament van de Draver zorgde bij mij voor knikkende knietjes en spanning. Ik durfde niet harder dan stap en waar het loslaten in spannende situaties me met mijn eigen paard nu steeds beter lukt is dat met haar heel erg moeilijk. Sinds mei heb ik er zelf niet meer op gezeten, wel wordt ze af en toe gereden door een stalgenootje. Eén van mijn doelen van de eerste helft van 2020 is weer op haar rijden. Ontspannen en rechtop, en dan niet alleen in stap!
Vorige blogs gemist of nog eens lezen?
[VN] [Blog] Hoe een scheve ruiter recht wordt
[VN] [Blog] Scheve ruiter: een rechter begin van het nieuwe jaar
was de combinatie van stuitje plus voorover zitten! Soms zijn dingen zo logisch.. maar kom er maar eens achter. 
Als het spannend wordt moet je vooral voorover gaan zitten, alles aanspannen en stoppen met rijden. Dat werkt het allerbeste..
.
.
En inderdaad, bitloos! Het was wel extra spannend, vooral voor mij. Voor paard zelf niet, die vindt een bitje niet zo prettig. Bitloos is ze veel makkelijker te rijden.