Geplaatst Blog
Ik denk dat het inmiddels een beetje algemeen bekend is dat ik e.e.a mankeer (naast gezond verstand.)
In 2011 kreeg ik een CVA, oorzaak onbekend. Daarnaast heb ik zware necrose in mijn beide heupen en enkels (van de gewrichten is nog amper wat over eigenlijk.) Het is een heel verhaal dat deze blog onnodig lang gaat maken maar indien gewenst wil ik het wel verderop in het topic zo kort mogelijk posten.
Hoe dan ook, een NAH betekent gewoon levenslang revalideren. Ik heb het in het verleden wel eens “levenslang zonder proces of misdaad” genoemd. En terwijl het voor iedereen al “voorbij” is en men er van uit gaat dat ik hersteld ben. Lijkt het voor mij nu pas echt door te dringen dat ik nooit meer mezelf word. Ik heb een confronterend jaar achter de rug. Het leek soms wel alsof er een soort “interventie” op gezet was door mijn lot om me er op te wijzen dat ik beperkingen heb die ik moet erkennen. Zowel in het dagelijkse leven als met de paarden.
Ik realiseerde me regelmatig ineens keihard dat ik bepaalde restletsels gewoon niet besef of niet wil beseffen.
Ik heb verschillende restletsels waaronder onder andere een hemiplegie en spasticiteit voor mijn linkerkant, verminderd tastzintuig in mijn hand en geen fijne motoriek, het “herkennen van voorwerpen” op tast lukt niet meer. Ik kan in heel beperkte maten soms wel voelen dat ik iets vast heb maar ik kan je met de beste wil van de wereld niet vertellen wat, zelfs niet welke textuur het heeft. Hoogstens, als het temperatuur verschil groot genoeg is, of het koud of warm is. Warm voel ik dan zo ongeveer vanaf het punt dat het mogelijk eerstegraads brandwonden op levert. Verminderde mentale weerbaarheid is ook deel van het pakketje. Ik kan veel slechter mentaal schakelen (wat echt heel handig is op wedstrijd. Not.) en zo kan ik nog wel even verder gaan maar dan wordt het meteen weer een nog langer bericht.
In het kort komt het er op neer dat mijn lichaam en ik soort van de afgelopen acht jaar wanhopige pogingen ondernemen om elkaar weer te leren kennen en vriendjes te worden. Tot op heden is dat nog geen groot succes. Ik heb daarin de hulp van een fantastische fysiotherapeut die inmiddels ook gewoon een vertrouwenspersoon en vriend geworden is. Mijn man en ik lachen wel eens dat er weken zijn dat ik mijn fysiotherapeut meer zie dan mijn man. Ik zit minstens zes uur per week bij de fysiotherapeut, losmaken, mobiliseren en een schema met oefeningen elke keer aangepast met hoe mijn lijf die dag is. Doen wat ik wil doen, functioneren en paardrijden, is hard werken. Pijn verbijten en geeft veel frustraties.
Mijn fysio blijft rustig, geduldig en met veel begrip zeggen “Nee, met links.” als ik uit gewoonte mijn linkerhand soort van “negeer” wanneer hij me iets wil aan geven en hij geeft me ruimte om boos te zijn op mezelf en de wereld als het allemaal niet loopt terwijl hij me toch voorzichtig probeert te laten zien hoe ver ik al gekomen ben. Een beperkt ziekte-inzicht hoort ook bij mijn letsels met als gevolg dat ik mijn beperkingen veelal onderschat en bijgevolg mijn resultaten dus ook niet “naar waarde” in schat. Hij weet wanneer hij "in moet grijpen" maar ook wanneer hij van op een afstandje moet toe kijken. Met enige regelmaat betrap ik hem terwijl ie me in de gate zit te houden met een mengeling van zijn eigen frustratie en empathie. Als je drie jaar nauw met iemand samen werkt en die persoon op z'n zwaktst gezien hebt en ziet, dan komt er gewoon een band. Ik hoef hem meestal ook maar aan te kijken en hij weet precies hoe het met me gesteld is en andersom eigenlijk net zo. Het zal jullie dus ook niet verwonderen dat mijn fysio doorheen de blogs regelmatig genoemd zal worden. Ik denk dat die band één van de voornaamste redenen is dat ik sinds ik bij hem verder revalideer, zulke enorme stappen gemaakt heb fysiek én mentaal. Ik ben me er ook bewust van dat hij aan mij absoluut geen simpele taak heeft. Ik ben een doorbijter maar ook ietwat zelf destructief. Het is voor hem steevast balanceren tussen "me vooruit helpen" en "me voor mijn eigen goed afremmen". Ik realiseer me sinds ik op hem kan vertrouwen en terug vallen, hoe ontzettend belangrijk het eigenlijk is om zo iemand te hebben wanneer je constant in gevecht moet gaan met je eigen lijf en hoofd. En ik weet dat veel mensen in mijn situatie net als ik voor heen, dat wellicht ook niet beseffen.
Bij de paarden vergt een hersenletsel natuurlijk ook flink wat aanpassingen. Sommige doe ik zo onbewust dat mijn man (we zijn inmiddels 6 jaar getrouwd en 8 jaar samen.) nu pas ontdekt dat ik eigenlijk zoveel dingen aan pas. Ik besef niet altijd dat ik dat doe dus ik vertel het ook niet. Het helpt niet dat ik geen prater ben.
Het meest simpele en recentste voorbeeld dat ik kan bedenken; Ik singel mijn paarden altijd links volledig aan, ik leg mijn zadel als eerste op zodat ik links geleidelijk gaatje per gaatje kan bij singelen omdat ik van op het paard enkel met mijn rechterhand kan aan singelen. Mijn man die van de oude stempel is, kwam er een kleine maand geleden achter dat ik dat doe en waarom. Had ie nooit bij stil gestaan dat aansingelen van op het paard een issue is met de hand waarbij er een zeer gebrekkige communicatie is. Simpel voorbeeld, simpel op te lossen. Maar de eerste keer sta je met tranen in de ogen opnieuw naast de knol als je wil aan singelen. Niet omdat afstappen nu zo'n enorme moeite is. Maar omdat “je oude ik” die je zo ontzettend mist, het niet had hoeven doen… Het is zout op een open wonde.
Ik ben niet meer zo snel als vroeger vanaf de grond omwille van de fysieke beperking. Ook dat heeft me wel eens blessures en frustraties op geleverd wanneer ik hulp moet inschakelen. Niet omdat ik niet weet wat ik moet doen maar omdat ik er fysiek niet meer toe in staat ben. Er zijn momenten geweest dat ik daar pas achter kwam op het moment dat mijn lijf mijn hoofd niet volgde. Meest recent toen ik tussen mijn jonge merrie haar heup en de muur geklemd stond. In gedachte ging ik van ‘oh shit.’ gelaten over naar ‘ergens in mijn lijf is het mis gegaan met de communicatie.’ Om daarna te gaan bedenken hoe ik mezelf tussen merrie en muur uit ging krijgen. ( Het is gek hoeveel je kan denken op een paar seconden tijd.)
Leren om gaan met de gevolgen van mijn beperkingen tussen de paarden is niet altijd handig. Één van de issues is dat ik mentaal nog net zo snel denk als vroeger en daar dus ook van uit ga. (Want je hoort te kunnen rekenen op je lijf!!) maar mijn lichaam werkt niet meer zoals vroeger. Ik heb een brute maar eerlijke merrie, ze had me erger kunnen verwonden dan ze gedaan heeft. Eenmaal tussen haar en de muur uit ben ik voor haar stal gaan zitten huilen. Niet van pijn of schrik. Maar van frustratie. Mijn merrie kwam troostend op mijn schouder hangen alsof ze me niet vijf minuten er voor tegen het dichtsbijzijnde harde oppervlak geplet had. Je hebt een merrie of je hebt ze niet.
Wispelturig maar zorgzaam. Mijn fysiotherapeut pakte na mijn verhaal en zichtbare frustratie geduldig de tape om een stel gebroken ribben en een boze schouder wat te ‘ondersteunen’ en mijn man had weer wat grijze haren bij. Ze weten dat ik het niet expres doe maar ze maken zich soms wel zorgen natuurlijk. Ik had 20 jaar gehad om te leren samenwerken met mijn lijf voor ik deze vervanger kreeg. We zijn nog niet zo op elkaar af gestemd. En mijn vorige lijf deed wat ik vroeg wanneer ik het vroeg. Dit lijf... Dit lijf houdt er zo haar eigen ideeën op na op de meest cruciale momenten.
Indien de interesse er is, wil ik de komende maanden een beetje gaan bloggen over hoe mijn beperkingen en hersenletsel invloed hebben op het uitoefenen van mijn sport en het houden van de paarden…. Een stukje omdat ik merk tegen hoeveel onbegrip ik aan loop, omdat veel mensen niet weten dat ik die beperkingen heb. (geen prater, remember?) En ik ben er vrij zeker van dat er zo veel meer ruiters zijn. En elk beetje begrip dat ik mogelijk creëer, kan een andere ruiter in een gelijkaardige situatie, ten goede komen.
Zeker omdat het voor de buitenwereld niet zichtbaar is. 
En éigenlijk jij zelf ook niet, want heel vaak probeer je het voor jezelf te minimaliseren... 
)